Sunday, 20 May 2018

സഹയാത്രികൻ

ചരിത്രത്തിന്റെ
പൂവും
മൊട്ടും
വിരിയാനൊരിത്തിരി
താമസിച്ചത്

കിളിയാകണോ
മരമാകണോ
എന്ന ചിന്തയാവണം
ഉണർത്തിയത്

ശിൽപ്പങ്ങളായിരുന്നു
ഫ്രണ്ട് ലിസ്റ്റിൽ
ചിത്രങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി
കുറെ തിരഞ്ഞ്
ശലഭമായതാണ്

എന്തായാലും
വേരായി ഇനി
തിരിഞ്ഞുകിടക്കുന്നില്ല

ഒരിലയ്ക്കും
പകുക്കാൻ വിട്ടുകൊടുക്കാത്ത
മരം പോലെ
ചുറ്റും
ഉപമയും കാറ്റും

നിശ്ശബ്ദതയിലേയ്ക്കുള്ള
യാത്രയിലാണ്
ഇടയ്ക്ക് മൈൽ കുറ്റി പോലെ
അതുവരെയുള്ള
ഒച്ചകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ മഴ

തിരിഞ്ഞ് നോക്കുന്നില്ല

അതേ
ഒരു പരുന്താണ്
സഹയാത്രികൻ..

Saturday, 19 May 2018

കുത്തിക്കെട്ടുള്ള നിലാവ്

ഇന്നലെത്തെ
നിലാവിന്റെ ഒത്ത നടുക്കാണ്
ഞാൻ

നടുക്ക് കുത്തിക്കെട്ടുള്ളത്
പോലെ
ഇരുവശത്തേയ്ക്കും
കവിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന
നിലാവ്

കാറ്റടിച്ചാൽ
ഏത് വശത്തേയ്ക്കും
മറിയ്ക്കപ്പെടാം
നിലാവ്

കാറ്റുണ്ട്
കൊണ്ടുകയറുന്നുണ്ട്
ചുണ്ടുകളിൽ
ഒരു പിരിയൻ ചിരി

എന്നോ
അറിയാതെ ചിരിച്ചതാണ്
അവളതെടുത്ത്
ചെരിച്ച് വെയ്ക്കുന്നുണ്ടാവും
ചെരിഞ്ഞ്കിടക്കുന്നതിനിടയിൽ
താളുകൾ മറിയാതെ,
വായിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന
ബുക്കിൽ
ഭാരമായി

ഞാനിപ്പോൾ
ഏതുനിമിഷവും
അവൾ തൊട്ടുമറിച്ചേക്കാവുന്ന
പേജിന്റെ
ഇടത്തെ മൂല

എന്റെ ഉടൽ
അവളുടെ ഏകാന്തതകൾ
മേയുന്ന ഇടവും

അത്രയും പതിയേ
രാത്രി
നുണക്കുഴിയുള്ള ബുദ്ധനാവുന്നു..

ഭ്രാന്തിന്റെ ശിൽപ്പം

ഭ്രാന്തെടുക്കുന്നതിൽ
നിന്നും
ഇന്നലെവരെ എന്നെ
ഒരു പരിധിവരെ
തടഞ്ഞിരുന്ന
ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു.

അയാളിന്നലെ
മരണം കൃത്യമായി,
അളന്നെടുത്തത് പോലെ
കൂടിയ അളവിൽ
കൊല്ലപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നു

അതും ഇരുചെവിയറിയാതെ

അയാളുടെ ശവത്തിന് വരെ
ഇപ്പോൾ ഭ്രാന്ത്

കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിലെ
ഭാഷയായിരുന്നു

കൊല്ലപ്പെടുന്നത് വരെ
ഒരു കവിതയും

ഉടയുക എന്ന തെരുവ്
സ്വയം വെയിൽ കെടുത്തി,
മടങ്ങുന്ന സൂര്യൻ
മടങ്ങുന്ന തൊട്ടാവാടി ഇലകൾ
കടന്നുപോകുന്ന തീവണ്ടികളുടെ ജാലകങ്ങളാവുന്നു

മഴയുടെ മുറ്റത്ത്
അയാളുടെ എഴുത്തുകളുടെ
കൈകുഞ്ഞ്

നോവുകളിൽ
വീടിന്റെ
അഴിഞ്ഞഴിഞ്ഞ് പോകുന്ന വാതിൽ
ഉടുപ്പിന്റെ കുടുക്ക് പോലെ
മടിയിലിട്ട് തുന്നുന്ന
അവൾ

ഇല്ല എന്ന വാക്കിട്ട്
ഒരു കിളിപ്പൊക്കം ഉയരത്തിൽ
കെട്ടിപ്പൊക്കിയ,
അടിസ്ഥാനത്തിന് മുകളിൽ
എല്ലാ കൊത്തുപണികളും
കഴിഞ്ഞ്,
അനാച്ഛാദനം കാത്തുകിടക്കുന്ന
അയാളിപ്പോൾ
ആരുടേയോ
ഭ്രാന്തിന്റെ ശിൽപ്പം.

Friday, 6 April 2018

ഇത്തിരി വൈകി വന്ന ആകാശം

ചിറകിൽ തീ പിടിച്ച പക്ഷി
പിടിച്ച തീയേ,
ഉടലായി കൊണ്ടുനടക്കുന്നു

ഇപ്പോൾ
തീയും ഉടലും
നീയും ഞാനുമാകുന്നു

പക്ഷി,
നമ്മൾ പൂരിപ്പിക്കാതെ ഒഴിച്ചിട്ട
ആകാശത്തിലെ
ഒരിടവും

പെയ്യാൻ
ഒരായിരം തുള്ളികൾ കൊണ്ട്
പതിവ് പോലെ
വൈകിയ മഴ
നമ്മുടെ ഉടലുകൾ മേയുന്ന
കാടാകുന്നു

ഇന്ന് നല്ലമീനൊന്നും
കിട്ടീല്ലെടിയേ
ഒരിത്തിരി ഒണക്കമീൻ വാങ്ങിച്ചു
എന്ന പരാതിയിൽ,
കക്ഷത്ത്
ചുരുട്ടി  വെച്ചിരിക്കുന്ന
ഒരു കഷ്ണം കടലാസിൽ
എന്നേയും നിന്നേയും
തീയേയും
കിളിയേയും
ഒരു നെടുവീർപ്പിൽ
പൊതിഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്ന
ഒരാളാകുന്നു;
ഒരിത്തിരി വൈകി വന്ന
ആകാശം.

Sunday, 1 April 2018

സ്റ്റോപ്പ്

രണ്ട് ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ
സ്റ്റോപ്പുകൾ

രണ്ടെന്ന അക്കം തന്നെ
ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക്
ഓരോ
സ്റ്റോപ്പാകുന്നു

ഒന്നിച്ച്
ഒരുമിച്ച് രണ്ടാകുമ്പോൾ
ഒറ്റയ്ക്ക്
ഒരൊറ്റ കാത്തുനിൽപ്പും

2

മുമ്പിലും പിറകിലുമായി
ഇരമ്പിച്ച്
കൊണ്ടുനിർത്തുന്ന
രണ്ടാകാശങ്ങൾ

ഓരോ ചിത്രശലഭങ്ങളും
രണ്ട് ആകാശങ്ങളിലുമായി
ഒറ്റയ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക്
കയറിപ്പോകുന്നു

അതിൽ
രണ്ടാമത്തെ ആകാശം
ഒന്നാമത്തെ ആകാശത്തെ
ഓവർടേക്ക് ചെയ്യുന്നിടത്തുവെച്ച്
സോളമൻ പ്രണയം കൊടുക്കുന്നത് പോലെ
ഞാൻ അവളെ
ഇറുക്കി
മുറുക്കി
കുലുക്കി
മുത്തുന്നു

ഞങ്ങൾ രണ്ട് മുന്തിരിക്കുലകൾ

3

ഇപ്പോൾ
ആകാശം
രണ്ട് കന്യാസ്ത്രീകൾ

ഞങ്ങൾ
പരസ്പരം കുരിശ് വരയ്ക്കുന്ന
രണ്ടു പുതിയ ഉടലുകൾ

ശലഭങ്ങൾ,
ആകാശം മറിച്ചുനോക്കുന്ന
രണ്ടു ബൈബിളാകുന്നു

ഞങ്ങൾ
ഒരൊറ്റ ഏകാന്തത
മറിച്ചുനോക്കുന്ന
രണ്ടാത്മാക്കൾ.

Tuesday, 27 March 2018

ഓർമ്മ കുറച്ചധികം ചേർത്ത..

ഒരു കുരുവിക്കൂടിലെ
മൂന്നാമത്തെ കുരുവിക്കുഞ്ഞിനെ
തൊടുന്നു,
മൂന്നെന്ന അക്കം
ഒഴിച്ചിട്ട
എണ്ണൽ സംഖ്യയാകുന്നു

ഏറെനാൾ
പാട്ടുകളൊന്നും കേൾക്കാതിരുന്നിട്ട്
പുതിയതായി
കേൾക്കുമ്പോൾ,
കേൾക്കുന്ന
നാലാമത്തെ പാട്ടിനോട് തോന്നുന്ന
അഞ്ചാമത്തെ അപരിചിതത്വം
അവളെന്ന
കുരുവിക്കുഞ്ഞാകുന്നു.

ഞാനിപ്പോൾ
സംഗീതം പോലെ
അവളുടെ ഇന്നലെകൾ
കുറച്ചധികം
ചേർത്ത പാട്ട്

പാട്ടിന്
കുരുവിക്കുഞ്ഞിന്റെ
കാലുകൾ,
അകലത്തിന്റെ
തൂവലുകൾ
അവളുടെ
കേട്ടുകേൾവിയുടെ തലോടലുകൾ
അവളുടേതുമാത്രമായ
അരികുകൾ

ഓർമ്മ
കുറച്ചധികം ചേർത്ത
അവളെന്ന
കുരുവിക്കുഞ്ഞിന്
എന്നേ പോലെ
രൂപമില്ലാത്ത ഒന്നിനെ
അസ്തമിച്ച സൂര്യന്റെ
അധികം വന്ന
അതിശയത്തിന്റെ പൊടികൾക്കിടയിൽ
തൊട്ടും തടവിയും
കേട്ടും
തിരിച്ചറിയുവാനുകുന്നില്ലല്ലോ..

Friday, 16 March 2018

കിളിയൊച്ചച്ചൂട്

ഉണർന്നാൽ
മഴവില്ലാകണം

തിരിഞ്ഞും
മറിഞ്ഞും
കിടന്ന്
മേഘമായതാണ്

ഉറക്കം തന്നെ
അപ്പോഴും ആകാശം

ഓലമേഞ്ഞ
വാരിയിൽ നിന്നും
വെള്ളം വീഴുന്ന
ഇന്നലെകളുടെ
കിളിയൊച്ച

ഒരു കട്ടൻകാപ്പിയുമെടുത്ത്
മഴ മാത്രം
അതിന്റെ ചൂടിന്,
വെളിയിൽ
വന്നിരിയ്ക്കുന്നു..

Sunday, 11 March 2018

വെട്ടം

സൂര്യനെന്ന തെരുവിലെ
വെട്ടത്തിന്റെ
നാലാമത്തെ വീട്

പുലരി ഒരു കത്താണ്,
കളഞ്ഞുപോയ
പകൽമുളച്ചിയുടെ വിത്തും

ഇന്നലെകളാണ്
ഇലകൾ

കാത്തിരിപ്പ്
എന്തോ
ചുവയുള്ള കായും

അതിശയമെന്ന് പറയട്ടെ
ഇന്നങ്ങോട്ട്,
അവധിയിൽ പ്രവേശിച്ച
പോസ്റ്റ്മാനാകുന്നു,
ദിവസം...

Friday, 9 March 2018

പുതിയ സൂര്യൻ

ഞാനും മറ്റൊരാളുടെ
നൃത്തവും ഒരിടത്തിരിക്കുന്നു
ഇരുന്നിരുന്ന്
നൃത്തം എൻറേതാവുന്നു
ഞാൻ മറ്റൊരാളും..

അടുത്ത്
അപ്പൂപ്പന്താടിമുഖമുള്ള
ഒരുവൾ.

അവൾക്ക്
അണിവിരലിൽ
പുഴ
മറവിയുടെ ഉടൽ..

ഞാൻ
അവൾ വെയ്ക്കുന്ന
തൊട്ടാവാടിച്ചുവടുകൾ...

എന്നിൽ ചാരിവെച്ച്
അവളുടെ ഉടലിലേയ്ക്ക്
കയറിപ്പോകുന്ന
ചിത്രശലഭങ്ങൾ

അവർക്ക്
തുള്ളികളുടെ
ഗോവണി

കയറുന്തോറും
പൂമ്പാറ്റക്കാലുകളിൽ
നിന്നും അടർന്നുവീഴുന്ന
കാലങ്ങളുടെ പൂമ്പാറ്റകൾ

ഇറ്റുന്ന ആഴങ്ങൾ

ശലഭങ്ങൾക്കും
അവയുടെ ചിറകിനും
പറക്കലിനും
വെവ്വേറെ ഭ്രാന്തുകൾ

ഉയരം
അവയുടെ ഭ്രാന്ത്
ഒരുമിച്ച്
മായ്ച്ചുകളയുന്ന മായ്പ്പ്കട്ട

അവൾ എന്റെ ഉയരം
ഞാൻ അവളുടെ ആഴത്തിന്റെ
നാലാം ചിറക്

വെറും ശബ്ദംകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കാവുന്ന
അനുകരണ കലയാവുന്നു
അവളുടെ
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കടൽ

പെയ്യുന്നതായി
തകർത്ത് അഭിനയിക്കുകയാണ്
ഞങ്ങളുടെ
ഭ്രാന്തുകളുടെ മഴ
നുരയും പതയും വരുന്നതിനിടയിൽ
ഞാനതിന്
ഒരു തുള്ളി കൊണ്ട്
ഡബ്ബ് ചെയ്യുന്നു.

എന്ന് വെച്ചാൽ
ഒന്നുമില്ല,
പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കാത്ത
ദിക്കുകൾ കടന്ന്
കിഴക്കുദിക്കുമായിരിയ്ക്കും
കൂടുതൽ കവിതകളടങ്ങിയ
ഒരു പുതിയ സൂര്യൻ!

Wednesday, 7 March 2018

പൊതിച്ചോറ്

പൂവ് വിരിയാനെടുക്കുന്ന
സമയത്തിന്റെ പൊതിച്ചോറ്
പൂവിന്റെ അമ്മ അരച്ച്
കൊടുത്തുവിട്ട ചമ്മന്തിയാകുന്നു
മണം

ദൂരെ
വെള്ളത്തിന്റെ അറ്റത്ത്
വേര്
കൈ കഴുകുന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ
കൊതിയഴിക്കുന്ന
മണ്ണ്

മഴ മൈലാഞ്ചിയിട്ട
അണ്ണാൻകുഞ്ഞാകുന്നു
മണ്ണിന്റെ വിശപ്പ്..

Friday, 2 March 2018

പതിവില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങൾ

ഞാനീ കാറ്റിന്റെ അക്കരെ
പെയ്യുന്നമഴയുടെ ഓരത്തും,
ഒക്കത്തും,
ഇറ്റുവിഴുന്ന തുള്ളികളുടെ
വഴിയൊച്ചകളുടെ
ഒരറ്റം നനഞ്ഞ്
തോരുന്ന മഴയുടെ
മറ്റേയറ്റം
പുതച്ച്,
ശരീരം മറച്ച്
മറവികൾ മാത്രം
പുറത്തേക്കിട്ട്,
കറക്കി
മുകളിലേയ്ക്കിട്ട
മിടിപ്പിന്റെ തുട്ടിലെ
ഉള്ളിൽ നിന്നും
പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്ന
ശ്വാസത്തിന്റെ മറുവശം
കാത്തിരിക്കുന്നു.

മുന്നിൽ എരിയുന്ന കരിയില

കുറെ കാലങ്ങൾക്ക്
മുമ്പുള്ള ഒരിന്നലെ

അതിൽ
അന്നത്തെ കുരുവി
അതിന് ഓർമ്മയുടെ കണ്ണ്

ആ കണ്ണുകളിൽ
എന്റെ പ്രായത്തിന്റെ
മുമ്പിൽ 
മുടിയഴിച്ചിട്ട്
പെണ്ണായി
ഈര് നോക്കാൻ
ചടഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്ന
കുരുവിയുടെ ഉയിര്

ആ കിളിയ്ക്ക്
കരുവിയെ കടന്ന്
നാളെയുടെ ഉടലുകൾ
വെളിച്ചത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ
അവയിൽ ഞാനുമായി
പങ്കിടുന്ന
കൃഷ്ണമണികൾ

ചുറ്റിലും വാതിലുള്ള ജലം
തുള്ളികളുടെ കൊളുത്ത്
തോർത്തുന്ന കാഴ്ച്ചകൾ

പതിവില്ലാത്ത
ശബ്ദങ്ങൾ
മഴ നനയുന്നു..

Thursday, 1 March 2018

ഉടമസ്ഥപ്പെടുന്നു

ദൈന്യതയുടെ
തപാൽസ്റ്റാമ്പ് പോലെ
ആ മുഖം

നാളെയുടെ
ഓരോ മേൽവിലാസത്തിലും
അത്
നമ്മളെ തേടി
മറവി എന്ന
കത്തും കൊണ്ടുവരുന്നു

അന്നും
നമ്മൾ
ആഘോഷിച്ചേക്കാവുന്ന
അന്യന്റെ ദുഃഖം
എന്ന വിശേഷം

കാട്
കടൽ
തലോടൽ

അന്നും
നമ്മൾ ഓരോരുത്തരേയും
തേടിവന്നേക്കാവുന്ന
ഒരാരോരുമില്ലായ്മ..

പാട്ടിന്റെ വിധവ,
അത് കഴിഞ്ഞു വരുന്ന
നിശ്ശബ്ദത

പ്രായം ഒരു മുറിഞ്ഞ
തുമ്പിച്ചിറകാകുന്നു

പകൽ ഒരു തുമ്പിയും

തുമ്പിയാകാത്തപ്പോൾ
പകൽ
അതിന്റെ
മുറിഞ്ഞ ചിറകിന്റെ
പഴക്കമാകുന്നു

പ്രായം
പുതിയൊരാകാശവും

സാവകാശം എന്ന വാക്ക്
മെല്ലെ എന്ന നോക്ക്
പുല്ലാങ്കുഴലിനെ
മറികടന്ന കാറ്റ്

കാലം,
കുറച്ച് ദിവസം പഴക്കമുള്ള
പത്രമാകുന്നു,

അതിലെ
തീരെ പുതുമ തോന്നാത്ത
പഴക്കം ചെന്ന
മരണങ്ങൾ,
ചരമകോളങ്ങൾ

പുതുതായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത
അത്രയേറെ പഴകിതുടങ്ങിയ
മരണങ്ങൾ
കൊലപാതകങ്ങളാവുന്നു

ആത്മീയത,
ഓരോ മൗനത്തിലും
പുതുക്കപ്പെടുന്ന
നിശ്ശബ്ദത

രണ്ടാമത് മാത്രം
കാണപ്പെടാവുന്ന വിധത്തിൽ
പുതുക്കപ്പെടുന്ന
ആകാശം

കണ്ടത്
ആകാശമാണെന്ന്
ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിൽ,
ആദ്യം കണ്ടമരണത്തിൽ
അവനെ,
ആ മുഖത്തിന്റെ മാത്രം
ഉടമസ്ഥനെ
അവിടെ,
അവന്റേതല്ലാത്ത
മരണത്തിൽ
ഒച്ചവെയ്ക്കാതെ
സാവകാശം
ഇറക്കിവിടുക...

ആ മരണത്തിന്റെ
ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന
ഉടമസ്ഥനാകുക.

ടിപ്പ്

കാലുകളിൽ
പതിവായി
ശീലങ്ങൾ
പണിഞ്ഞുവെയ്ക്കുന്ന
കിളി

നടക്കുന്നതിനിടയിൽ
ചിറകുകുടയുന്നു

ഭാരം ചരിച്ചുകളയുന്നു
ശരീരം ഒരു കപ്പ് ബീയറാകുന്നു
പറന്നുപോകുന്നു

അകലം ഒരു ബെയററാണ്

ചിറകടികൾ
എടുത്ത് മടക്കിവെയ്ക്കുമ്പോഴും
കാലടികൾ,
കിളികൾ
കൊടുക്കുന്ന ടിപ്പാവുന്നു..

Thursday, 22 February 2018

നോവ്

ഓരോലക്കാലിനും
അതിന്റെ ഈർക്കിലിനും
ഇടയിൽ
പച്ചയ്ക്കെടുത്ത തുരുമ്പ്
പോലെ
ഇന്നലെയുടെ
നോവ്

അവന്റെ അലച്ചിൽ
നിലാവിന്റെ നെഞ്ചിൽ
ഓരോലക്കാലാവുന്നു
പക്ഷികൾ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ
വീണ്ടും ഉലയുന്നു

അവനെ ഉലയ്ക്കാതെ
അവനിൽ വന്നിരുന്ന പക്ഷി
പറന്നകലുമ്പോൾ
കാഴ്ച്ചയെങ്കിലും
ഉലയ്ക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ
എന്ന ഒറ്റകൊമ്പുള്ള മാൻ
തല ഉയർത്തി
അവനെ നോക്കുന്നു

അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ
അവന്റെ മുഖം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ
അവന്റെ ദുഃഖം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ
മേയുന്നത് പോലെ
തലതാഴ്ത്തുന്നു

ഒറ്റനോട്ടം കൊണ്ട്
മാനിന്റെ കണ്ണ്
കാട്ടാറിൽ വെള്ളം കുടിക്കുന്ന
അവന്റെ മീനിന്റെ കണ്ണിൽ
അവസാനിക്കുന്നു...

അവന്റെ വനവും
അവന്റെ ദൈന്യതയുടെ മുഖവും
ഒരാശ്ചര്യചിഹ്നത്തിൽ
കടലെടുക്കുന്നു.

Wednesday, 21 February 2018

കടം

ഓരോ വരികളുടെ തുടക്കവും
കംഗാരുവാകുന്നു

തുടർച്ച അതിന്റെ സഞ്ചിയിലെ
കുഞ്ഞും

അവസാനത്തെ അത് ഗൗനിക്കുന്നേയില്ല

ശരീരം, മനസ്സ്
ഏതെടുക്കണമെങ്കിലും
വിരൽ നീട്ടണം

ആകെയുള്ളത്
വിരലിനെ പോലെ
അഞ്ച് പകലുകൾ

മടക്കിയാൽ കൈപ്പിടിയ്ക്കുള്ളിലാണ്
ഇരുട്ട്
രാത്രി അതിന്റെ കുഞ്ഞ്

പകൽ നീട്ടുന്നു
വിരൽ നീട്ടി ദിവസത്തിലൊന്നിനെ
തൊടുന്നു

കുറച്ചകലെ
സുഷിരങ്ങളുടെ തലോടലേറ്റ്
ഓടക്കുഴലാവുന്നുണ്ട്
വരികൾ

ഒരു വിരലിന്റെ കടമുണ്ട്

കനമെന്ന
വാക്ക് കീറുന്നു

എഴുതിയ വരികളിൽ
ചാരി,
വെറുതെ എന്ന വാക്കിന്റെ
വറ്റൽ കൊറിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു..

Tuesday, 20 February 2018

പിൻമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച്

പുറത്ത് കാണാവുന്ന
എല്ലാത്തിന്റെയും വേരാണ്

അകത്തുള്ള എല്ലാറ്റിന്റേയും
മരവും

തുടർച്ച, അകലം
എന്നിങ്ങനെ രണ്ടിടങ്ങളാണ്
വശങ്ങൾ

ഒരു വശം ചരിഞ്ഞെരിയുന്ന
തീയാകുന്നു,
അവൾ

ഞാനതിന്റെ എല്ലാവശവും

അധികകാലം
ആത്മാവ് തരിശ്ശിടുന്നത്
അവൾക്കിഷ്ടമല്ല

വീണ്ടും വീണ്ടും എടുക്കാനാവാത്ത തീരുമാനമാവുന്നു,
മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ
ആത്മാവ്.

ഇലകളുടെ കൊലുസ്സ്,
ജലത്തിന്റെ വേര്
എല്ലാ കാലുകളും കുഞ്ഞാവുന്ന
കാലം.

ഒന്നിനുമല്ലാതെ
തുടർച്ചയിൽ മാത്രം മുട്ടുന്നു..
നൊന്ത വേരിനെ പോലെ
പിൻവാങ്ങുന്നു.

Tuesday, 13 February 2018

അവൾ

കൊത്തിവെയ്ക്കുവാൻ
ഒരിടം
ബാക്കിവെയ്ക്കാത്ത
മഴയെപ്പോലെ
ശിൽപ്പവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന
അവൾ

ജലത്തിന്റെ കക്ഷം പോലെ
അവളിൽ
വിയർത്ത് ചേർന്നിരിക്കുന്ന
ഞാൻ

ഞങ്ങളുടെ അരികത്തുകിടക്കുവാൻ
മത്സരിക്കുന്ന
തോർന്നമഴയുടെ
ഇടവും വലവും

വാക്കിന്റെ പരുത്തിയുമായി ചെമ്പരത്തികൾ

അവൾ ഏതിലയുടെ
മരം

ഏത് വള്ളിച്ചെടിയുടെ
വാരിയെല്ല്

അവളുടെ എത്രാമത്തെ
നഗ്നതയിലാണ്
ആകാശം?

ചുവടുകളുടെ
ഉടും പാവും തുന്നിയ
നൃത്തത്തിന്റെ പട്ടുടുത്ത്
അവൾ നടക്കുമ്പോൾ

ഞാൻ,
അവൾ മുന്നോട്ടിട്ട
പിൻകാല്

മറുകാലെടുത്ത്
നടക്കുന്ന എന്റെ മുകളിലിട്ട്
എന്റെ അരികിൽ
അവൾ ചേർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ
അവൾ എന്റെ മുകളിൽ
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന
ഒരു പെൺനടരാജ വിഗ്രഹം...

ഞാൻ
ചലനങ്ങളുടെ
ജട പിടിച്ച
കിടക്കുമ്പോഴും
നടക്കുന്ന ശിവൻ..

Saturday, 3 February 2018

ശബ്ദം

പൊടിപിടിച്ച ചലനങ്ങൾ
അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന
നിശബ്ദതയുടെ ലൈബ്രറി

അത്രയും സാവകാശം നടന്നുപോകുന്ന
ഒരാളുടെ കാലടികൾ
അവിടെയുള്ളതിൽ വെച്ച്
ഏറ്റവും
പഴകിയ പുസ്തകമാവുന്നു

വയസ്സായ ഒരാൾ അതിരുന്നു
വായിക്കുന്നിടത്ത് വെച്ച്
പുസ്തകത്തിന്റെയും
ലോകത്തിന്റേയും
അതിരുകൾ മടങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു

അത്
അരികുകളിലേയ്ക്ക്
മാറ്റിവെച്ച പേജുകൾ
വായനശാലയ്ക്ക് മുകളിലെ
പ്രായമായ പ്രാവുകൾ

അതിന്റെ കുറുകൽ
പേജുകളുടെ
അഴിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ കുത്തിക്കെട്ടലുകൾ

വായിച്ചുതുടങ്ങുന്ന
ഒരാൾ
അവിടെ
ഏറെ നാൾ തുറന്നിടാതിരുന്ന
ജന്നലാവുന്നു

അവിടുന്ന് നടന്നു നടന്ന്
ഏറെ നാൾക്ക് ശേഷം
അത്തരം ജന്നൽ
തുറന്നിടാൻ പറ്റിയ,
ഏഴുമണിക്ക് മുമ്പുള്ള
രാവിലത്തെ സമയമാകുന്നു.

കാണാതിരുന്ന പകലുകൾ
കൂട്ടിവെച്ച ഒരു പല്ലിയ്ക്ക്
ചലനം ഓർത്തെടുക്കുവാൻ കൊടുക്കുന്ന
സമയം
ഘടികാരത്തിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുന്ന
നിലയ്ക്കുവാൻ മറന്നുപോയ
സൂചികൾ

പരുപരുത്ത സിമൻറ് പ്രതലത്തിൽ നിന്നും
ബഞ്ചിലേയ്ക്ക് കാലുകൾ
കിളിച്ചു വരുന്ന ഒച്ച

ശ്രദ്ധിക്കൂ
ഓരോ വരിയിലും
ഇപ്പോൾ കേൾക്കാം
കൃഷ്ണമണികൾ ഉരയുന്ന ശബ്ദം..

Wednesday, 31 January 2018

ശാന്തത

വല്ലാതെ കൊതിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്
നിന്റെ മറുകുകളിലൊന്നിന്റെ
ശാന്തത

അതിലെ കറുപ്പ്
എന്നിലെ
പുറപ്പെട്ടു പോകാത്ത ബുദ്ധനാകുന്നു

എന്നെങ്കിലും
തിരികെ വന്ന്
എന്നിലില്ലാത്ത വാതിലിൽ മുട്ടുമോ
എന്ന്
ഭയക്കുന്നു

ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഉടൽ
ശലഭങ്ങൾക്ക് മാത്രം
മുറിച്ച് കടക്കാവുന്ന
കടൽ

നിറങ്ങളിൽ നിന്നും
ഇറങ്ങിപ്പോയ നിറം
നിന്റെ മറുകും കടന്ന്,
മൗനങ്ങളിൽ നനഞ്ഞ്,
വിശുദ്ധിയുടെ
കറുപ്പായിരിക്കുന്നു

ഉടൽ മുറിച്ച്
കടക്കുന്നതിനിടയിൽ
ഞാൻ
നിന്നിലെ ഒഴുക്ക്

നിന്റെ മൂക്കൂത്തി,
അതിലെ
എന്റെ പതിവുകളുടെ കടവ്

നിന്റെ മറുക്,
ശലഭത്തിന്റെ കണ്ണിലെ
ഏറ്റവും ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗത്തിന്റെ
മൊട്ട്

നിന്റെ നോട്ടങ്ങൾ
രണ്ട് പക്ഷികൾ
അത് മറ്റൊരിടത്ത് പറക്കുന്നു
ഒരിടത്ത് വന്നിരിയ്ക്കുന്നു

നിന്റെ നൃത്തങ്ങൾ
എല്ലാ ചുവടുകളും കടന്ന്
നിയന്ത്രിത ഭ്രാന്തിന്റെ
പുസ്തമെടുക്കുവാൻ വരുന്ന
ലൈബ്രറിയിലെ
ലൈബ്രേറിയൻ ആയിരിക്കുന്നു
എന്റെ അവധികൾ

ഇപ്പോൾ
എന്റെ അവധികൾക്ക്
നിന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ
കൊതിപ്പിക്കുന്ന
മണമാണ്.