കവിത എന്ന മോചനദ്രവ്യം

 ഞാനും 

ആരോരും ഇല്ലാത്ത ഒരു മൈനയുടെ തവിട്ടും കൂടി

ഒരു ഇലയുടെ ഇന്നലെമഞ്ഞ

മോഷ്ടിക്കുന്നു

അതും മരത്തിൻ്റെ 

കൃത്രിമചലനങ്ങളും

സ്വാഭാവികനിശ്ചലതയും 

അറിയാതെ 

ഒരു പക്ഷേ നോക്കിനിൽക്കേ തന്നെ

കാതുകൾ നിധിവേട്ടക്കാരാണ്

വേരുകളും

മരവും അതിൻ്റെ രഹസ്യങ്ങളും

അതിന് കാവൽ നിൽക്കുന്നു

എന്ന് തോന്നി

ഞാൻ പറയും

മൈന തലയാട്ടും പക്ഷേ എൻ്റെ ഭ്രാന്ത് മാത്രം തർക്കിക്കും

അല്ല അല്ല അല്ല

എനിക്ക് ഭ്രാന്തില്ല ഞാൻ പറയും 

പക്ഷേ അതിന് തലയാട്ടുവാൻ

ആരുമിണ്ടാകില്ല

ഒരു മേഘവും അതിൻ്റെ മന്ദാരവും

എൻ്റെ തലക്ക് മുകളിലൂടെ 

കടന്ന് പോകും

ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ

എൻ്റെ തല ഭ്രാന്തിൽ നിന്നും 

ഇരുചെവിയറിയാതെ

പുറത്ത് വരും

പൗർണ്ണമിക്ക് മുമ്പും പിമ്പും ചന്ദ്രൻ 

മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും

എന്ന പോലെ

ഭ്രാന്ത്,

പൗർണ്ണമിക്ക് മുമ്പും 

പിമ്പുമുള്ള ചന്ദ്രൻ എന്ന് 

ആകാശത്തിൻ്റെ പുലയാട്ട്

പുലഭ്യം

ജന്മനക്ഷത്രങ്ങളുടെ 

അസഭ്യവർഷങ്ങൾ 

അതും തലക്ക് മുകളിൽ

എൻ്റെ നാവ് 

അത് അരുതെന്ന് പൊന്തുമ്പോഴും

ഗസലിൻ്റെ നാണയത്തുട്ടുകൾ 

ഇട്ട് വെക്കുന്ന ഭ്രാന്തിൻ്റെ കുടുക്ക,

മേഘങ്ങൾ നിലാവ് കടക്കുമ്പോൾ

നിലത്തിട്ട്  പൊട്ടിക്കുന്നു

ശ്രദ്ധിക്കണം ഒരിക്കൾ കേട്ടത്

എന്ന ജാമ്യം അവിടെ ആരും എടുക്കുന്നില്ല

ഇനി ഗസലിൽ നിന്നുമുള്ള ഒരു മോചനം സ്വാതന്ത്ര്യം

ആരും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല

എന്നാകുമോ

എൻ്റെ ഭ്രാന്ത് അതിൻ്റെ കുരവനദി

ഒരു കുരവ അതിൻ്റെ കടത്ത്തോണി

ഓരോ ഗസലും കഴിയുമ്പോൾ

എൻ്റെ ഭ്രാന്ത് അസംഖ്യം കുരവകളേ 

ഇട്ട് മുക്കുന്നു

ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന വിധം 

കുരവള്ളിയിൽ നിന്നും പൊങ്ങിവരും കുമിളകൾ

ശ്വാസത്തിനും ജീവിതത്തിനും

ഇടയിൽ, പുതിയ കുരവകളാവുന്നു

ഒപ്പം ഗസലുകളും

ഹേ നദീ എന്ന വിളി മുങ്ങുന്നില്ല

പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നുമില്ല എങ്ങും

നദിമുനി

അതിൻ്റെ ഒഴുക്കിൻ്റെ ധ്യാനം

അതിലെ

മീൻകൊത്തിയുണ്ടാക്കും ചുഴി

ഞാൻ എന്നൊന്നില്ല എന്നും

കൊത്തങ്കല്ലാടിയതിൽ,

അതിൽ, തിരിച്ചുവരാത്ത 

ഒരു കല്ല് പോലെ ഭ്രാന്ത്

അല്ല അത് ഭ്രാന്തല്ല ബാല്യം

എന്ന് ഞാൻ എൻ്റെ ഭ്രാന്തിന്നേ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കുന്നു

ഞാനും, 

മൈനയുള്ള ഞാനും

തമ്മിലുള്ള അന്തരം

മൈനക്ക് നടന്ന് തീർക്കുവാനാകില്ല

ഒരു പക്ഷേ പറന്നും

ഞാനും ഭ്രാന്തുള്ള ഞാനും തമ്മിൽ

അത്തരം അന്തരങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല

ഒരു കല്ലിൻ്റെ അന്തരം ഒട്ടുമില്ല

എന്നാലും ഞങ്ങൾ,

ഉള്ളത് പറയാമല്ലോ

പിന്നെ എന്ന വാക്കിൻ്റെ അഥിതികളാവുന്നു

ശരിക്കും

ഏത് പഴക്കത്തിനും 

തട്ടിക്കൊണ്ട് വരാവുന്ന വിധം

ഞാനും

എൻ്റെ ഏറ്റവും പുതിയ മൈനയും

പിന്നെ അതിൻ്റെ മഞ്ഞയും

ഏറ്റവും പുരാതനമായ തവിട്ടിൻ്റെ

മ്യൂസിയത്തിൽ ഞങ്ങൾ

സന്ദർശകരാവുന്നു

നിധിവേട്ടക്കാരനായ ഭ്രാന്ത്

അനാഥത്ത്വത്തിൻ്റെ മ്യൂസിയങ്ങളിൽ,

ഒപ്പം മൈനക്കണ്ണും

ഇന്നലെയിലെ മഞ്ഞയാണ്

ഏറ്റവും നല്ല മഞ്ഞ എന്ന് 

ഒരിലയെ പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിക്കുവാനായിരുന്നു പ്രയാസം

മൈനകൾക്ക് 

കണ്ടുതീർക്കുവാനായേക്കില്ല

എൻ്റെ ഭ്രാന്തിൻ്റെ മ്യൂസിയങ്ങൾ

കണ്ടുതീരാത്ത മൈനകളെ

ബലമായി പിടിച്ച് പുറത്താക്കുകയായിരുന്നു

എൻ്റെ തവിട്ട് 

അതിൻ്റെ അപൂർണ്ണഇന്നലെകൾ

വ്യക്തിത്വം അതിൻ്റെ അടിയറവ്

മൗനത്തിൻ്റെ മ്യൂസിയങ്ങളിൽ

മൂളിപ്പാട്ട്  സന്ദർശകർ 

വിശ്വാസികളായി

കണ്ട് തീർക്കാവുന്നതൊക്കെയും

മതത്തിൻ്റെ മ്യൂസിയങ്ങളിൽ

കാഴ്ച്ചക്കാരനോ പ്രദർശനവസ്തുവോ

എന്നറിയാതെ കൂടെ വരും ദൈവവും

ഒപ്പം മൈനയും

മഞ്ഞയുടേയും മതത്തിൻ്റേയും 

മുന്നിൽ വെച്ച്

എൻ്റെ തവിട്ട് അതിൻ്റെ ഭ്രാന്തിനേ

ശക്തമായി ശാസിക്കുകയായിരുന്നു

ഒപ്പം ചോദ്യവും ചെയ്യുന്നു

മതങ്ങൾ എല്ലാത്തിനും കാതോർക്കുന്നു

വിശ്വസിക്കുമോ

ക്ലോറോഫോം പോലെ 

മണപ്പിക്കുവാൻ ഭാഷയും

ഒപ്പം ഒരു ഇന്നലെയും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും 

തിരിഞ്ഞുനോട്ടം മണപ്പിച്ച് 

ഒരു മൈനയെ എൻ്റെ ഭ്രാന്ത് 

തട്ടിക്കൊണ്ട് വരുന്നു!

മോചനദ്രവ്യമായി ഞാനീ കവിതയെഴുതുന്നു...