Wednesday, 30 November 2016

ആരാധന



ഞാനൊരിക്കലും തെറ്റിച്ചു
നടന്നിട്ടില്ല

കുപ്പായമോ
അതിന്റെ കുടുക്കോ
സ്ഥാനം തെറ്റിച്ചിട്ടിട്ടില്ല

മറ്റൊരാളുടെ കുപ്പായക്കുടുക്ക്
അനുവാദമില്ലാതെ
അഴിച്ചിട്ടില്ല

തെറ്റുകാരൻ അവനാണ്
ഞങ്ങളുടെ തുന്നൽക്കാരൻ

അയാൾ
അറ്റമില്ലാത്ത നൂലിൽ
തിരിച്ചിട്ട തുന്നൽ യന്ത്രങ്ങളിൽ
തല തിരിഞ്ഞിരുന്നു മാത്രം
എപ്പോഴും
ഞങ്ങളുടെ കുപ്പായങ്ങൾ
തുന്നുന്നു

സ്വന്തമായി
ഞങ്ങൾക്ക്
വസ്ത്രങ്ങളില്ല

സ്വന്തമായി അയാൾക്ക് യന്ത്രങ്ങളും

ആകെയുള്ളത്
നഗ്നതയ്ക്ക്
സ്ത്രീധനം പോലെ
കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്

സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ
നഗ്നമായി
ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ഒന്നുമില്ല

അത് ഞങ്ങളിൽ നിന്നും
മറച്ചുപിടിക്കുവാൻ
ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരേയും കൊണ്ട്
മറ്റാരുടേയോ
അളവിൽ തുന്നിയ വസ്ത്രങ്ങൾ
കാലാകാലങ്ങളായി ഞങ്ങളെ
നിർബന്ധമായി
ധരിപ്പിക്കുന്ന
ചടങ്ങാണ്
ജനാധിപത്യം

ജനങ്ങളെന്ന നിലയിൽ
ഞങ്ങളോരോരുത്തരുടേയും
നഗ്നത കുറഞ്ഞു വരുന്ന
സാഹചര്യത്തിൽ

ശിശിരകാലമരങ്ങളെ മാതൃകയാക്കി
ശരീരങ്ങളിൽ നിന്നും
വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു വാങ്ങി,
താഴേയ്ക്ക്
തിരിച്ചു തുന്നിയ കീശകളെ
കുപ്പായമായി പ്രഖ്യാപിക്കുവാനുള്ള
നടപടികൾ
ഏതാണ്ട്
പൂർത്തിയായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്

അതിനിടയിൽ,

നഗ്നമാക്കപ്പെട്ട ഇടവേളയിൽ
സ്വന്തം ഉടലിൽ
ആത്മഹത്യയുടെ ശിൽപ്പം
കൊത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന
ഒരു കൂട്ടം ആൾക്കാർ,
അത് പൂർത്തിയാക്കാതെ;
കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ
കച്ചിൽ തുരുമ്പിനെ
യുദ്ധകാല അടിസ്ഥാനത്തിൽ
ആരാധിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്!

Sunday, 27 November 2016

പ്രണയം എന്ന് വിളിക്കുന്നതിനെ 'ചൊല്ലി' ഒരു പിൻകുറിപ്പ്

പ്രണയിക്കുന്ന രണ്ട് പേർ
എനിയ്ക്ക് മുന്നേ
നടന്നുപോകുന്നു

എപ്പോഴും
പ്രണയിക്കുന്നവർ
കാലത്തിന് മുന്നേ
നടന്നവരാകണം

അവർക്ക്
മുന്നേ നടന്നിട്ടുള്ളത്
അവരുടെ കാൽപ്പാടുകൾ
മാത്രമാവണം

നടക്കുന്നതിനിടയിൽ
അവർ തൊടുന്നു
പരസ്പരം പിടിക്കുന്നു
തമ്മിൽ നിൽക്കുന്നു

നിൽക്കുമ്പോൾ
അവരുടെ കാലടിപ്പാടുകളിൽ
തൂവലുകൾ കൊഴിച്ചിട്ട കിളികൾ
അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട്
ചിലയ്ക്കുന്നു.
അവരുടെ വിരലുകളിൽ
കൂടുകൂട്ടുന്നു..

എത്ര പെട്ടെന്നാണ്
ആകാശം കുശുമ്പിന്റെ
പര്യായപദമാവുന്നത്

അവർക്കിടയിൽ
തോരാത്ത
ഒരു മഴ
പണിതുവെയ്ക്കുന്നത്

അതെന്തായാലും
അവരിലൊരാൾ
സ്പർശം കൊണ്ട് ഞാനാണ്

തങ്ങളിൽ അകലമുണ്ടെങ്കിലും
മറ്റേയാളുടെ ശൂന്യതയെ
നിന്നേക്കൊണ്ട്
പൂരിപ്പിക്കുവാനുള്ള
എന്റെ വിനീതശ്രമത്തെയാവണം
കാലം
പ്രണയമെന്ന് വിളിക്കുന്നത്! 

ഭരണപ്പെടുത്തൽ

ട്രാഫിക്ക് സിഗ്നലിനടുത്ത്
നിൽക്കുന്ന മരം
മാറുന്ന നിറങ്ങളെ
ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന
സ്വന്തം ഇലകൾക്ക്
എന്തിനെയാവും
പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുക്കുന്നുണ്ടാവുക?

തെളിയുന്ന പച്ചയെ
വെളിച്ചത്തിന്റെ ഇലകൾ എന്ന്
അവ
തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?

അവരുടെ
പ്രകാശസംശ്ലേഷണ വേഗത
കണ്ട്
അസൂയപ്പെടുന്നുണ്ടാവുമോ?

അപ്പോൾ
കടന്നു പോകുന്ന പലനിറങ്ങളിലുള്ള
വാഹനങ്ങളെ
വസന്തങ്ങൾ
എന്ന്
അതിശയിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?

വേഗത കുറച്ച്
വിരിഞ്ഞു വരുന്ന മഞ്ഞയെ
ഹായ് പൂക്കൾ!
എന്ന് പറഞ്ഞ്
കൊതിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?

തൊടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ
ചോരയിലേയ്ക്ക് നിറം മാറുന്ന
ചുവപ്പിനേ കണ്ട്
ഭരണം എന്ന് ഭയക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?

Sunday, 20 November 2016

തിരിച്ചറിവുകൾ

ആകുലപ്പെടുവാനുള്ള
ഒരവസരവും
പാഴാക്കിക്കളയാത്തവരാവും
വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവരാൾ
ഭൂമിയിൽ
മനുഷ്യരായി ഉയർത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവുക

ആകുലപ്പെടുവാൻ
ഒരു പക്ഷേ നാളെ
നമ്മളില്ലെങ്കിലൊ?
നമ്മളേക്കാൾ നന്നായി
ആകുലപ്പെടുവാൻ
മറ്റൊരാൾക്ക് കഴിയില്ല
എന്ന ധാരണ തന്നെയാവണം
നാളെയും
ജീവിച്ചിരിക്കുവാൻ
അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാവുക.

ആകുലതകൾ നിറഞ്ഞ
ഇന്നലെകൾ പിൻവലിയ്ക്കുവാൻ
നാളെയ്ക്ക് വേണ്ടി
ഇന്നെന്ന വരിയിൽ
കൂടുതൽ കൂടുതൽ
കാത്തുനിൽക്കുന്നവരാവുകയാണ്
ഓരോ നിമിഷവും
നമ്മൾ

വരിയിൽ നിൽക്കുന്നവരൊക്കെ
ഒരു പക്ഷേ
കാത്തുനിൽക്കുവാൻ
ആരുമില്ലാത്തവരാകണം

ഒറ്റപ്പെടലല്ലാതെ
അവർക്ക്
കൂടുതൽ ഒന്നും
പിൻവലിയ്ക്കുവാനുമുണ്ടാകില്ല

എന്നിട്ടും അവർ വരിനിൽക്കുന്നത്
നമ്മളിൽ ഒരാളായി
തോളോട് തോളുചേർന്ന്
നമ്മളോട് ഒട്ടി നിൽക്കുവാൻ
മാത്രമാവും

ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് കാണാനാവും
കാത്തുനിന്നു
കിളികളെ പിൻവലിച്ചു
പറന്നുപോകുന്ന ഒരാൾ

വരി നിന്ന് കാലുകൾ പിൻവലിച്ച്
നടന്നു പോകുന്ന വേറൊരാൾ

പുഴ പിൻവലിച്ച്
ഒഴുകി പോകുന്നവർ

കുടയുമായി വന്ന്
മഴ പിൻവലിച്ച്
നനഞ്ഞു കൊണ്ട്
തിരിച്ചു പോകുന്ന പലർ

ഒരാളായി വന്ന്
അക്കങ്ങൾ പിൻവലിച്ചു
പലരായി ചിതറി പോകുന്ന ചിലർ

തനിയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിൽക്കുവാനുള്ള
ഒരു വരിയെ തന്നെ
ഒറ്റയ്ക്ക് വന്ന്
പിൻവലിയ്ക്കുന്ന
മറ്റൊരാൾ

ചിറകുകളിൽ
തൂവലുകളുമായി വന്ന്
പറക്കുവാനുള്ള ആകാശത്തെ പിൻവലിച്ചു
തിരിച്ചുപോകുന്ന കിളികൾ

എന്നാലും

കാത്തു നിന്നു
സ്വന്തം ഒറ്റപ്പെടലിനെ
തന്റെ തന്നെ ഒരു വരിയെപോലെ
പിൻവലിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്ന
ഒരാളെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് വരെ
കാഴ്ച്ചകൾ തുടരും

പിന്നെ
മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ
എന്തും പിൻവലിയ്ക്കാൻ മാത്രം
കഴിയുന്ന
ഒരു മെഷീനായി
സ്വയം മാറുന്നത്
അത്രമേൽ വൈകി
തിരിച്ചറിയും വരെ .......

Saturday, 5 November 2016

അവഗണനയ്ക്കുള്ള അപേക്ഷ എന്ന നിലയിൽ കവിത


കൂട്ടത്തിലിരിയ്ക്കുമ്പോൾ
നിരന്തരമായ അവഗണന
ആവശ്യപ്പെടുകയും

അവഗണന അനുഭവപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ
ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുവാനാവാത്ത
അവസ്ഥയിലേയ്ക്ക്
എത്തിച്ചേരുകയും
ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്ന
ഒരാളും,
കഴിഞ്ഞ മാസത്തിലെ
ഒരു
തീയതിയും.
അങ്ങിനെ
ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കണം,
അവഗണിക്കപ്പെടണം,
എന്ന് തോന്നിയിട്ടാവണം;
വിജനമായ പാർക്കിൽ ചെന്ന്
ഒരാൾ
തനിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് പോലെ
കലണ്ടറിൽ നിന്നും
ഇറങ്ങിവന്ന്
ഒരു തീയതി
അയാളുടെ അരികിലിരിയ്ക്കുന്നു.
കലണ്ടറിലെ ഏതോ തീയതിയിലേയ്ക്ക്
യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ
എന്ന നിലയിൽ
പൊടുന്നനെ
വിജനമായ ഒരിടമാകുന്ന
അയാൾ
കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പോൾ
ഇളകുന്ന കലണ്ടറിൽ
ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന
ആ തീയതിയുടെ കള്ളി
അവിടെ
ഏതെങ്കിലും
കൂടില്ലാത്ത കിളി
ചേക്കേറുമോ,
കൂടു കൂട്ടുമോ;
എന്ന ഭയം
പുതിയ മാസമാവുന്നു
ആ മാസത്തിൽ
തീയതിയാവാനുള്ള
ഒരു സാധ്യത
തള്ളിക്കളയാനാവാത്ത വിധം
അയാളുടെ
ജീവിതമാവുന്നു
കൈയ്യിലാകെയുള്ളത്
മണ്ണിന്റെ ഒരിത്തിരി വിത്താണ്
വിരലുകൾ കിളിർത്തുവന്നത്
ഉടയോന്റെ നെഞ്ച് നടാൻ
നിമിഷങ്ങളെണ്ണി
കാത്തുവെച്ചത്
കവിത എന്നത്
അവഗണിക്കപ്പെടുവാനുള്ള
എഴുത്തപേക്ഷയാവുന്നിടത്ത്,
അവഗണന
ഒരു തീയതിയാവണം
അണയ്ക്കുവാനാവാത്ത വിധം
ഏത് നിമിഷവും
തീ പടർന്നുപിടിയ്ക്കുവാൻ
സാധ്യതയുള്ളത്
തീ പിടിക്കുമോ
ചിന്തകളുടെ ചിതയാവുമോ
എന്നൊന്നും അറിയില്ല
എന്തായാലും
അന്നാവണം
അയാളും
ആ തീയതിയും
അടുത്ത ഒരു കൊല്ലത്തേയ്ക്ക്
ജീവിതം
സ്വകാര്യമായി
പുതുക്കേണ്ടിയിരുന്നത്!