Sunday, 19 May 2019

ചോദ്യം ചെയ്യൽ

കാറ്റ്
എന്നിട്ടോ?
എന്നിട്ടും കാറ്റ് ന്നെ..

ഉം.

ഒന്നമർത്തി മൂളി,
ചുണ്ടിലെരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന
വിദേശനിശ്ശബ്ദത
കാറ്റ് തന്നെയാവണം
കുത്തിക്കെടുത്തിയത്.

ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് കാറ്റ്
വിശദമായി ശലഭങ്ങളെ

എന്നിട്ട് മൊഴികൾ
പൂമ്പാറ്റകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

അറിയില്ല
നിന്റെ പേരുണ്ടോ എന്ന്
മൊഴികളിൽ.

ഒന്നറിയാം
അണഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ
നമ്മുടെ മുറിയിലെ മെഴുകുതിരി
കാറ്റ് ഒരു കുറ്റാന്വേഷകനാണോ
എന്ന്
നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ഒച്ചയിലും
സംശയിയ്ക്കും.

Wednesday, 15 May 2019

മീനാദ്യം

ഞാനിത്തിരി ചിതലെടുത്തിട്ടുണ്ട്
നീ ഒരിത്തിരി കടലും

നീ മീനാദ്യം വായിക്കുന്ന പേജ്

തിരകൾക്ക് പഠിയ്ക്കുവാനുണ്ടാകും
നിന്റെ കാലടികൾ
അത് അവ
മാറത്ത് വെച്ച് നടന്നുപോകുന്നു

നിന്റെ കാലടികൾ
കടലെടുക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ

കൂടെ നടന്നപ്പോഴൊക്കെ
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും എടുത്തിട്ടുണ്ടാവണം
നിന്റെ കാലടികൾ

നീയും
ഞാനും
കടലിന്റെ ലൈബ്രറിയിലെ
മീനെടുക്കുന്ന രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ

നീ മീനാദ്യം തിരിച്ചുകൊടുക്കുന്ന
പുസ്തകം

തിരിച്ചുകൊടുക്കാത്ത വിധം
എന്നേ മാത്രം
കടലെടുക്കുന്നു.

Tuesday, 7 May 2019

റിവേഴ്സ് ബുദ്ധൻ

ശബ്ദത്തിനെ റിവേഴ്സിടുന്ന
കാത്

കവിത ഒരു
ഉണ്ടാക്കിയ വണ്ടിയാകുന്നു
ഞാനൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയും

മുഖം
പരിചയത്തിന്റെ
ബസ്റ്റാൻഡാവുന്നിടത്ത് വെച്ചാണ്
പണ്ടെത്തെ രണ്ടുചുണ്ടുകളെ
വണ്ടിയോടിയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം,
ചുണ്ടുകൊണ്ടുണ്ടാക്കി
വിളിച്ചുകയറ്റുകയായിരുന്നു
കവിത

പാട്ടുകൾ ഓരോ മനുഷ്യരാവുന്നിടത്താണ്

ഞാൻ
പഴക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട വണ്ടി
ഉപ്പ് അതിന്റെ വാക്കും
അതൊരു പഴയകവിതയെ മറികടക്കുന്നു

കൂടെ മീൻ
മീനിന്റെ കൈയ്യിൽ പാവപോലെ
പരലുപ്പിന്റെ ബുദ്ധൻ

ഉപ്പിനുള്ളിൽ
തന്റെ പ്രതിമ,
പതിയേ പിറകിലേയ്ക്കെടുക്കുന്ന
ബുദ്ധൻ

തീരെ അനങ്ങാതെ
നിശ്ചലതയുടെ
പിറകിലേയ്ക്ക് പ്രതിമ

മനസ്സ്
ബുദ്ധന്റെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക്
കയറിപ്പോകുന്ന വെള്ളം

മീൻ മടങ്ങിപ്പോകുന്ന ബുദ്ധന്റെ ഇമകളും

ഞാൻ ബുദ്ധന്റെ കാത്

മീൻ മെല്ലെ ബുദ്ധന്റെ
ചുരുണ്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന
മുടിയാകുന്നു

ബുദ്ധന്റെ ഉള്ളിൽ വെള്ളം,
മീനുകളെ
കെട്ടിവെയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം

തുള്ളികളിൽ
ഇറ്റുവീഴുന്നവ
കിളികൾ

അവയിൽ നിലത്ത് വീഴുന്നവ മാത്രം
പൊന്മാൻ

പൊടുന്നനെ
ഭ്രമണത്തിന്റെ കൂണ് പോലെ ഭൂമി

ഉപമ  അവിടെ
സമയത്തെ പോലെ
പിശുക്കൻ

നാഗരികതയുടെ നീല
കൃഷ്ണന്റെ നിറമുള്ള തെരുവ്

ഹൃദയത്തിൽ
അകലത്തിന്റേതു മാത്രമായ
രണ്ടുമിടിപ്പുകൾ

അടുപ്പം തരിശ്ശിടുന്നിടത്താണ്

മുന്നിലേയ്ക്ക് ഒന്നാഞ്ഞ്
തന്റെ പ്രതിമയ്ക്ക്
പിന്നിലേയ്ക്ക്
വണ്ടിയോടിയ്ക്കുന്ന ബുദ്ധൻ

പിറകിൽ
ഉണങ്ങാത്ത ഇമകൾക്ക്
വെള്ളമൊഴിയ്ക്കുന്ന മഴ,
ഒരു നനഞ്ഞ ബുദ്ധൻ

കാത് ചുരുളുന്ന
ഒച്ച

നിശ്ശബ്ദതയിൽ ബുദ്ധനെ
കൊത്തിവെയ്ക്കുവാനുള്ള ശ്രമം
പിൻവലിയ്ക്കുന്നൂ
വിരലുകൾ

ശൂന്യതയും ഞാനും.
വെള്ളവും ചുരുളുന്നുണ്ടാവണം

എതായാലും
മഴ ചുരുളുന്നില്ല
ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നുമില്ല
തുള്ളികളാവുന്നില്ല
തുള്ളികളല്ല കുട്ടികൾ

നനവിൽ
ഒന്നും എങ്ങും എഴുതിവെച്ചിട്ടില്ല

മഴ പാലിയ്ക്കാത്ത
ഏതോ നിശ്ശബ്ദത തുള്ളികൾ പാലിയ്ക്കുന്നു

അത്രമേൽ കനം  കുറഞ്ഞ്
എവിടേയോ ചുരുളുന്ന
ആരുടേയോ കാത്തുനിൽപ്പ്

ആരുടെ ഒപ്പാണീ നിശ്ശബ്ദത

അറിയുവാനാവുന്നില്ലല്ലോ
ആരുടെ മൃതദേഹമാണീ
ഒപ്പ്

ബുദ്ധന് അനുവദിക്കപ്പെട്ട പരോളിലേയ്ക്ക്
ഞാനും
പുഴയെടുത്ത മീനും
നടന്നുതുടങ്ങുന്നു.

Friday, 3 May 2019

നിശ്ശബ്ദതയുടെ അമ്മ

എന്നോ ഒഴുകിപ്പോയ
വിരലുകൾ കൊണ്ട്
ഒരു ജനൽ കുഴിയ്ക്കുന്നു

ആ ആഴത്തിലേയ്ക്ക്
വേരിന്റെ നീളമുള്ള
വീടിന്റെ ഒരു ഉരുള ഉരുട്ടി
വെച്ചുകൊടുക്കുന്നു

എല്ലാ വാതിലുകളും
അകത്തുനിന്നും പുറത്തുനിന്നും
അടയുന്ന ഒച്ച ചവയ്ക്കുന്നു

നടന്നുപോകുന്ന
കാക്ക എന്നോ വെച്ചേക്കാവുന്ന
വാതിലിന്റെ ഏറ് സാക്ഷ

കാക്ക പറക്കലിന്റെ
ഒരു ഉരുളൻ കല്ല്

കറുപ്പും വെളുപ്പും
അതിന് മുമ്പിലുള്ള ഉരുളയിൽ
ഉരുണ്ട് മാറുന്ന
രണ്ടുനിറങ്ങൾ

നാട് മണക്കുന്ന ഒച്ചയിൽ
അതിനു മുന്നിൽ
എഴുതിവെയ്ക്കപ്പെട്ട
മേൽവിലാസം
ദാഹം

അതിന് കറുപ്പിന്റെ വീജാവരി
അത് തന്നെ
പുറത്ത് വെയ്ക്കാവുന്ന
കുടം

അതിന്റെ നടത്തം
പുന:നിർമ്മിച്ച്
ഞാൻ എന്നിൽ നിന്നും
കുടം നിർമ്മിയ്ക്കുവാനെടുക്കുന്ന
മണ്ണ് പുറത്തെടുക്കുന്നു

നനവ് മണക്കുന്ന
ജനലിനരികിൽ
ഇലകൾക്ക് ആകൃതി ഉരുട്ടികൊടുത്ത്
അവൾ

അവൾക്ക്
മുമ്പിൽ മരങ്ങൾ
മഴ ഒഴിച്ചുവെയ്ക്കുവാനുള്ള
ചില്ലകളുള്ള കുപ്പി

അവൾ ഒറ്റ ഉരുളയിൽ
എല്ലാമരത്തിന്റേയും
നിശ്ശബ്ദതകളുടേയും അമ്മ.

Thursday, 2 May 2019

ഏകാന്തതയേ കുറിച്ച്

വിരലുകളിൽ
ഏകാന്തതയുടെ തരികൾ

പതിഞ്ഞെന്നുപറയുവാനാവില്ല
അത്രയും പതുക്കേ
എന്തോ പറയുവാനാഞ്ഞ
ശബ്ദത്തിൽ തുടങ്ങി
നിശ്ശബ്ദതയിൽ
അവസാനിക്കുന്ന
കാതുകൾ

കണ്ണുകളിൽ മഞ്ഞ്
മുടിയിൽ അവസാനിച്ചു തീരാത്ത നരയും

സ്വന്തമല്ലെന്ന് തോന്നിയ്ക്കുന്ന മുഖം
മിണ്ടാനൊന്നുമില്ലാത്ത ചുണ്ടുകൾ

അത്രമേൽ സ്വന്തമായി
പരസ്യമായ ഏകാന്തത

ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല
ദൈവമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുവാൻ പോലും
തിരിച്ചറിഞ്ഞെന്ന് ഭാവിക്കുവാനും
പോയില്ല

എന്നിട്ടും ദൈവം
സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി തന്നു
കൊണ്ടുപോയ ഒരേകാന്തതയേ

ഇപ്പോൾ ഞാൻ
ദൈവം അനന്തമായി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ
ഒരേകാന്തതയുടെ ഉടമ.

നീ അതിലിടാൻ ദൈവം
തിരഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരൊപ്പും.

Friday, 26 April 2019

താഴുകൾ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന വിധം

ഒരു നിശ്വാസം
കുത്തിതുറന്നെടുക്കുന്നു.

ആശ്വാസങ്ങളുടെ താഴ്

നൃത്തത്തിന്റേയും
കാത്തിരിപ്പിന്റേയും
രണ്ടേരണ്ടു മുറികൾ

രണ്ടുനേരവും
നെടുവീർപ്പായ ഒരു മരം
അതിന് വേരിന്റെ താഴ്

കടവ് താഴേ വരത്തക്കവണ്ണം
പടവുകൾ താഴേയ്ക്കിടുന്നു
താഴെ വീഴുമ്പോലെ
ഇലകളും

കണ്ണെഴുതിയത്
പോലെ
അകലത്തായൊരു തോണി

അഥവാ

മറന്നുപോയവനെ
എപ്പോഴും
മരിച്ചനിലയിൽ
കാണപ്പെടുന്ന ഇടം

അവന്റെ
ഒറ്റത്തൂവൽ സെമിത്തേരി.

നമ്മളേക്കുറിച്ച്

നമ്മൾ അരക്കെട്ടുകളുടെ രണ്ട്
മ്യൂസിയങ്ങൾ

അതിൽ
ചലനങ്ങളാൽ ഉരുക്കിയൊഴിക്കപ്പെട്ട
നൃത്തത്തിന്റെ രണ്ടുകറുത്തീയങ്ങൾ

അതിൽതന്നെ
നീ എന്നോ
ഉരുകിയൊലിയ്ക്കുന്ന
ഈയക്കറുപ്പ്
വെയിലിന്റെ വക്കത്ത് വെച്ച്
ഉരുക്കി
ഉടലിന്റെ പുറത്തേയ്ക്ക്
കൊണ്ടുകളഞ്ഞ
മായ

അന്നുമുതൽ
നീ
എന്നോ എന്ന വാക്കിന്റെ കായ

ഞാൻ എന്നോ എന്ന വാക്ക്
പൊളിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ
അതിൽ നിന്നും
എന്നും കിട്ടുന്നു
ഇന്ന്

തെറ്റാകാം
ശരിയാകാം

നീ എന്നോ ചെയ്ത
ആത്മഹത്യയാകുന്നു
ഞാൻ.

Friday, 19 April 2019

മടക്കം

അത്രയും നീണ്ടദൂരം
താണ്ടുവാനാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല
ഒറ്റയ്ക്ക് എന്ന് പേരുള്ള
ഒരു തീവണ്ടിയ്ക്ക്.

തീവണ്ടി മുറിച്ച്
ജാലകവുമായി
പാതിദൂരത്തിലിറങ്ങുന്നു

ആരും കേൾക്കുവാനില്ലാത്ത താരാട്ടിലേയ്ക്ക്
ഏകാന്തത കൊണ്ട്
ഒരു തീർത്ഥയാത്രയിലായിരുന്നു

തീവണ്ടിയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്ന
കുട്ടിയാവുന്നു

മെല്ലെ എന്ന ശബ്ദം കൊണ്ട് നിർത്തി
അകത്തു പെയ്യുന്ന മഴ
പുറത്ത്
സഹയാത്രികനാവുന്ന,
ഒരു പുരുഷനാവുന്നു
തീവണ്ടി

നട്ടാൽ കിളിർത്തേക്കും
നടുന്നില്ല,
കിളിർക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു

മഴയത്ത്
ഒരു പാട്ട് പഴകുന്ന ഒച്ച,
മിനുങ്ങുന്ന രാത്രിയിൽ

ഇടയ്ക്ക് കാണുന്ന മിന്നാമിന്നിയ്ക്ക്
ഗിറ്റാറായി
ഉടൽ വിട്ടുകൊടുത്ത്
മടങ്ങുന്നു.