Thursday, 22 February 2018

നോവ്

ഓരോലക്കാലിനും
അതിന്റെ ഈർക്കിലിനും
ഇടയിൽ
പച്ചയ്ക്കെടുത്ത തുരുമ്പ്
പോലെ
ഇന്നലെയുടെ
നോവ്

അവന്റെ അലച്ചിൽ
നിലാവിന്റെ നെഞ്ചിൽ
ഓരോലക്കാലാവുന്നു
പക്ഷികൾ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ
വീണ്ടും ഉലയുന്നു

അവനെ ഉലയ്ക്കാതെ
അവനിൽ വന്നിരുന്ന പക്ഷി
പറന്നകലുമ്പോൾ
കാഴ്ച്ചയെങ്കിലും
ഉലയ്ക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ
എന്ന ഒറ്റകൊമ്പുള്ള മാൻ
തല ഉയർത്തി
അവനെ നോക്കുന്നു

അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ
അവന്റെ മുഖം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ
അവന്റെ ദുഃഖം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ
മേയുന്നത് പോലെ
തലതാഴ്ത്തുന്നു

ഒറ്റനോട്ടം കൊണ്ട്
മാനിന്റെ കണ്ണ്
കാട്ടാറിൽ വെള്ളം കുടിക്കുന്ന
അവന്റെ മീനിന്റെ കണ്ണിൽ
അവസാനിക്കുന്നു...

അവന്റെ വനവും
അവന്റെ ദൈന്യതയുടെ മുഖവും
ഒരാശ്ചര്യചിഹ്നത്തിൽ
കടലെടുക്കുന്നു.

Wednesday, 21 February 2018

കടം

ഓരോ വരികളുടെ തുടക്കവും
കംഗാരുവാകുന്നു

തുടർച്ച അതിന്റെ സഞ്ചിയിലെ
കുഞ്ഞും

അവസാനത്തെ അത് ഗൗനിക്കുന്നേയില്ല

ശരീരം, മനസ്സ്
ഏതെടുക്കണമെങ്കിലും
വിരൽ നീട്ടണം

ആകെയുള്ളത്
വിരലിനെ പോലെ
അഞ്ച് പകലുകൾ

മടക്കിയാൽ കൈപ്പിടിയ്ക്കുള്ളിലാണ്
ഇരുട്ട്
രാത്രി അതിന്റെ കുഞ്ഞ്

പകൽ നീട്ടുന്നു
വിരൽ നീട്ടി ദിവസത്തിലൊന്നിനെ
തൊടുന്നു

കുറച്ചകലെ
സുഷിരങ്ങളുടെ തലോടലേറ്റ്
ഓടക്കുഴലാവുന്നുണ്ട്
വരികൾ

ഒരു വിരലിന്റെ കടമുണ്ട്

കനമെന്ന
വാക്ക് കീറുന്നു

എഴുതിയ വരികളിൽ
ചാരി,
വെറുതെ എന്ന വാക്കിന്റെ
വറ്റൽ കൊറിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു..

Tuesday, 20 February 2018

പിൻമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച്

പുറത്ത് കാണാവുന്ന
എല്ലാത്തിന്റെയും വേരാണ്

അകത്തുള്ള എല്ലാറ്റിന്റേയും
മരവും

തുടർച്ച, അകലം
എന്നിങ്ങനെ രണ്ടിടങ്ങളാണ്
വശങ്ങൾ

ഒരു വശം ചരിഞ്ഞെരിയുന്ന
തീയാകുന്നു,
അവൾ

ഞാനതിന്റെ എല്ലാവശവും

അധികകാലം
ആത്മാവ് തരിശ്ശിടുന്നത്
അവൾക്കിഷ്ടമല്ല

വീണ്ടും വീണ്ടും എടുക്കാനാവാത്ത തീരുമാനമാവുന്നു,
മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ
ആത്മാവ്.

ഇലകളുടെ കൊലുസ്സ്,
ജലത്തിന്റെ വേര്
എല്ലാ കാലുകളും കുഞ്ഞാവുന്ന
കാലം.

ഒന്നിനുമല്ലാതെ
തുടർച്ചയിൽ മാത്രം മുട്ടുന്നു..
നൊന്ത വേരിനെ പോലെ
പിൻവാങ്ങുന്നു.

Tuesday, 13 February 2018

അവൾ

കൊത്തിവെയ്ക്കുവാൻ
ഒരിടം
ബാക്കിവെയ്ക്കാത്ത
മഴയെപ്പോലെ
ശിൽപ്പവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന
അവൾ

ജലത്തിന്റെ കക്ഷം പോലെ
അവളിൽ
വിയർത്ത് ചേർന്നിരിക്കുന്ന
ഞാൻ

ഞങ്ങളുടെ അരികത്തുകിടക്കുവാൻ
മത്സരിക്കുന്ന
തോർന്നമഴയുടെ
ഇടവും വലവും

വാക്കിന്റെ പരുത്തിയുമായി ചെമ്പരത്തികൾ

അവൾ ഏതിലയുടെ
മരം

ഏത് വള്ളിച്ചെടിയുടെ
വാരിയെല്ല്

അവളുടെ എത്രാമത്തെ
നഗ്നതയിലാണ്
ആകാശം?

ചുവടുകളുടെ
ഉടും പാവും തുന്നിയ
നൃത്തത്തിന്റെ പട്ടുടുത്ത്
അവൾ നടക്കുമ്പോൾ

ഞാൻ,
അവൾ മുന്നോട്ടിട്ട
പിൻകാല്

മറുകാലെടുത്ത്
നടക്കുന്ന എന്റെ മുകളിലിട്ട്
എന്റെ അരികിൽ
അവൾ ചേർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ
അവൾ എന്റെ മുകളിൽ
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന
ഒരു പെൺനടരാജ വിഗ്രഹം...

ഞാൻ
ചലനങ്ങളുടെ
ജട പിടിച്ച
കിടക്കുമ്പോഴും
നടക്കുന്ന ശിവൻ..

Saturday, 3 February 2018

ശബ്ദം

പൊടിപിടിച്ച ചലനങ്ങൾ
അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന
നിശബ്ദതയുടെ ലൈബ്രറി

അത്രയും സാവകാശം നടന്നുപോകുന്ന
ഒരാളുടെ കാലടികൾ
അവിടെയുള്ളതിൽ വെച്ച്
ഏറ്റവും
പഴകിയ പുസ്തകമാവുന്നു

വയസ്സായ ഒരാൾ അതിരുന്നു
വായിക്കുന്നിടത്ത് വെച്ച്
പുസ്തകത്തിന്റെയും
ലോകത്തിന്റേയും
അതിരുകൾ മടങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു

അത്
അരികുകളിലേയ്ക്ക്
മാറ്റിവെച്ച പേജുകൾ
വായനശാലയ്ക്ക് മുകളിലെ
പ്രായമായ പ്രാവുകൾ

അതിന്റെ കുറുകൽ
പേജുകളുടെ
അഴിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ കുത്തിക്കെട്ടലുകൾ

വായിച്ചുതുടങ്ങുന്ന
ഒരാൾ
അവിടെ
ഏറെ നാൾ തുറന്നിടാതിരുന്ന
ജന്നലാവുന്നു

അവിടുന്ന് നടന്നു നടന്ന്
ഏറെ നാൾക്ക് ശേഷം
അത്തരം ജന്നൽ
തുറന്നിടാൻ പറ്റിയ,
ഏഴുമണിക്ക് മുമ്പുള്ള
രാവിലത്തെ സമയമാകുന്നു.

കാണാതിരുന്ന പകലുകൾ
കൂട്ടിവെച്ച ഒരു പല്ലിയ്ക്ക്
ചലനം ഓർത്തെടുക്കുവാൻ കൊടുക്കുന്ന
സമയം
ഘടികാരത്തിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുന്ന
നിലയ്ക്കുവാൻ മറന്നുപോയ
സൂചികൾ

പരുപരുത്ത സിമൻറ് പ്രതലത്തിൽ നിന്നും
ബഞ്ചിലേയ്ക്ക് കാലുകൾ
കിളിച്ചു വരുന്ന ഒച്ച

ശ്രദ്ധിക്കൂ
ഓരോ വരിയിലും
ഇപ്പോൾ കേൾക്കാം
കൃഷ്ണമണികൾ ഉരയുന്ന ശബ്ദം..