Thursday, 13 December 2018

ദൈവം കാഴ്ച്ച എന്നീ നിലകളിൽ

ഞാനിന്ന് ദൈവത്തിനെ കണ്ടു
അദൃശ്യത എവിടെയോ
മറന്നുവെച്ചത് പോലെ
തികച്ചും
നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു
ദൈവം

ഇന്നലെവരെ കണ്ട ദൈവങ്ങളിൽ നിന്നും
വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു
ദൈവം

നിശ്ചലതയുടെ തുള്ളിയിറ്റി

രണ്ടുതുള്ളികൾക്കിടയിൽ
നിശ്ചലത
വ്യത്യസ്തമായി

നോക്കി നിൽക്കേ
നിശ്ശബ്ദത
ഒരൽപ്പം നീക്കിവെച്ചു
ദൈവം

നീക്കി         വെച്ച നിശ്ശബ്ദത,
മറ്റൊരു ദൈവമാകുന്നതും
ദൈവമാകുന്ന നിശ്ശബ്ദത ആരാധിയ്ക്കുവാൻ
ഒരു കൂട്ടത്തിന്റെ അരികുകൾ
രൂപപ്പെടുന്നതും
കണ്ടു

രൂപത്തിന്റെ പടം പൊഴിച്ച്
എങ്ങൊട്ടെന്നില്ലാതെ
എഴുന്നേറ്റുപോയി
അരക്കെട്ടുകൾ കുഴിഞ്ഞ ദൈവം

കുഴികളിറ്റി
അരക്കെട്ടുമിറ്റി
കുഴിയ്ക്കും അരക്കെട്ടിനുമിടയിൽ
എഴുന്നേറ്റുപോകുന്നതിന്റെ
ഒരു വിടവുണ്ടായി

ഇമകൾ കടത്തികൊണ്ടുപോകുന്നവർക്കിടയിൽ
എന്റെ കണ്ണുകളിലും
ഉണ്ടായിവന്നു
ഒന്നുമിറ്റാതെ,
നിശ്ശബ്ദതയുടെ
രണ്ടുകുഴികൾ.

Tuesday, 11 December 2018

വരി നിര കവിത

രക്തം തരിശ്ശിട്ട കവിതയുടെ നാലാം ധമനി

നിലത്ത് വീഴുന്ന
എഴുത്തുകോശങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദത.

കണ്ണ് നിശ്ചലമിട്ട്
ഒരിറ്റ് ജലത്തിലേയ്ക്ക് വായനയും
വായും
ചലിയ്ക്കുന്ന ഇടം

വീശുന്ന മൂന്നാമത്തെ കാറ്റ്
ആദ്യത്തെ രണ്ട് ചലനങ്ങളും വിട്ട്
മൂന്നാമത്തെ ചലനം തൊട്ട് തുടങ്ങുന്ന
ഇല
വിളക്കിന്റെ നാളം

ശബ്ദത്തിന്റെ നിദ്ര പോലെ
ദ്രാവകരൂപത്തിൽ
ചെവി

മണ്ണിൽ തൊട്ട്
ആകാശത്തിന്റെ തൈ നട്ട്
തിരിച്ചു
കിളിർത്തു തുടങ്ങുന്ന
വിരലുകൾ

പരതുന്നതിനിടയിൽ വിരലിൽ തടഞ്ഞ
അവസാന വരികൾ എഴുതാൻ
കഴിയാതെ പോയ കവിത

മുറിച്ചു കടക്കുവാനായേക്കില്ല
ഇനി നിനക്ക്,
നീ വെച്ചു കഴിഞ്ഞ നൃത്തത്തിന്
മരണത്തിന് മുമ്പ്
ശവം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ
വിലാപയാത്ര..

Saturday, 8 December 2018

തീ, കാറ്റോർത്തെടുക്കുന്ന ഒന്ന്

അണയുന്ന നാളങ്ങളുടെ
കൊത്തുപണികൾ ചെയ്ത
തീയായിരുന്നു

കത്തുന്ന തീ
ഏതു നിമിഷവും
അണച്ചുകൊടുക്കപ്പെടും
എന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ ബോർഡ് വെച്ച
ഫയറെഞ്ചിനാണ് ആദ്യം കടന്നുവന്നത്

വേഗത കുറച്ച്
വേഗത കുറച്ചുകൂടി കുറച്ച്
വേഗത തീരേ തോന്നാത്ത വിധം
ഒന്നിൽ നിന്നും തീരെ കടന്നുപോകാത്ത വിധം
സാവകാശത്തിലേയ്ക്ക്
നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന വേഗതയിലേയ്ക്ക്
വന്നു നിന്നത്.

കത്തുന്ന തീ കൊണ്ടുവരുന്ന
നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക്
കാതോർത്തു കിടക്കുകയായിരുന്നു
ഞാൻ

അത്രമേൽ ഉണങ്ങിയത് കൊണ്ട്
മടക്കിവെയ്ക്കാവുന്ന തീ
ഉളളിൽ
അടുക്കിവെയ്ക്കുകയായിരുന്നു
നീ.

അടുപ്പിലെ ഒരിത്തിരി തീ
എഴുത്തിലെ ഒരിത്തിരി തീ
നെഞ്ചിലെ തീ
വിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പൂവിലെ
കലണ്ടറിലെ നാളയിലെ തീ
വാകയുടെ ചോട്ടിലെ തീ
കൈയ്യാമത്തിലെ പണ്ടത്തെ കൊളുത്തിലെ തീ
എല്ലാത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു
കുറേശ്ശേ തീ
അതെല്ലാം കൂട്ടിവെച്ച് നീയും

മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ കൊല്ലനായിരുന്നു
മൂടോടെ ചെടിയുടെ ആലയും

അണയ്ക്കുവാനുണ്ടോ തീ
എന്ന് വിളിച്ചുചോദിച്ച്
ചോദ്യങ്ങൾ മലയാളത്തിൽ കൊളുത്തിയിട്ട്
തമിഴത്തിയായാണ് പിന്നെ വന്നത്

മുടിയിലുണ്ടായിരുന്നു മുല്ലപ്പൂ
വസ്ത്രത്തിൽ വസന്തം
നോക്കിൽ മൂക്കൂത്തിയും
അപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാനണഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അണയ്ക്കുവാൻ ഒരു തീയെങ്കിലും തരൂ
എന്ന് ചോദിച്ച്
അവസാനം കയറിവന്നവളായിരുന്നു
നീ
ഒരു പക്ഷേ ഞാനാദ്യം കണ്ട തീ

തീരെ പരിചയമില്ലാത്ത വിധം
ഇവിടെ തീ പാടില്ല എന്ന ബോർഡിനു താഴെ
അപ്പോഴങ്ങോട്ട് കൊളുത്തിയ
തീയിൽ ചാരിയിരിയ്ക്കുന്ന
ഞാൻ
തീ കണ്ടിട്ടേയില്ലാത്ത വിധം
തീയുടെ ചാറ് വിളമ്പി
തുമ്പിയുടെ കഷ്ണങ്ങൾ വിളമ്പി
കൊളുത്തിയ വിളക്കിനടുത്ത്
അരികിൽ
എരിയുന്ന നീ

തൊടുന്നില്ലെങ്ങും
ഒന്നു കുടഞ്ഞണയ്ക്കാവുന്ന
എന്റെ വിരലുകളിലും
പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്
തീ 

കനലുകൾക്കിടയിൽ
അണയുക എന്ന വാക്ക്
പ്രണയത്തിന്റേയും മരണത്തിന്റേയും
കൊത്തുപണികൾ നടക്കുന്ന
നിന്റെ വിരലുകൾ

കൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
പൂക്കൾക്കിടയിൽ
പൂക്കൾ മെല്ലെ ഊതിക്കെടുത്തുന്ന
കാറ്റാവുന്നു നീ..

Wednesday, 28 November 2018

വിത്ത്

കവിതയെഴുതാത്തപ്പോൾ
അതിന്റെ വിത്തു സൂക്ഷിക്കുവാൻ
ഒരപ്പൂപ്പന്താടി കൊണ്ടുപോകാറുണ്ട്
എന്റെ മനസ്സ്

ഇപ്പോൾ എനിക്കറിയാം
കിളിർക്കാതെ
ഒരു മഴ ഉണക്കി,
സൂക്ഷിക്കേണ്ടതെങ്ങിനെയാണെന്ന്

തൊടരുത്..
ഇപ്പോൾ ഉടലാകെ,
ഉണക്കി സൂക്ഷിച്ച മഴയുടെ നര.
കൈയ്യിൽ
എഴുതാത്ത വിരലിന്റെ വിത്ത്..

Friday, 23 November 2018

ഉം

ഉം എന്ന ശബ്ദത്തിനാണത്രേ
കുറച്ച് കാലമായി
ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭംഗി

അതുകൊണ്ട്
കഴിഞ്ഞ കുറേ കാലമായി
അത് മാത്രമേ വെയ്ക്കാറുള്ളു.

ഈയിടെയായി
കുറച്ചുകൂടി ഭംഗി തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്
എന്ത് പറഞ്ഞാലും
നിങ്ങൾ എനിക്കുവേണ്ടി
ആ അവസാനം ചേർക്കുന്ന
ഉം.

വിധം

ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധീകരണമായിരുന്നു

ആത്മാവ് കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ടോ
എന്ന
വിശദീകരണം ആവശ്യമില്ലാത്ത
ആദ്യചോദ്യത്തിൽ തന്നെ പുറത്തായി

രണ്ടാമത്തെ ശ്രമമെന്ന നിലയിൽ
കൊണ്ടുപോയതാവണം
ഉടല്.

തകരരുത്
ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണെന്ന്
പലവട്ടം പറഞ്ഞു
നിന്റെ മുലകളേക്കാൾ
നിശ്ചലമാകുവാൻ കഴിയില്ലെന്ന്
കറുപ്പ് കെട്ടിവെച്ച
കറുപ്പ് ചുമക്കുന്ന
കറുപ്പ് പറക്കുന്ന ഇടത്തോടും

വേദനയുടെ ഔദാര്യം
ഒട്ടും ആവശ്യമില്ലാത്ത
ദ്രാവിഡ മുറിവ്

2

എങ്ങനെ കളഞ്ഞുപോകണം
എന്നുള്ളതിന്റെ പഠനമായിരുന്നു

നീ കണ്ടതിന് ശേഷം
ശിൽപ്പത്തിനെന്തോ
മാറ്റമുണ്ടായത് പോലെ തോന്നി.
എന്റെ കൊത്തുപണി ചെയ്ത തോന്നലുമായി
നീ കടന്നുപോയി
നിന്റെ മനസ്സ്
കൊത്തുപണികൾ ചെയ്യാതെ
തരിശിട്ട ഒന്നായി

നമ്മൾ
കൊത്തുപണികൾ ചെയ്യാൻ
മനസ്സ് തരിശ്ശിട്ട രണ്ടുപേരായി

3

തൂവലുടയുന്ന ശബ്ദങ്ങളിൽ
കിളികൾ പറന്നുപോയി
നിന്റെ ഞെട്ടിൽ കടൽ
തിരമാലകളുടെ ഇതളുള്ള
വിരിഞ്ഞുവിരിഞ്ഞു
കൊഴിയാൻ മറന്ന ഒന്നായി

എനിയ്ക്ക്
ചങ്ങലയെ ക്രമീകരിയ്ക്കുവാൻ കഴിയുന്ന
ഒന്നാകുവാനായി
ഞാൻ ജലത്തിനെ
ഓരോ മീൻ തുഴച്ചിലിന്റെ അറ്റത്തും
ചങ്ങലയ്ക്കിടാൻ ശ്രമിച്ചു
കര ജലത്തിന്റെ ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട
ഒരു വസ്തുവായി

4

ആടുകളില്ലാതെ ആട്ടിടയൻമാർ
കടന്നുപോയി
എനിയ്ക്ക് അവരുടെ
ആടുകൾ ആവണമെന്ന്
തോന്നി.

അരുതെന്ന് വിലക്കിയവർ
അതിൽ കൂടുതൽ മനുഷ്യരായി.
അവർ ആരേയും മേയ്ക്കാതെ
സ്വയം സ്വതന്ത്രരായി

അന്തരീക്ഷം
ദുർബലമായിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു
അതിന്
എല്ലുകൾ ഇട്ടുകൊടുത്ത്
വേട്ടക്കാരനായി
നക്ഷത്രങ്ങൾ പൂരിപ്പിക്കാതെ ഇരുട്ട്.

ഉപ്പിട്ട ഇരുട്ട് രുചിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.

5

ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ
പാട്ടുപാടി ഒറ്റപ്പെടുക
പാട്ടിൽ ഒളിക്കുക

നീ എന്ന അക്ഷരം
നിനക്കായ് കണ്ടുപിടിയ്ക്കപ്പെട്ടു
ഞാനതിന്റെ പിറകിൽ
പിറകുകൾ ഇല്ലാത്ത ശിൽപ്പമായി

നമുക്കു മുന്നിൽ
കാലം
അരക്കെട്ടുകളുടെ ബുദ്ധൻ.

Tuesday, 20 November 2018

കടൽക്കല്ലുള്ള മൂക്കൂത്തി

നിന്റെ മുക്കൂത്തി കല്ലിൽ നിന്നും
ഒരു തുള്ളിയിലേയ്ക്ക് വീണ്
ഒരു തുമ്പിയുടെ പരിക്കേറ്റ കടൽ

നിന്റെ കൊലുസ്സിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ
തല വെച്ച് കിടക്കുന്ന
കൊച്ചുകൊച്ചു തിരമാലകൾ

എത്രയെത്ര തിരമാലകളുടെ
മുത്തശ്ശിയായിരിയ്ക്കും
ശരിയ്ക്കും നിന്റെ കൊലുസ്സ്

എനിയ്ക്ക് മനസ്സ് പണിയുവാൻ
അതിൽ നിന്നൊരു മുത്ത്
എന്നെങ്കിലും കടം ചോദിയ്ക്കുമായിരിയ്ക്കും
കടലിന്റെ ആഴം

അത് വരെ അത്
നിന്റെ പേരുള്ള രത്നമായി
എടുത്തു വെയ്ക്കുമായിരിക്കും
നമ്മുടെ കടലമ്മ ..

ശബ്ദബുദ്ധൻ

ശരിയ്ക്കും
നിന്റെ കാതിൽ കൊത്തിവെയ്ക്കുവാനുള്ള
ബുദ്ധനേ
എനിയ്ക്കുള്ളു

ഒരു വിധത്തിൽ
വെറും ശബ്ദബുദ്ധൻ

അതിനെ
ഒക്കത്തുനിന്നും
ഊർന്നിറങ്ങുവാൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന
കുഞ്ഞിനെ പോലെ
യാതൊരു ശബ്ദവും കേൾപ്പിയ്ക്കാതെ
നിന്റെ കാത്
ഒറ്റത്തുടം ശബ്ദത്തിൽ
കമ്മലിന്റെ ചലനത്തിൽ
നൃത്തബുദ്ധനായി
കൊത്തിവെയ്ക്കുന്നു

നീലകളിൽ നിന്നിറങ്ങി പറക്കുന്ന
നിറങ്ങളൊച്ചിട്ട
പൊൻമാൻ

കൂടുതൽ പറയുന്നില്ല
പറഞ്ഞാൽ
കീ കൊടുത്ത
റായുടെ മുറുക്കത്തിൽ നീ
വെളുപ്പിന്റെ മണമുള്ള
നാല് വറ്റെടുക്കും
അതിൽ
രണ്ട് വറ്റെടുത്ത്
നീ എന്റെ ചുണ്ടുകളെ
ഒന്നും കൊത്താതിരിയ്ക്കുവാനെന്നോണ്ണം
ചേർത്തൊട്ടിയ്ക്കും

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ
വീണ്ടും വീണ്ടും
പൊട്ടിച്ച്
കെട്ടിപ്പിടിച്ച്
വായിക്കുവാനെന്നോണ്ണം

കൂടുതൽ എഴുതുന്നില്ല
വെറുതെ അതെന്നെ ഓർമ്മിപ്പിയ്ക്കുന്നു
പണ്ടൊക്കെ
എത്ര സ്റ്റാമ്പുകളുടെ അമ്മയായിരുന്നു
നിന്റെ ഒറ്റ കത്ത്..

Friday, 16 November 2018

കടൽ അലമാര

ഒരു തട്ടിൽ അഴിച്ചിട്ട മുടി

രണ്ടാമത്തെ തട്ടിൽ
അത് വാരിക്കെട്ടുവാൻ
നീ ഉയർത്തുന്ന
കൈകൾ

അതിനുതാഴെ
രണ്ടുമീനുകളുടെ മുലകൾ

അതിനും താഴെ
പാറുന്ന അടിവയറിന്റെ പതാകകൾ
ചുറ്റും
വാരിക്കെട്ടിവെയ്ക്കാനാവാത്ത
പതയുന്ന ഉമ്മകൾ

മടിത്തട്ട്
മെടഞ്ഞിട്ട കാലുകൾ
അതിന്റെ
അടിത്തട്ടിൽ ഒഴുകിക്കിടക്കുന്ന ഞാൻ

അതിലും
ആഴത്തിൽ ഒന്നുമില്ല
കടൽപോലും

എന്നിട്ടും ഞാൻ,
ഒരു ഉടൽ തോർത്തും
എടുത്തുടുത്ത്
നിന്റെ കടൽ
കുളിയ്ക്കാനിറങ്ങുന്ന
ഇടം

ഞാൻ
നിന്റെ കുളികളുടെ
ഉടൽ അലമാര

നീ എന്റെ അരികിൽ
ചാരി വെയ്ക്കപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്ന
കടലിന്റെ അലമാര

നമ്മുടെ മുറി
സ്ഥാനം തെറ്റിക്കിടക്കുന്ന
അലമാരകളുടെ
ഒന്നും അടുക്കിവെയ്ക്കാത്ത
കാട്

അപ്പോഴും
നീ
ഞാനാരാധിയ്ക്കുന്ന
മൂക്കൂത്തികളുടെ
കാവായി,
മഴമഞ്ഞൾ പുതച്ച്
തുടരുന്ന ഇടം..

പ്രദർശനത്തിനായി ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ ഇളയത്

പൂച്ചകൾ വെച്ച കാലടികൾ നോക്കി,
മീനുകളുടെ ഒച്ച
തുരന്നുതുരന്നാണ്
പോവുക.

ഞാനും നാലുശലഭങ്ങളും

അക്കമാവുന്നതിന് മുമ്പുള്ള
നാലാണ്
അതിൽ മൂന്നും
ഞാൻ തന്നെയാവുന്നു

മൂന്നിലേയ്ക്കുള്ള
ശലഭങ്ങളിൽ നാലും
അപ്പോഴും നിന്നെ
ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കുന്ന
തിരക്കിലാണ്

ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കുവാൻ
തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വാക്കുകൾ
പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ്
എന്നേക്കാൾ വലുതും
നിന്നേക്കാൾ ചെറുതുമാകുന്നു

ശലഭങ്ങളുടെ നിധി കൊള്ളയടിയ്ക്കുവാനാണ്
ഞങ്ങൾ പോകുന്നുണ്ടാവുക

നിധികാക്കുന്ന ശലഭങ്ങളുമായുള്ള
മൽപ്പിടിത്തത്തിലാവും
ഞാൻ കൊല്ലപ്പെടുക

അതാണെന്റെ വിധി
അത് പറഞ്ഞാവും
ശലഭങ്ങൾ നിന്നെ ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കുന്നുണ്ടാവുക.

നീയിപ്പോൾ
ശലഭങ്ങളെ
വിശ്വസിച്ച മട്ടാണ്

എനിയ്ക്കോർമ്മയുണ്ട്
നീ പണ്ട് ശലഭങ്ങളെ കണ്ണെടുത്താൽ
വിശ്വസിക്കാറില്ലായിരുന്നു

2

ഞാനും
നിന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ച ശലഭങ്ങളും
പൂക്കളുടെ ടാക്സിയിൽ
ശലഭങ്ങളുടെ നിധിയുടെ
തൊട്ടടുത്തേയ്ക്ക്

നീ അപ്പോൾ
എന്നിൽ നിന്നും കൂടുതൽ അകലത്തിൽ
നിധിയിൽ നിന്നും
അധികം അകലമില്ലാത്ത ദൂരത്തിൽ.

3

നീയിപ്പോൾ
ഞങ്ങൾ
സഞ്ചരിയ്ക്കുന്ന നഗരത്തിൽ നടക്കുന്ന ചിത്രപ്രദർശനം കാണുന്ന
തിരക്കിലാണ്

അതിശയമെന്ന് പറയട്ടെ
നീയിപ്പോൾ
ശലഭങ്ങളുടെ നിധിയും കൊള്ളക്കാരും
എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ മുമ്പിലാണ്

ഓരോ ചിത്രങ്ങളും കണ്ടുകണ്ട്
ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്നും
ചിത്രങ്ങളിലേയ്ക്ക് പറന്നും
നടന്നും നീ നീങ്ങുന്നു.

അതിനിടയിൽ ഓരോ നടത്തത്തിലും
നീ നിൽക്കുന്നു
നിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും
ഒരൽപ്പം നിശ്ചലത നീ ചേർക്കുന്നുണ്ട്

അതേ വേഗതയിൽ
തന്നെയാണ്
നിധിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക്
ഞങ്ങളും

4

ചിത്രങ്ങളും നിറങ്ങളും
വരയും പേരുകളും
പ്രതലവും ചുവരും
കടന്നുകടന്നു പോകുന്ന നീ

അപ്രതീക്ഷിതമായി നീ വിയർക്കുന്നുണ്ട്

നിന്റെ വിയർത്ത കക്ഷങ്ങൾ
മോഷണം പോകുമോ
എന്ന് സംശയിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം
പ്രദർശനത്തിനുള്ളിൽ വെച്ച് തന്നെ
അസാമാന്യമായ വിലയ്ക്ക്
വിറ്റുപോകുന്നുണ്ട്

അക്വേറിയത്തിലെ
നീന്തുന്ന മീനിന്റെ ചിത്രം
മറികടന്ന ഉടനെ
പ്രദർശനം നടക്കുന്ന ഹാളിനെ
വെള്ളം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കുവാനുള്ള തിരക്കിലാണ്
നീയും
നീ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന
നിറമുള്ള മീനുകളും

വെള്ളം വീണ്
മീനുകളുടെ നിറം
ഇളകി പടർന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്
പ്രദർശനം നടക്കുന്ന
ഹാളാകേ

പ്രദർശനം കാണാനെത്തുന്നവർ
ചുവരിലെ ചിത്രങ്ങൾ
നിറയുന്ന വെള്ളത്തിനൊപ്പം
മീനുകൾക്കൊപ്പം പൊങ്ങി
നീന്തി നിരങ്ങിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്

മീനിപ്പോൾ
വെള്ളമെന്ന ചുവരിൽ തൂക്കാവുന്ന
ചിത്രം

നീയോ
ഒരു മീനിന്റെ മൂക്കുത്തി
നോക്കി നോക്കി
ക്ലാസിക്കൾ ചിത്രത്തിൽ നിന്നും കട്ടെടുക്കുന്ന
പൂച്ചക്കണ്ണുള്ള
ഒരുത്തിയും

വളരെ വേഗം
നിധിയെന്ന
വാക്കുകൊണ്ട്
കൊള്ളയടിയ്ക്കാവുന്ന
ഒന്നായിരിയിക്കുന്നു
നീ

മൂക്കറ്റം വെള്ളത്തിൽ
അതിനൊപ്പം പൊങ്ങാനാവാത്ത
വിധത്തിൽ
കൊള്ളയടിക്കപ്പെടേണ്ട നിധി
നീയായിരുന്നു
എന്ന് രണ്ടുചുണ്ടുകൾ 
അടക്കം പറയുന്ന ചിത്രത്തിന്
മുന്നിലാണ്
ഞാനിപ്പോൾ..

Friday, 9 November 2018

സൈലൻസറുടൽ

കാട് കൊണ്ട് കളഞ്ഞിട്ട് വരുന്ന
മരത്തിനെ കാണുന്നു.

കണ്ടെന്ന് നടിയ്ക്കുവാൻ
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു തൂവൽ
കിളി എന്ന നിലയിൽ കുടഞ്ഞിടുന്നു.

കാടെന്ന് വിളിച്ച്
ജീവിതത്തിലൂടെ നടന്ന
മനുഷ്യനാണ്

ഒരു കിളി വന്നു വിളിച്ചിട്ടും
ശലഭത്തിന്റെ മാത്രം ആതിഥേയത്വം
സ്വീകരിച്ചതോർമ്മയുണ്ട്..

കളയുവാനൊന്നുമില്ലെങ്കിലും
എന്നോ കാടിന്റെ നടപ്പുള്ള ഒരാളായതാണ്
അവളുടെ ചില ചലനങ്ങൾ മാത്രം
തർജ്ജമ ചെയ്ത്
മിടിപ്പുകളായിട്ടുണ്ട്.

അല്ലെങ്കിൽ
കളയുവാനൊരെളുപ്പത്തിന്
എന്നെങ്കിലും മരമോ
മനുഷ്യനോ ആയതാവാം

ഈയിടെയായി
നടക്കുമ്പോൾ
വല്ലാത്തൊരിരമ്പൽ

മൊത്തത്തിൽ
സൈലൻസർ പോലെ
ഉടൽ ഒന്ന് ചരിച്ച്
പണിഞ്ഞുവെയ്ക്കണം..

കാതീയം

കാത് കുത്തിയ വെളിച്ചത്തിൽ
ചാരിയിരിയ്ക്കുന്ന
ഒരാൾ

അയാൾക്ക്
ഇരുട്ടുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കാത്

അതിൽ
തൂക്കിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന
സുഷിരത്തിന്റെ ഭാരം

അയാൾ
തൂക്കിയിടാവുന്ന
രണ്ടു കാതുകളുടെ തുരുത്ത്

കേട്ട
ഒരു കൂട്ടം പാട്ടുകളുടെ
ദ്വീപ്

അയാൾ,
അയാൾ വളർത്തുന്ന
മിന്നാമിന്നികളുടെ മാത്രം
വെളിച്ചം

ഇനിയും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല
എന്നോ വിഗ്രഹങ്ങൾ വകഞ്ഞ്
ബുദ്ധനെ തൊട്ടവിരലുകൾ

അന്ന് 
ബുദ്ധന് വന്ന പനിയുടെ ചൂട്
ഇന്ന് അയാൾക്ക് മാത്രം തൊടാവുന്ന
കൈയ്യകലത്തിലുള്ള മീൻ

ഇന്നത്തെ നാലാമത്തെ താരാട്ട്
വലത് കൈയ്യിലെ
കുഞ്ഞുവിരൽ മാത്രം
മീനിനെ തട്ടിമാറ്റി
അരികിലെ പനിയെ തട്ടിമാറ്റി
ഉറങ്ങാൻ
കിടന്നിരിയ്ക്കുന്നു...

Monday, 5 November 2018

സുഗന്ധസൂര്യൻ

സുഷിരമുണ്ടാക്കി കിഴക്ക്
കഴുത്തിലിട്ട് നടക്കുന്നവനെ
നിനക്കെന്തിനാണിത്രയും
കിഴക്കുകൾ..

തിരിച്ചുചോദിയ്ക്കരുത്
എനിക്കെന്തിനാണ് ഇത്രയും ദിക്കുകൾ?

ഒറ്റ ഉടലിൽ
എനിയ്ക്കെന്തിനാണ്
ഇത്രയും ഇടതുകൾ?

പലദിവസങ്ങളുടെ തൊലിയുണ്ടെങ്കിലും
നീയെനിയ്ക്ക്
രണ്ടുകണ്ണുകളിൽ ഇട്ടലിയിക്കുവാൻ
ഒരൊറ്റ സൂര്യമിഠായി

വായിക്കുക എന്നാൽ
കണ്ണുകളെ കത്തിയ്ക്കുക എന്നായിട്ടുണ്ട്
കുഞ്ഞുസൂര്യാ..

എഴുതുക എന്നാൽ
ബുദ്ധസാന്ദ്രത കൂടിയ
സന്ധ്യലായനിയിൽ
അതേ കണ്ണുകൾ വെള്ളമൊഴിച്ച്
കെടുത്തുക എന്നുമായിട്ടുണ്ട്
പ്രവർത്തികളുടെ സുഗന്ധമുള്ള
വിദ്ഗധസൂര്യാ!

Friday, 26 October 2018

ഉയിരിനെക്കുറിച്ച് ചില തിരുത്തലുകൾ

ഇടയ്ക്കിടെ
കൊണ്ടുകളയുന്ന തെരുവിൽ
രണ്ട് ഇടതുകാലുകളുടേതായിരുന്നു
നടത്തം

പലപ്പോഴും മുടങ്ങിയിരുന്നു
ജീവിതം
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മുടന്തിയിരുന്നു
നടത്തം

തെരുവ് കൊണ്ടുകളയുന്നതിന്
വീട്ടിൽ നിന്നും
അടികിട്ടുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു

നൃത്തം ഭക്ഷിച്ചു ജീവിയ്ക്കുന്ന
മീനുകളോടൊപ്പമാണ്
ഇപ്പം താമസം
ചലനങ്ങൾ മാത്രം
ഇട്ടു കൊടുത്താൽ മതിയായിരുന്നു

എത്ര വേദനിച്ചാലും
സഹതാപങ്ങളിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്തവനായിരുന്നു

വേദനിയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം
അളവില്ലാത്ത സഹതാപം
ഒരു ലോറിനിറയെ
കയറ്റി വരുന്നതിനിടയിൽ
പരിധിയില്ലാതെ മറിഞ്ഞുപോയ
ഇനിയും മറിഞ്ഞുതീരാത്ത ലോറിയിലെ
മരിച്ചുപോയ ഡ്രൈവറായിരുന്നു
എന്റെ ദൈവം..

ഇപ്പോൾ
ദൈവത്തിലും
വിശ്വാസമില്ലാതെയായി

ശലഭങ്ങൾക്ക് മാത്രം കൊണ്ടുവരാൻ
കഴിയുന്ന
വസന്തത്തിന്റെ തരിയില്ലേ?

ഉയിരിന്റെ
എന്ന്
തിരുത്തുവാൻ കഴിയുമോ
എന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി
ആരായുക മാത്രമാണ്
ഓരോ ഋതുവിലും
ഞാൻ..

Thursday, 25 October 2018

ഉടമ്പടി കവിതകൾ

നിലാവിന്റെ കളം
കരുക്കളിലെ ചന്ദ്രൻ
പകലിന്റെ ഒരു മൂലയിലേയ്ക്ക് മാറ്റിവെയ്ക്കപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്ന
ഇന്നലെ

വിരിയാനൊരിടം തേടി
ഇരുട്ടിന്റെ മൊട്ടുള്ള കള്ളൻ

എത്രയെത്ര പ്രതലങ്ങളാണ്
നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക്

സമതലത്തിലേയ്ക്കുള്ള
ഏറ്റവും വലിയ അകലവും അളന്നുവാങ്ങി
നടന്നുതുടങ്ങുന്ന
രണ്ടുകാലുകളുടെ തുള്ളികൾ

കേൾക്കുവാൻ
എത്ര മനോഹരമാണ്
ദൂരങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ

അരികിൽ
അതിലും ചെറിയ
രണ്ട് ശബ്ദങ്ങളുടെ ഞാത്ത്

അടുത്ത്
വലതുഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം പ്രതിമ
അരയ്ക്ക് മുകളിൽ
പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന
ചെറിയൊരു പൊട്ടൽ

കാലം കഴിയുന്തോറും
കാണപ്പെടുന്ന വിള്ളൽ പോലെ
പ്രതിമയിൽ
വെളിച്ചം കലക്കിയൊഴിയ്ക്കപ്പെടുന്നു

രണ്ടാമത്തെ നിശ്ശബ്ദത

ഇരുട്ടുമായി ഇണചേർന്നുതളർന്ന
നട്ടെല്ലിന്റ രണ്ടുവെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ

കിലുക്കം ഊരിവെച്ച രണ്ടരക്കാതത്തിന്റെ
രണ്ടുകൊലുസ്സുകൾ
നാലുകാലുകൾ കൊണ്ടലങ്കരിച്ച
രതിയുടെ മൃതദേഹം.

വരൂ ഇനി നമുക്ക് നരയ്ക്കാം
നടത്തങ്ങൾ തിരുത്താം
ഇനിയുള്ള ഉടമ്പടികൾ
കവിതയിലാകട്ടെ..

Tuesday, 23 October 2018

അരയന്നപ്പാതി

തീരത്തിന് തീയിട്ട്
കര കടക്കുകയാണ്..
ആയിരം അരയന്നങ്ങൾ

മുറുകെപ്പിടിയ്ക്കുവാൻ
ചോരയിലെഴുതിയ
അതിന്റെ നിറത്തിന്റെ ഉറവ.

അരുതാത്തതിന്റെ ചോര,
ചിതലെടുക്കാത്ത കണ്ണീരുമുണ്ട്
വിരൽ അതിന്റെ നഖത്തെ
കടിച്ചെടുക്കുന്നു.

എനിയ്ക്ക്
നിന്റെ ജലത്തിന്റെ ശീലമാവണം
നീ നനയുമ്പോഴൊക്കെ
കരയണം.

Monday, 22 October 2018

ചാവിയും പാവയും

വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്
ചാവി കൊടുക്കാവുന്ന
ഒരു കടലിന്റെ പാവ

കൈയ്യിലുള്ളത്
നിലാവിന്റെ കീ ചെയ്ൻ

പടരുന്നതും
വളരുന്നതും കറക്കിക്കറക്കി
നിൽക്കുന്നത്
പകലിന്റെ വള്ളിച്ചെടികൾ

അടുത്തുതന്നെയുണ്ട്
കല്ലുകൊണ്ട് എറിയാൻ തുടങ്ങുന്ന
ഒരാളുടെ വിഗ്രഹം

കണ്ടിട്ട് ഉടലിന്റെ കടമുള്ള നടനാണ്

ഉറങ്ങുമ്പോൾ മറിയുന്ന
ഒരാളുടെ ഉപമ
അയാളിൽ
കൊത്തിവെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു

വെയിലും
കിളികളും അത് കൊത്തികൊത്തി തിന്നുന്നു
ഉപമയും
തിരിയുമ്പോൾ മാത്രം
മറിച്ചിലും

ഓരോ വിരലുകളും
അക്കരെ കടക്കാൻ
കാത്തുനിൽക്കുന്ന കടവാണ്

വിരലിന്റെ ഇടയ്ക്കുള്ള സ്ഥലം
ഉടലുകൾ കൊത്തി തിന്നാൻ
വരുന്ന ഇടവും

ഉള്ളത് പിരിയനാഴം
താഴെ മീൻ പലകകൾ

വെറുതെ നിൽക്കുന്നില്ല
ഞാനും
കീറികീറി
വെള്ളത്തിലേയ്ക്ക് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നുണ്ട്
നിനക്ക് ഭ്രാന്താവുന്ന മണം

അടുത്തടുത്ത്
വരുന്നത്
ശലഭങ്ങളുടെ ജങ്കാർ

എപ്പോഴോ മുഴക്കിയിട്ടുണ്ടാവും
അതിന്റെ വലിപ്പവും
ഗാംഭീര്യവും സൂചിപ്പിയ്ക്കുന്ന
ഒരു ഇടത്തരം ഹോൺ..

Saturday, 20 October 2018

നിന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ പഞ്ഞി

എന്റെ മുറിവുകൾ
നിന്റെ മനസ്സിൽ വെച്ച്
മടങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാൻ

തിരികെ
ഉടൽ നിറയെ
നിന്റെ മുറിവിലേയ്ക്കുള്ള
പഞ്ഞിയും കയറ്റി വരുന്ന
ലോറിയാവുന്നു ഞാൻ

രണ്ട് കിളികളാണ്
ഡ്രൈവർമാർ
അതിൽ ഒരാൾ മാത്രം വണ്ടിയോടിയ്ക്കുന്നു
മറ്റയാൾ
നീയെന്ന ചില്ലയിലിരിയ്ക്കുന്നു

നിന്റെ തുടയിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന
ഉറുമ്പ്
അതാണിനി വണ്ടിയ്ക്ക്
കയറുവാനുള്ള തേരി

കടന്നുകഴിഞ്ഞത്
നടുക്ക് ഒടിയ്ക്കാൻ
പാടുള്ള പകലിന്റെ ഗുളിക

കടലും ഒരു ഗുളിക
കഴിക്കാൻ
ഒറ്റരാത്രി മാത്രമുള്ളത്

തീക്കൊള്ളികൾ ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും
തീപിടിയ്ക്കുവാനുള്ള സാധ്യത
തീരെയില്ലാത്ത തെരുവാണ്
ദൂരം

വളവുകൾ തീരെയില്ല
പുളയുന്നതിനിടയിൽ
വളവുകൾ ഉണ്ടാക്കുകയാവും
നിന്റെ വേദനകൾ 

വിശ്വസിയ്ക്കൂ നീ
പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു
നിന്നിലേയ്ക്ക് എത്തിയിട്ടുമില്ലാത്ത
രണ്ട് നേരങ്ങളാണ്
നിന്റെ
ഞാനെന്ന ഭ്രാന്തിന്റെ പഞ്ഞി..

കടുവ വരകളിൽ..

ഞാൻ ഓരോ വിളിയിലും
കറുക്കുന്ന അയ്യപ്പൻ

നിന്റെ ചുവക്കുന്ന
അപകർഷതാബോധം
നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു

എനിക്കറിയാമായിരുന്നു
എന്റെ നിശ്ചലത തേടി നീ വരുമെന്ന്

എന്റെ ഉത്തരങ്ങളിൽ
നിനക്ക് കാത്തിരിപ്പിന്റെ കുത്തക

എന്നിട്ടും
ഒന്നും ചോദിച്ചതുവരെ നീ
എന്ന നിശ്ശബ്ദതയാണ്
നിനക്ക്

എന്റെ ഏകാന്തത
നിന്റെ ബാധ്യതയാകുന്നത് വരെ
നിന്നേ മാത്രം കണ്ട്
നീ വന്നുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുക.

അതു വരെ
ഉറപ്പ്
പുലിപ്പാൽ ഉറവയ്ക്ക് പുറത്ത്
കടുവ വരകളിൽ
മനുഷ്യൻ കടന്നുവരാത്ത
കാടായിരിയ്ക്കും ഞാൻ..

Friday, 12 October 2018

അനന്തതയുടെ കൊള്ളക്കാരനായ ദൈവം

നിന്റെ
അളന്നെടുത്ത
നാലു ചുവടുകൾ കൊണ്ടുഞാൻ
ദൈവത്തിന്റെ
നൃത്തത്തിന്റെ ഖജനാവ്
അനന്തമായി
കൊള്ളയടിയ്ക്കുന്നു..

എല്ലാ ചലനങ്ങളും കഴിഞ്ഞ്
എന്റെയും നിന്റേയും അവസാന
അനക്കങ്ങൾക്ക്  ശേഷം
നൃത്തങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ദൈവം
ഇവിടെ ദൈവമില്ല
എന്ന് എഴുതിവെയ്ക്കുമായിരിയ്ക്കും...

അപ്പൂപ്പന്താടിക്കപ്പങ്ങൾ

വെറുതെയെങ്കിലും
ഞാനെന്റെ വിരലുകൾക്ക്
കാടെന്ന് പേരിടുന്നു

അതിന്റെ
അരികിൽ പോയിരിയ്ക്കുന്നു

ഉടലിലൂടെ
ഒഴുകിപ്പോകാൻ
ഒരു കാട്ടാറിന് 
അവസരം കൊടുക്കുന്നു

ഒഴുകുന്ന ശബ്ദമെടുക്കാൻ
മറന്നുപോയത് പോലെ
തിരിച്ചുപോകുന്ന കാട്ടാറ്
അത്രമേൽ
നിശ്ശബ്ദമായ് നീയാവുകയായിരുന്നു

2

നീ ഉവ്വെന്ന വാക്കുകളുടെ കാട്

ഞാനും എന്റെ തുമ്പിയും
നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളുടെ
വെള്ളാരം കല്ലിനെ
തഴുകിയിരിയ്ക്കുന്നു

എന്തൊരു തുമ്പിത്വമാണ് നിനക്ക്
എന്റെ ഉയിരിന്റെ പാതിയിൽ വന്നിരിയ്ക്കുമ്പോൾ

അപ്പോൾ ഞാൻ
നിന്റെ ഉവ്വെന്ന വാക്കിന്റെ
പാതി

നീ എന്റെ പരിസരങ്ങളിൽ
അവസരങ്ങളുടെ കാട്
എന്റെ വിരലുകളിൽ കുരുങ്ങുന്ന
നമ്മുടെ ഇടവേളകൾ 

3

എന്നെ
വല്ലാതെ കൊതിപ്പിയ്ക്കുന്ന
നിന്റെ കണ്ണിന്റെ വെള്ളയുടെ
ഏകാന്തത

കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴൊക്കെ
നിന്റെ ഉമ്മകൾ കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്ന
അപ്പൂപ്പന്താടിക്കപ്പങ്ങൾ

അപ്പോഴൊക്കെ
എന്റെ ചുണ്ടുകൾ
നിന്റെ കണ്ണിന്റെ വെള്ളയുടെ സുഗന്ധം
വായിക്കുവാൻ എടുത്തുവെച്ച
രണ്ടു വായനശാലകൾ

നിന്റെ കൃഷ്ണമണിയിലേയ്ക്ക് നടത്തുന്ന
തീർത്ഥാടനങ്ങളാവുന്ന
എന്റെ വായനകൾ

കാടുകളും
കടലും മടുപ്പും മടക്കിവെയ്ക്കുന്നു

കിളികളുടെ കാലുകളിൽ തുടങ്ങുന്ന
മരങ്ങൾ കണ്ടുകിടക്കുന്നു..