Tuesday, 13 February 2018

അവൾ

കൊത്തിവെയ്ക്കുവാൻ
ഒരിടം
ബാക്കിവെയ്ക്കാത്ത
മഴയെപ്പോലെ
ശിൽപ്പവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന
അവൾ

ജലത്തിന്റെ കക്ഷം പോലെ
അവളിൽ
വിയർത്ത് ചേർന്നിരിക്കുന്ന
ഞാൻ

ഞങ്ങളുടെ അരികത്തുകിടക്കുവാൻ
മത്സരിക്കുന്ന
തോർന്നമഴയുടെ
ഇടവും വലവും

വാക്കിന്റെ പരുത്തിയുമായി ചെമ്പരത്തികൾ

അവൾ ഏതിലയുടെ
മരം

ഏത് വള്ളിച്ചെടിയുടെ
വാരിയെല്ല്

അവളുടെ എത്രാമത്തെ
നഗ്നതയിലാണ്
ആകാശം?

ചുവടുകളുടെ
ഉടും പാവും തുന്നിയ
നൃത്തത്തിന്റെ പട്ടുടുത്ത്
അവൾ നടക്കുമ്പോൾ

ഞാൻ,
അവൾ മുന്നോട്ടിട്ട
പിൻകാല്

മറുകാലെടുത്ത്
നടക്കുന്ന എന്റെ മുകളിലിട്ട്
എന്റെ അരികിൽ
അവൾ ചേർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ
അവൾ എന്റെ മുകളിൽ
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന
ഒരു പെൺനടരാജ വിഗ്രഹം...

ഞാൻ
ചലനങ്ങളുടെ
ജട പിടിച്ച
കിടക്കുമ്പോഴും
നടക്കുന്ന ശിവൻ..

Saturday, 3 February 2018

ശബ്ദം

പൊടിപിടിച്ച ചലനങ്ങൾ
അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന
നിശബ്ദതയുടെ ലൈബ്രറി

അത്രയും സാവകാശം നടന്നുപോകുന്ന
ഒരാളുടെ കാലടികൾ
അവിടെയുള്ളതിൽ വെച്ച്
ഏറ്റവും
പഴകിയ പുസ്തകമാവുന്നു

വയസ്സായ ഒരാൾ അതിരുന്നു
വായിക്കുന്നിടത്ത് വെച്ച്
പുസ്തകത്തിന്റെയും
ലോകത്തിന്റേയും
അതിരുകൾ മടങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു

അത്
അരികുകളിലേയ്ക്ക്
മാറ്റിവെച്ച പേജുകൾ
വായനശാലയ്ക്ക് മുകളിലെ
പ്രായമായ പ്രാവുകൾ

അതിന്റെ കുറുകൽ
പേജുകളുടെ
അഴിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ കുത്തിക്കെട്ടലുകൾ

വായിച്ചുതുടങ്ങുന്ന
ഒരാൾ
അവിടെ
ഏറെ നാൾ തുറന്നിടാതിരുന്ന
ജന്നലാവുന്നു

അവിടുന്ന് നടന്നു നടന്ന്
ഏറെ നാൾക്ക് ശേഷം
അത്തരം ജന്നൽ
തുറന്നിടാൻ പറ്റിയ,
ഏഴുമണിക്ക് മുമ്പുള്ള
രാവിലത്തെ സമയമാകുന്നു.

കാണാതിരുന്ന പകലുകൾ
കൂട്ടിവെച്ച ഒരു പല്ലിയ്ക്ക്
ചലനം ഓർത്തെടുക്കുവാൻ കൊടുക്കുന്ന
സമയം
ഘടികാരത്തിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുന്ന
നിലയ്ക്കുവാൻ മറന്നുപോയ
സൂചികൾ

പരുപരുത്ത സിമൻറ് പ്രതലത്തിൽ നിന്നും
ബഞ്ചിലേയ്ക്ക് കാലുകൾ
കിളിച്ചു വരുന്ന ഒച്ച

ശ്രദ്ധിക്കൂ
ഓരോ വരിയിലും
ഇപ്പോൾ കേൾക്കാം
കൃഷ്ണമണികൾ ഉരയുന്ന ശബ്ദം..

Wednesday, 31 January 2018

ശാന്തത

വല്ലാതെ കൊതിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്
നിന്റെ മറുകുകളിലൊന്നിന്റെ
ശാന്തത

അതിലെ കറുപ്പ്
എന്നിലെ
പുറപ്പെട്ടു പോകാത്ത ബുദ്ധനാകുന്നു

എന്നെങ്കിലും
തിരികെ വന്ന്
എന്നിലില്ലാത്ത വാതിലിൽ മുട്ടുമോ
എന്ന്
ഭയക്കുന്നു

ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഉടൽ
ശലഭങ്ങൾക്ക് മാത്രം
മുറിച്ച് കടക്കാവുന്ന
കടൽ

നിറങ്ങളിൽ നിന്നും
ഇറങ്ങിപ്പോയ നിറം
നിന്റെ മറുകും കടന്ന്,
മൗനങ്ങളിൽ നനഞ്ഞ്,
വിശുദ്ധിയുടെ
കറുപ്പായിരിക്കുന്നു

ഉടൽ മുറിച്ച്
കടക്കുന്നതിനിടയിൽ
ഞാൻ
നിന്നിലെ ഒഴുക്ക്

നിന്റെ മൂക്കൂത്തി,
അതിലെ
എന്റെ പതിവുകളുടെ കടവ്

നിന്റെ മറുക്,
ശലഭത്തിന്റെ കണ്ണിലെ
ഏറ്റവും ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗത്തിന്റെ
മൊട്ട്

നിന്റെ നോട്ടങ്ങൾ
രണ്ട് പക്ഷികൾ
അത് മറ്റൊരിടത്ത് പറക്കുന്നു
ഒരിടത്ത് വന്നിരിയ്ക്കുന്നു

നിന്റെ നൃത്തങ്ങൾ
എല്ലാ ചുവടുകളും കടന്ന്
നിയന്ത്രിത ഭ്രാന്തിന്റെ
പുസ്തമെടുക്കുവാൻ വരുന്ന
ലൈബ്രറിയിലെ
ലൈബ്രേറിയൻ ആയിരിക്കുന്നു
എന്റെ അവധികൾ

ഇപ്പോൾ
എന്റെ അവധികൾക്ക്
നിന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ
കൊതിപ്പിക്കുന്ന
മണമാണ്.

Wednesday, 20 December 2017

അതിര് നോവ് എന്നീ വരകളിൽ മരങ്ങൾ

മരമെങ്ങുമില്ല,
ഇരിയ്ക്കുവാൻ;
നേരവും.

അറിയില്ല
സംസ്കൃതം ,
പറയാനും,
എങ്കിലും നടന്നതാണ്,
കിളിയോളം
പറന്നുനോക്കുവാനായി
മാത്രം
മരങ്ങളോളം

അതിനിടയിൽ,
പോയി ഇരുന്നതാണ്
തിരിഞ്ഞുനോക്കുക പോലും
ചെയ്യാതെ
കടന്നുവന്ന മരത്തിന്റെ
ഓർത്തെടുത്ത
തണലിൽ,
ഒരിത്തിരി നേരം.

ഓർത്തെടുത്തതാണ്;
നേരവും

വിശ്രമിക്കുമ്പോഴും
ഇരിയ്ക്കുമ്പോഴും
ഒട്ടും കുറയ്ക്കുന്നില്ല
നടക്കുന്ന
വേഗവും
ദൂരവും

കുറയ്ക്കുന്നില്ല
മരങ്ങൾ
തണലും,
കൂട്ടുന്നില്ല ചില്ലകൾ, ഇലകൾ
കുറയ്ക്കുന്നില്ല,
പച്ചയും നിറങ്ങളും

തിരുത്തുന്നുമില്ല,
മരങ്ങൾ
മുകളിൽ പറഞ്ഞ
എങ്ങുമില്ല,
എന്ന
വരികൾ പോലും

ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്
മരങ്ങൾ
ഇനിയും ഉണ്ടാവും
ചില്ലകൾ
കാടുകൾ
മൃഗങ്ങൾ

ഇല്ലാത്തത് നേരമാണ്
ഉണ്ടായിരുന്നതാണ് അതും,
ഇനിയും ഉണ്ടാവും
ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്

ഇല്ലാതായത്
ഞാനാണ്
ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്
ഞാനും നിങ്ങളും
ഇനിയും ഉണ്ടാവും
നമ്മളും
അവളും

നടക്കുക എന്നത്
മറ്റൊരാളായി ഇരിയ്ക്കുക
എന്നു തന്നെയാണ്
അതു മാത്രം
ഉറപ്പിക്കുന്നു,
നൃത്തപാഥേയം തുറക്കുന്നു

ആദ്യത്തെ ചുവട് കഴിക്കുന്നു

രണ്ടാമത്തെ ചുവട്
അവൾക്കായി
മാറ്റിവെയ്ക്കുന്നു

മൂന്നാമത്തെ
ചുവടിന്റെ ഉരുള
കൈവെള്ളയിലിട്ട്
ഉരുട്ടുന്നു

കഴിക്കാതെ,
കാലത്തിനായി
മാറ്റിവെയ്ക്കുന്നു

ബാക്കിവരുന്നില്ല
നൃത്തത്തിലും
പാഥേയത്തിലും 
ചുവടും നടത്തവും
ഇരുത്തവും
ഒന്നും

തൊട്ടുകൂട്ടാൻ പോലും
ഒന്നും
ബാക്കി വരുന്നില്ല
അക്ഷരങ്ങളിൽ
പാതി മയങ്ങിയ
അക്കങ്ങളിൽ
പൂർത്തിയാക്കാനാവാത്ത
വരികളിൽ

കേൾക്കുന്ന പാട്ടിൽ പോലും
കാണുന്ന കാഴ്ച്ചയിൽ പോലും
നേരുന്ന നേർച്ചയിൽ പോലും

കണ്ണീർ ഒഴുക്കി
കണ്ണുകളുടെ എച്ചിൽ
കഴുകി കളഞ്ഞത് അവളാണ്
അവളുടെ
കവിളുകൾ

വേരുകൾ കെട്ടിയാടുന്ന
തൈയ്യങ്ങൾ,
മരങ്ങൾ

വിരലുകൾ കൊണ്ട്
തടവുമ്പോൾ
തൂവലുകൾ പോലെ
ശാന്തമാകുന്ന
ഉടലുകളുടെ തടാകങ്ങൾ

കൈകൾ കൊണ്ട്
തൊടുമ്പോൾ
കിളികളെ പോലെ
പറന്നുയരുന്ന കടലുകളുടെ
തിരമാലകൾ

അരുത്
എന്ന വാക്കിനേറ്റ പരിക്കാണ്
നോവിന് മാത്രം
അത് കൊണ്ട്
അതിര് വരയ്ക്കരുത്....

Friday, 8 December 2017

എഴുത്തുമൃഗം

ആത്മഹത്യ ചെയ്ത
ശലഭങ്ങളുടെ
മരണമൊഴികൾ
നിറങ്ങളായി
കുറിച്ചെടുക്കുന്ന ചിറകുകൾ

ചലനങ്ങളുടെ കുരുക്കിട്ട്
ആത്മഹത്യചെയ്ത
സ്വന്തം നൃത്തത്തിലേയ്ക്ക്
എത്തിനോക്കുക മാത്രം
ചെയ്യുന്ന,
കൈനോട്ടക്കാരന്റെ
തത്തയാകുന്നു
ജീവിതം

ഓരോ കവിതയും
ഭ്രാന്തെടുക്കുന്ന തെരുവിലെ
എഴുത്തുമൃഗമാവുന്നു
വീണ്ടും മനുഷ്യൻ...

Friday, 3 November 2017

ഞാനന്തരീക്ഷം

ഞാനന്തരീക്ഷം

പിൻമാറ്റത്തിന്റെ
കുളമ്പടിയൊച്ചകൾ
ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന
വിഷാദത്തിന്റെ
കുതിര

എത് നിമിഷവും
മൃതദേഹം കൊണ്ട്
കഴുതയാക്കപ്പെടാവുന്ന
വിവാദത്തിന്റെ
കവിത

മരണശേഷമുള്ള
അലങ്കാരത്തിന്റെ
അവശിഷ്ടങ്ങൾ
കൊത്തി തിന്നുന്ന
കാക്ക

സ്വഭാവത്തിന്റെ
മേച്ചിൽ പുറങ്ങളിൽ
ഒരസ്വഭാവിക മരണം
കാത്തുകിടക്കുന്ന
പള്ളിമണി

ഉയരങ്ങളുമായോ
വെച്ച ശബ്ദങ്ങളുമായോ
മണ്ണുമായോ
യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത
കൊളുത്ത്

ദൈവമെന്ന പൊള്ളത്തരത്തിൻ
കയറി നിൽക്കുന്ന
എന്നിട്ടും
എന്ന വാക്കിന്റെ
വിശ്വാസി

മറവികൊണ്ട് എന്നോ
ജീവിതവുമായി
ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെട്ട
തരിശ്ശിട്ടിരിക്കുന്ന
ശ്മശാനത്തിന്റെ
വൈഫൈ

പേരിന്റെ പരിചയക്കാരനായിട്ടും
പ്രായം കൊണ്ട്
നാലെന്ന അക്കത്തിന്റെ
ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന
അയൽക്കാരൻ

എല്ലാംകൊണ്ടും
ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന
അമാവാസി,
പുറത്താക്കപ്പെടുന്നവന്റെ
ഞായറാഴ്ച്ച!

Monday, 30 October 2017

എന്തൊരുശാന്തത

നൃത്തത്തിന്റെ കടവത്ത്
തോണിയുടെ ചുവടുകൾ വെച്ച്
നിലത്തേയ്ക്കിറങ്ങുന്ന കാറ്റ്

തോണിക്കാരൻ
ഒരു പഴയ പാട്ടാണ്
ഓണം കഴിഞ്ഞിട്ടും
ഓണത്തിന് ഉണ്ണിപിറന്നിട്ടും
വരികൾ വിട്ട്
പാട്ട് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങുന്നില്ല

പാട്ടിന്റെ അക്കരേയ്ക്ക്
തന്നെ
തോണിക്കാരൻ
കേൾവിക്കാരനെ പോലെ
തിരിച്ചുപോകുന്നു

പണ്ട് പണ്ട്
ടേപ്പ് റെക്കോർഡറുകൾ
കണ്ടുപിടിയ്ക്കും മുമ്പ്
എന്തൊരു കാറ്റാണ്
തസ്രാക്കിലെ തുടക്കത്തിലുള്ള
വരികൾക്ക്

കഥാകാരൻ
നായകനിൽ
ഒളിപ്പിച്ച് വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്

അത് കാറ്റു പിടിച്ച പോലെ
ദിനോസറുകൾക്കും
ഓന്തിനുമരികിലേയ്ക്ക്
എഴുതിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന
വരികളെ
കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നു

കരിമ്പനകളുണ്ടാവുന്ന
വിജനതയുടെ ഗന്ധം

ഒരിടത്തൊരിടത്ത്
എന്നു തുടങ്ങുന്ന
ഒരിടത്തുമില്ലാത്ത സ്ഥലത്തിലെ
കഥയുണ്ടാക്കുവാൻ
കൊണ്ടുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന
എങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരിടം
കവിതയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ
നീയാണ്

നീയില്ലാത്ത കവിതയിലെ
എന്റെ വരികൾ
സ്കൂൾ കുട്ടികളെ പോലെ
നിരന്ന് നിന്ന്
പദ്യം ചൊല്ലി
ത്തുടങ്ങുന്നു

കാറ്റ് അവസാനിക്കുന്നില്ല,
അത് നോക്കിയാൽകാണാത്ത
സ്ക്കൂൾ മുറ്റങ്ങൾ
കൊണ്ട് വരുന്നു

തണുപ്പ് കൊണ്ടുവരുന്നു

സ്കൂൾ കുട്ടികൾ
കാണാതെ പഠിക്കാത്ത
പദ്യങ്ങളും

കുട്ടികൾ ഇപ്പോൾ
പ്രതിജ്ഞ എന്ന ഗദ്യത്തിലാണ്
എന്നിട്ടും
പദ്യം
അവസാനിക്കുന്നില്ല

പ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലാത്ത
ഒരു കുട്ടി
ആരും കാണാതെ
തുടരുകയാണ്
കാണാതെപഠിച്ച
പദ്യത്തിൽ

കാറ്റ് അവസാനിക്കുന്നില്ല
കഥകളിക്കാരന്റെ
മുഖമുള്ള
കാറ്റ്

അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കാലത്തെ
ഒരിളം കാറ്റിന്
രാജനെന്ന്
പേരിട്ട്

തിരഞ്ഞ് നടന്ന്
അവസാനിച്ച
മറ്റൊരു ശ്വാസത്തിന്
ഈച്ചരവാര്യർ എന്ന്
വിളിച്ച്
അവസാനിപ്പിക്കുന്നു

എന്തൊരു ശാന്തത.......