Saturday, 20 October 2018

നിന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ പഞ്ഞി

എന്റെ മുറിവുകൾ
നിന്റെ മനസ്സിൽ വെച്ച്
മടങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാൻ

തിരികെ
ഉടൽ നിറയെ
നിന്റെ മുറിവിലേയ്ക്കുള്ള
പഞ്ഞിയും കയറ്റി വരുന്ന
ലോറിയാവുന്നു ഞാൻ

രണ്ട് കിളികളാണ്
ഡ്രൈവർമാർ
അതിൽ ഒരാൾ മാത്രം വണ്ടിയോടിയ്ക്കുന്നു
മറ്റയാൾ
നീയെന്ന ചില്ലയിലിരിയ്ക്കുന്നു

നിന്റെ തുടയിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന
ഉറുമ്പ്
അതാണിനി വണ്ടിയ്ക്ക്
കയറുവാനുള്ള തേരി

കടന്നുകഴിഞ്ഞത്
നടുക്ക് ഒടിയ്ക്കാൻ
പാടുള്ള പകലിന്റെ ഗുളിക

കടലും ഒരു ഗുളിക
കഴിക്കാൻ
ഒറ്റരാത്രി മാത്രമുള്ളത്

തീക്കൊള്ളികൾ ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും
തീപിടിയ്ക്കുവാനുള്ള സാധ്യത
തീരെയില്ലാത്ത തെരുവാണ്
ദൂരം

വളവുകൾ തീരെയില്ല
പുളയുന്നതിനിടയിൽ
വളവുകൾ ഉണ്ടാക്കുകയാവും
നിന്റെ വേദനകൾ 

വിശ്വസിയ്ക്കൂ നീ
പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു
നിന്നിലേയ്ക്ക് എത്തിയിട്ടുമില്ലാത്ത
രണ്ട് നേരങ്ങളാണ്
നിന്റെ
ഞാനെന്ന ഭ്രാന്തിന്റെ പഞ്ഞി..

കടുവ വരകളിൽ..

ഞാൻ ഓരോ വിളിയിലും
കറുക്കുന്ന അയ്യപ്പൻ

നിന്റെ ചുവക്കുന്ന
അപകർഷതാബോധം
നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു

എനിക്കറിയാമായിരുന്നു
എന്റെ നിശ്ചലത തേടി നീ വരുമെന്ന്

എന്റെ ഉത്തരങ്ങളിൽ
നിനക്ക് കാത്തിരിപ്പിന്റെ കുത്തക

എന്നിട്ടും
ഒന്നും ചോദിച്ചതുവരെ നീ
എന്ന നിശ്ശബ്ദതയാണ്
നിനക്ക്

എന്റെ ഏകാന്തത
നിന്റെ ബാധ്യതയാകുന്നത് വരെ
നിന്നേ മാത്രം കണ്ട്
നീ വന്നുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുക.

അതു വരെ
ഉറപ്പ്
പുലിപ്പാൽ ഉറവയ്ക്ക് പുറത്ത്
കടുവ വരകളിൽ
മനുഷ്യൻ കടന്നുവരാത്ത
കാടായിരിയ്ക്കും ഞാൻ..

Friday, 12 October 2018

അനന്തതയുടെ കൊള്ളക്കാരനായ ദൈവം

നിന്റെ
അളന്നെടുത്ത
നാലു ചുവടുകൾ കൊണ്ടുഞാൻ
ദൈവത്തിന്റെ
നൃത്തത്തിന്റെ ഖജനാവ്
അനന്തമായി
കൊള്ളയടിയ്ക്കുന്നു..

എല്ലാ ചലനങ്ങളും കഴിഞ്ഞ്
എന്റെയും നിന്റേയും അവസാന
അനക്കങ്ങൾക്ക്  ശേഷം
നൃത്തങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ദൈവം
ഇവിടെ ദൈവമില്ല
എന്ന് എഴുതിവെയ്ക്കുമായിരിയ്ക്കും...

അപ്പൂപ്പന്താടിക്കപ്പങ്ങൾ

വെറുതെയെങ്കിലും
ഞാനെന്റെ വിരലുകൾക്ക്
കാടെന്ന് പേരിടുന്നു

അതിന്റെ
അരികിൽ പോയിരിയ്ക്കുന്നു

ഉടലിലൂടെ
ഒഴുകിപ്പോകാൻ
ഒരു കാട്ടാറിന് 
അവസരം കൊടുക്കുന്നു

ഒഴുകുന്ന ശബ്ദമെടുക്കാൻ
മറന്നുപോയത് പോലെ
തിരിച്ചുപോകുന്ന കാട്ടാറ്
അത്രമേൽ
നിശ്ശബ്ദമായ് നീയാവുകയായിരുന്നു

2

നീ ഉവ്വെന്ന വാക്കുകളുടെ കാട്

ഞാനും എന്റെ തുമ്പിയും
നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളുടെ
വെള്ളാരം കല്ലിനെ
തഴുകിയിരിയ്ക്കുന്നു

എന്തൊരു തുമ്പിത്വമാണ് നിനക്ക്
എന്റെ ഉയിരിന്റെ പാതിയിൽ വന്നിരിയ്ക്കുമ്പോൾ

അപ്പോൾ ഞാൻ
നിന്റെ ഉവ്വെന്ന വാക്കിന്റെ
പാതി

നീ എന്റെ പരിസരങ്ങളിൽ
അവസരങ്ങളുടെ കാട്
എന്റെ വിരലുകളിൽ കുരുങ്ങുന്ന
നമ്മുടെ ഇടവേളകൾ 

3

എന്നെ
വല്ലാതെ കൊതിപ്പിയ്ക്കുന്ന
നിന്റെ കണ്ണിന്റെ വെള്ളയുടെ
ഏകാന്തത

കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴൊക്കെ
നിന്റെ ഉമ്മകൾ കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്ന
അപ്പൂപ്പന്താടിക്കപ്പങ്ങൾ

അപ്പോഴൊക്കെ
എന്റെ ചുണ്ടുകൾ
നിന്റെ കണ്ണിന്റെ വെള്ളയുടെ സുഗന്ധം
വായിക്കുവാൻ എടുത്തുവെച്ച
രണ്ടു വായനശാലകൾ

നിന്റെ കൃഷ്ണമണിയിലേയ്ക്ക് നടത്തുന്ന
തീർത്ഥാടനങ്ങളാവുന്ന
എന്റെ വായനകൾ

കാടുകളും
കടലും മടുപ്പും മടക്കിവെയ്ക്കുന്നു

കിളികളുടെ കാലുകളിൽ തുടങ്ങുന്ന
മരങ്ങൾ കണ്ടുകിടക്കുന്നു..

Tuesday, 9 October 2018

ഇത്രയും

മഴ പെയ്തിരുന്നു

എത്ര പെട്ടെന്നാണ്
നിന്റെ കണ്ണിന് ചുറ്റും
പകലുകൾ മീനുകളായത്

അധികം വരുമോ?
പെട്ടെന്ന് എന്നുള്ള വാക്ക്, എന്ന് ഭയന്നിരുന്നു

ഭയം നിലനിന്നു.
പെട്ടെന്ന് എന്നുള്ള വാക്ക് ഇരുട്ടായി

ആരുടേതുമല്ലാത്ത രാത്രി

ഒറ്റവാക്കിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ

അവ വെളിച്ചം,
വാക്യത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു

മറന്നത്
പെയ്തിടത്ത് വെച്ച്,
ആദ്യം പറഞ്ഞ മഴയാണ്

മഴകൊണ്ട് പൂരിപ്പിച്ചത് നിന്നെയാണ്

അത് ഓർത്തെടുക്കുവാൻ
ഇത്രയും പറയേണ്ടി വന്നു...
എന്നുമാത്രം.

Wednesday, 3 October 2018

ശാന്തത

എന്തൊരു ശാന്തതയാണ്
നിന്റെ പേരിന്

വെറുതെയെങ്കിലും
നിന്റെ പേരിന്റെ അരികിൽ
മരിച്ചുപോയി
എന്നെഴുതിവെയ്ക്കാൻ തോന്നുന്നു

അരികിലില്ലാത്ത
കലണ്ടറിൽ
പരതുന്ന ഒരു തീയതി

കഴിഞ്ഞതാവുമോ?
അറിയില്ല

നീ കേൾക്കുന്നത്
തായേ യശോദ എന്ന പാട്ട്

അടുത്തു തന്നെ
വരാനുള്ള
ഒരു തീയതിയിൽ
അറിയാതെ കുരുങ്ങുന്ന
വിരൽ

എന്ത് ഭംഗിയാണ്
നിനക്ക് മരണം

ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക്
നീ ചേരില്ല
എന്ന് പറഞ്ഞ്
മരിച്ചു എന്ന വാക്കിലേയ്ക്ക്
തീയതിയെഴുതാതെ
തിരിഞ്ഞുനടക്കുന്ന ഞാൻ

അപ്പോൾ
ഞാൻ മരിച്ചാൽ
നീ കരയുമോടാ എന്ന
നിന്റെ ചോദ്യവും,
എന്നെ കരയിപ്പിക്കാനായിട്ട്
നീ മരിയ്ക്കുമോടീ എന്ന
എന്റെ ചോദ്യവും

നീ പോടാ കൊരങ്ങാ
നീ ഓട്രി കൊരങ്ങി
എന്ന വിളികൾക്കിടയിൽ
തമ്മിൽ
ഒരുമ്മയിൽ പുണരുന്നത് കാണുന്നു..

Saturday, 29 September 2018

ഒരേ നര

ഇടയ്ക്കിടെ വീഴുന്ന
ഒരേ നര

രണ്ടുനിറത്തിൽ പകുക്കുന്ന
നമ്മുടെ
മുടിയിഴകൾ

നഷ്ടപ്പെടലുകളുടെ നടീൽ വസ്തുവായിരിയ്ക്കുന്നു
ഉടൽ

ദൈവം
ദൈവത്തേക്കാൾ പഴക്കമുള്ള ഷൂ ധരിച്ച്
നടക്കുന്ന ഒരാൾ

ദൈവത്തിനും
പ്രായമുണ്ട്
നമുക്ക് പ്രായത്തേക്കാൾ
പഴക്കവും

കോടാനുകോടി വർഷങ്ങൾ വിട്ടു വിട്ടു
നൂറ്റാണ്ടുകൾ കോർത്തുകോർത്തു
ഷൂവിലെ സുഷിരങ്ങളിൽ
കൊത്തിവെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു
ദൈവത്തിന്റെ പ്രായം

നമ്മൾ പഴക്കം
എങ്ങും കൊത്തിവെയ്ക്കുന്നില്ല
പ്രണയത്തിലൊഴിച്ച്

അഴുക്കായപ്പോൾ
കഴുകിയിട്ട ഭ്രമണങ്ങൾ
തീരേ ഉണങ്ങിയിട്ടുമില്ല

അതിനിടെ
ദൈവത്തിന്റെ കാലിലെ
ദൈവം നടക്കുമ്പോൾ
അഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന
വലത്തേ ഷൂസിലെ
രണ്ട് ഷൂവളളികളാവുന്നു
നമ്മൾ..

Friday, 28 September 2018

മുറിവിന്റെ അച്ചാർ

കവിതയുടെ മൃഗത്തിനാൽ
ആക്രമിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയാവുന്നു

ഒരു മുരൾച്ച ബാക്കിവെയ്ക്കുവാൻ
കുതറുന്നതിനിടയിൽ
നടന്നുപോകുന്ന ഇടങ്ങളിൽ
ചിതറുന്ന വാക്കുകളാൽ
വിരിഞ്ഞുപോകുന്നു
അതിലും കുറഞ്ഞവാക്കുകളിൽ
വിതറിപ്പോകുന്നു

തുറന്നുവെയ്ക്കുവാൻ
മുറിയുടെ മൂലയിൽ
കടന്നുപോയ തീവണ്ടി

അതിൽ പരതുവാൻ
ജാലകങ്ങളുടെ നിഘണ്ടു
ഓരോതീവണ്ടികൾ കടന്നുപോകുമ്പോഴും
മുറി കുറച്ചുകൂടി ചെറുതാവുന്നു

നീളം കൂടുന്ന പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ
മുറിച്ചുകടക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം
കൂടുന്നു.
ഞാനിപ്പോൾ മുറി മുറിച്ചുകടക്കുന്ന
ഒരാൾ

തൊട്ടുനക്കുവാൻ
മുറി നിറയെ
അച്ചാറിട്ട തീവണ്ടികൾ

അടർത്തിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്
കടന്നുപോയ തീവണ്ടിയുടെ
ഒരു ജാലകം

മുറ്റത്ത് നട്ടു വെച്ച ഒരു മുറി

ശൂന്യതയ്ക്ക് പകരം
കിളിർത്തു വരുന്ന ചെടിയേ തൊടുന്നു

വളർത്തുവാൻ നല്ലതാണ്
തോന്നലുകൾ
അവ അവയ്ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട
പാടുകൾ പുറത്ത് വളർത്തി
ഉള്ളിൽ മൃഗമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നു

ദേശീയത തന്നെ മൃഗമായ രാജ്യമാണ്
അവിടുത്തെ രക്തം കുറഞ്ഞ
പ്രജയാണ്

ഇനി ഉള്ളത്
ചലനത്തിന്റെ
അവസാന കരു എന്ന നിലയിൽ
കുറച്ച് ശ്വാസങ്ങൾ

നീക്കി നീക്കിവെയ്ക്കണം
മരിയ്ക്കുവോളം

മെരുങ്ങുമായിരിയ്ക്കും...

Wednesday, 26 September 2018

സൈനികനിലാവ്

വയലിൻ വായിക്കുന്ന
മീനിനെ തൊട്ടുതൊട്ടുകിടക്കുന്നു..

കിടക്കുമ്പോൾ
മീൻ
മടികളുടെ കാട്

മീനിന്റെ കണ്ണിൽ
അവൾ

സ്വരത്തിൽ
അവളുടെ മൈലാഞ്ചിയിട്ട
പാട്ടുകൾ

ദൂരെ
തിരമാലകളുടെ
കൊത്തുപണികൾ
കേൾക്കുന്നപാട്ടിൽ ചെയ്യുന്ന
രണ്ടുപേർ.

അവരുടെ
ഘടികാരങ്ങളിൽ
നനയുന്ന സമുദ്രം
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നാലുമണി

കണ്ണുകളിൽ,
ഒരോലേഞ്ഞാലിനിലാവിന്റെ
നിശ്ശബ്ദത സൈനികനാവുന്നു

ചന്ദ്രനൊരു
ഏകാന്ത കാന്തത്തിന്റെ
ഭ്രാന്തൻ കർഷകനും..

പിരിയൻ സുതാര്യതയേക്കുറിച്ച്

അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ നിന്നും
പൊട്ടിച്ചെടുത്ത നിശ്ശബ്ദതയുമായി
നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഖനിയിൽ നിന്നും
കയറിവരുന്ന മനുഷ്യൻ

നോവ്,
ടാറിടാത്ത ഒരു റോഡ്
അയാൾക്ക്
തുടർന്നുനടക്കേണ്ടത്.

ചെല്ലേണ്ടത്
ഇനിയും എടുക്കാത്ത തീരുമാനം
എന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക്

നോക്കിനിൽക്കേ
ഉടൽ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു
അയാളുടെ
മനസ്സ്

ഇനിയുള്ള നടത്തം
കുറച്ച് ഉയരത്തിലേയ്ക്ക്

കയറിപ്പോകുന്തോറും
അയാൾ
കയറുന്ന വാക്കിന്റെ
കുഞ്ഞാവുന്നു

അപ്പോൾ
അയാൾ വായിക്കുന്ന വാക്ക്
നിലത്തുവെയ്ക്കുന്നു

കാണുന്നതെല്ലാം
മനുഷ്യരെന്ന അവകാശവാദങ്ങൾ
അവരുടെ കൈയ്യിൽ
ആരും കൈപ്പറ്റാനില്ലാത്തവരുടെ
സമൻസുകൾ

ചിലവാക്കുകൾ പ്രയോഗം കൊണ്ട് ഉപയോഗിയ്ക്കുന്ന സമയത്തെ
ഒപ്പിയെടുക്കുന്നതാവുന്നു

സമൻസ്
ഒരു വാക്കാണ്
അത് കൈപ്പറ്റാതിരിയ്ക്കുവാനുള്ള
സന്ദർഭത്തെ
പൊതിഞ്ഞെടുത്തിരിയ്ക്കുന്നു

വാക്ക്
അധികം അഴിയ്ക്കുവാനാകാത്ത
പൊതിയാവുന്നു

വായിലിട്ട്
ചില സന്ദർഭങ്ങൾ മാത്രം
ചവച്ചുനോക്കുന്നത്.

തീയതികളുടെ വെള്ളച്ചാട്ടമുള്ള കലണ്ടർ

മുറുക്കം പുതച്ചുകിടക്കുന്ന ഒരാണി

ആഴ്ച്ചകളുടെ താഴ്ച്ചകളിൽ
ഒഴിവാക്കിയത് എല്ലാം ചുവരുകളായതാവണം

അറിയില്ല
ഇനി
എന്തോരം നടക്കണം
വെറുതെ എന്ന വാക്ക് ചേർക്കുവാൻ

തിരക്കെന്ന് പേരുള്ള പൂക്കളുണ്ട്
കയറി നിൽക്കുന്നില്ല

നടത്തങ്ങളുടെ മ്യൂസിയമാവണം

തൽക്കാലം
കാണാവുന്നത്
വിരലുകൾ ഇട്ടു വെയ്ക്കാവുന്ന
ഭരണി

തുറന്നെടുക്കുവാനായേക്കും
ഉടൽ

അത് കഴിഞ്ഞാൽ
എവിടെ കൊണ്ട് വെയ്ക്കാനാണ്,
കുപ്പിയും
കഴുത്തും

കാണാനാവുന്നത്
ഒരു മാതിരി
പിരിയൻ സുതാര്യത

നിശ്ശബ്ദതയും
ആഴവും ഖനിയും
അയാളും വന്നുചേരുന്ന
നാൽക്കവല

കുറച്ച് തിരക്കുള്ള നിലാവ്

അതു തന്നെയാവുന്നു
തിരക്കും
തിരച്ചിലും

ശലഭത്തിന്റെ കണ്ണിലേയ്ക്ക്
എന്നോ മാറ്റിവെച്ച വസന്തത്തിന്റെ
ശേഖരം

എന്നെങ്കിലും
ഹൃദയമായിട്ട്
ഉപയോഗിയ്ക്കുവാനാകുമായിരിയ്ക്കും..

Friday, 21 September 2018

തുടക്കം

എല്ലാ നിലാവിനും
നാലുതുടക്കങ്ങളുണ്ടെന്ന്
വിശ്വസിയ്ക്കും

അതിൽ
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട
മൂന്നുതുടക്കങ്ങളും ശേഷം
നാലാമത്തെ തുടക്കത്തിന്
തൊട്ടുമുമ്പ്

ഇമകളുടെ തൊട്ടിലാട്ടി
താരാട്ടും പുരട്ടി
അവളുടെ പുരികത്തിന്റെ ചോട്ടിൽ
ചെന്നുകിടക്കും

ഒരിടത്തും തികച്ചെത്താൻ
കഴിയാത്ത
പകുതിദൂരത്തിന്റെ
സഞ്ചാരിയായിരുന്നു
എന്നും

ഇപ്പോൾ
സ്വന്തം
ചിറകടികളിൽ
തൂക്കിയിടപ്പെട്ട
രണ്ടു തത്തകൾ

ഒരു തൊടൽ
മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും
ഒരായിരം തലോടലുകളുടെ
രണ്ടുടലുകൾ

ഇടവും വലവും
വെളിച്ചവും മുലപ്പാലും

ഒരൊറ്റതിരിഞ്ഞുനോട്ടത്തിൽ
ആകാശം അളന്നെടുത്തുവെച്ച
രണ്ടുപനികളുടെ
ഉടൽറാന്തലുകൾ

കാലങ്ങൾ കൊണ്ട്
എല്ലാ കലകളുടേയും
കരയ്ക്കടിഞ്ഞ
രണ്ട് ശവങ്ങൾ

ഇനി
ഉണർന്നോ
ഉറങ്ങിയോ നേരംവെളുത്തോ
ആരറിയാൻ..

Thursday, 13 September 2018

ഒരു തുള്ളി അരുത്

പേരുകൾ പൂക്കുന്ന
ഇടങ്ങളിൽ
തീയതികൾ അടർത്തി
നിനക്ക് ഞാൻ ഡിസംബർ എന്ന്
പേരിടും

ഇറ്റുവീഴുന്നതെല്ലാം
ചുവപ്പിൽ
പൂക്കളുടെ അഞ്ചുതുള്ളികളാവുന്നിടത്ത്
വസന്തത്തിന്റെഭാഷയിൽ
പ്രണയം പകരും

ഒരു മൊട്ടുവന്ന്
നിന്നിൽ ഉളളിൽ നിന്ന് തൊടും വരെ
നിന്റെ വിരലുകളിൽ
ജീവിച്ചിരിയ്ക്കും
എന്നൊക്കെ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു

അങ്ങിനെ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും
തോന്നിയില്ല

ഡിസംബർ
അണച്ചുവെച്ച ഒരു കുതിരയാണെന്നും
കലണ്ടർ അതിന്റെ
കുളംമ്പടിയൊച്ചയാണെന്നും
മാത്രം പറഞ്ഞു

നോക്കിനിൽക്കേ
പങ്കിട്ടെടുത്ത രതിയിലെ
കാലം കരുതിവെച്ച നോവിലെ
ഒരു തുള്ളി അരുതാവുകയായിരുന്നു
അവൾ...

മറുകുകളുടെ ഹർത്താൽ

നിന്റെ ഉടലിലെ
ഇന്നലെയിലെ മറുകുകളുടെ
ഹർത്താൽ

മറുകുകളോരോന്നും
തുറക്കാതെ
അടച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്നു

ഇരുന്നിരുന്ന്
ഉടലും മനസ്സും
ഇന്നലേയും
ഓരോ മറുകുകളായിരിയ്ക്കുന്നു

ഇനിയും തുറന്നിട്ടില്ല,
ഇന്നലേയും മനസ്സും .

ആരും കാണാതെ
വായനയുടെ മറവിൽ
സാഹിത്യത്തിന്റെ മറുക് മാത്രം
കറുപ്പ് കുറച്ച്
തുറന്നുവെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു..

കലയുടെ ചാരം

നിന്നെ തെറുത്ത് വലിയ്ക്കുന്ന ബീഡി

തലയാട്ടി മാത്രം കെട്ടാൻ കഴിയുന്ന
അതിന്റെ
നൂല്

അതും
വലിച്ച് അണയുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്
ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി,
ഉടൽ കൊണ്ട് തെറുത്ത്
വിരൽ കൊണ്ട്
പിരിച്ചുകെട്ടുന്നത്

ഒരു ബീഡിയുടെ
ചാരം വീണുടയുന്ന ഒച്ച
അതേ മഷിയുടെ
തീ കെടാത്ത രണ്ടാം ചാരം

മറന്നേക്കൂ പുക

വകഞ്ഞു മാറ്റിയാൽ കാണാനാവുന്നുണ്ടോ?

എന്നിൽ നിന്നും
വെന്ത കല പാലിയ്ക്കുന്ന അകലം..

ആത്മഹത്യയുടെ പിൻകഴുത്തുള്ള ജീവിതം

കല്ലിനും വെള്ളത്തിനും
ഇടയ്ക്കുള്ള കാക്കയാണ്

എത്ര ദാഹമുണ്ടെങ്കിലും
ഒരു ഓളത്തിനും
വിട്ടു കൊടുക്കാൻ വയ്യ
ഈ കറുപ്പ്..

വാർദ്ധക്യം,
ഒരു വരയ്ക്കും വിട്ടുകൊടുക്കാത്ത
അണ്ണാനെ പോലെ
മൂന്ന് നരയും എടുത്തുവെയ്ക്കുന്നു

എല്ലാ കെട്ടിപ്പിടിത്തങ്ങളേയും
ഒഴിവാക്കി കിടന്ന കടലാണ്

ഒരു കെട്ടിപ്പിടിത്തങ്ങളും ഒഴിവായിട്ടില്ലെന്നറിയുന്നു

വെള്ളം ചേർത്ത് വല്ലാതെ നേർപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്
എല്ലാ കെട്ടിപ്പിടിത്തങ്ങളും
അത്രമാത്രം

ഒരു തകർന്ന കെട്ടിപ്പിടിത്തം പോലും
ആടിയുലയുന്ന കപ്പൽ മാത്രമാകുന്നു
അതിന്റേതായ ഉലച്ചിലിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ
ശ്രമിയ്ക്കുന്നു

തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ
വീണ്ടും വീണ്ടും
ആത്മഹത്യയുടെ പിൻകഴുത്തുള്ള
ഒന്നാവുന്നു ജീവിതം

ചന്ദ്രന് മാത്രമല്ല
ഉടലിനും
ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ,
അതേ അമാവസി ദിവസങ്ങൾ..

Saturday, 8 September 2018

പലതായി മുറിഞ്ഞ ഒരാൾ

ഒരു തിരക്കേറിയ തെരുവ്
മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോലെ
ഒരേ മുറിവിലേയ്ക്ക് രണ്ടുവട്ടം
നോക്കി
അലറും പോലെ
ഉറപ്പുവരുത്തി
വേദനിയ്ക്കുകയായിരുന്നു

പൊടുന്നനേ ലോകം
ഒരു ഭ്രാന്താശുപത്രിയായി മാറുന്നു

നിറയെ ജാലകങ്ങൾ
വെച്ചുകെട്ടിയ നാടകവണ്ടിയിൽ
വന്നിറങ്ങുന്ന
സൈക്യാട്രിസ്റ്റിറ്റിന്റെ മുഖമുള്ള
നാരങ്ങാമണമുള്ള
ദൈവം

ഒന്നിനുമല്ലാതെ
എനിയ്ക്കയാളെ രണ്ടായി മുറിയ്ക്കണമെന്നുണ്ട്
പക്ഷേ മുറിയ്ക്കപ്പെട്ട
നാരങ്ങയിലെ കുരുക്കുൾ
പോലെ
അയാൾ മുറിയിലൊക്കെ വീണുകിളിർക്കുമോ
എന്ന് ഞാൻ
ഭയക്കുന്നു.

ഇപ്പോൾ അതേ മുറിയുടെ
പുറത്തുള്ള മൂലയിൽ
ചുരുണ്ടുകൂടിയിരിയ്ക്കുന്ന
ഒരു ജീവിയിലേയ്ക്ക്
എന്നേ പരാവർത്തനം ചെയ്യുകയാണ്
രണ്ടായി മുറിഞ്ഞ ദൈവം

കുറച്ചധികം പഴക്കം ചെന്ന
മഞ്ഞനിറത്തിന്റെ കറയുള്ള
പുസ്തകത്തിലെ
കുറച്ച് കീറിത്തുടങ്ങിയ കടലാസിന്റെ ശരീരകോശങ്ങളുള്ള
രണ്ടാൾക്കാരെ കണ്ട്
അന്തിച്ചു നിൽക്കുന്ന
ചിതലിന്റെ അരികിലിരിയ്ക്കുന്നു
ഞാനും പലതായി മുറിഞ്ഞദൈവവും...

Friday, 7 September 2018

സ്ഥലകാലങ്ങളെ കുറിച്ച്

സ്ഥലകാലങ്ങളിൽ
തെറ്റിയ സമനിലകളിൽ

നൃത്തത്തെ ഉമ്മവെച്ച്
നിശ്ചലമാക്കുന്ന
ഇടങ്ങളിൽ
ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുവാൻ
ഒരിത്തിരി സ്ഥലം മതി
സ്വയം ഒരു ഭ്രാന്തന്

സ്ഥലം സമയമാക്കുന്ന കലയാണ്

അതുകൊണ്ട്
ഭ്രാന്ത് പലപ്പോഴും
ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പാവുകയാണ്
പലർക്കും

ഇറക്കി വെയ്ക്കാൻ
കൂടെ കാണും
ആകെ
നോട്ടങ്ങളുടെ ഒരു കെട്ട്

2

ഇവിടെ
ഭ്രാന്ത് ഒരു കവലയാണ്

നിരോധിക്കപ്പെട്ട ഇടത്തേയ്ക്കോ
അനുവദിക്കപ്പെട്ട വലത്തോട്ടൊ
സ്റ്റേറ്റ് എന്ന അവസ്ഥ
നിശ്ചയിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന അളവിൽ
അനിയന്ത്രിതമായി തിരിയാനും
നിയന്ത്രിതമായി ചിരിയ്ക്കാനും
ശബ്ദം പുരട്ടി
നിശ്ശബ്ദമായി മാത്രം കരയാനും
അനുവാദമുള്ള ഇടം

എത്രത്തോളം
ഭ്രാന്തനെന്ന വിളിയ്ക്ക്
ഉടമയാണെങ്കിലും

എത്രമാത്രം
ഭ്രാന്തിന്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾക്ക്
അടിമയാണെങ്കിലും

ചുറ്റുമാരുമില്ലെന്ന്
ഉറപ്പാക്കേണ്ട കടമ
ഭ്രാന്തന്റെ മാത്രം തോളിൽ

ഇവിടെ ഭ്രാന്ത്
ഉം എന്ന വാക്കും കൂട്ടി മുറുക്കി
വീണ്ടും വീണ്ടും
ഒരാളുടെ കഴുത്തിൽ മാത്രം
ഉച്ചത്തിൽ
മുറുക്കാവുന്ന കുരുക്കാവുന്നു

ഒരു കൂട്ടം ആൾക്കാർക്ക്
വായിൽ ഒരുമിച്ചിട്ട് ചവയ്ക്കാവുന്ന
മുറുക്കാനും

തുപ്പാനുള്ള ഇടം മാത്രം
സാവകാശം എന്ന് പറയാവുന്ന
അവകാശങ്ങൾ കൊണ്ട്
ചിലർക്കുമാത്രം സാധ്യമാവുന്ന
വെറുമൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ്

പൊതുയിടമാണ്

തെരഞ്ഞെടുപ്പെന്ന്
എടുത്തെഴുതുമ്പോൾ
തിരുത്തുവാനാകുന്നില്ല
ഭ്രാന്തർ
ഭ്രാന്തരാൽ
ഭ്രാന്തരെ

3

ചിലയിടങ്ങൾ
ഒരാൾക്ക് മാത്രം
ഒറ്റയ്ക്ക്
പിൻവലിയ്ക്കാവുന്ന
ഭ്രാന്തിന്റെ എടിഎം കൗണ്ടറുകൾ

അപ്പോൾ
അയാൾ
അയാളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച്
വരിയുടെ ഒരറ്റത്ത്
കാത്തുനിൽപ്പുകൾ കൂട്ടിവെച്ച്
പലപ്പോഴും ഒന്നേന്നുതുടങ്ങേണ്ടി
ഇഴയലച്ചിലുകളിൽ
അതിശയങ്ങളുടെ
പലയക്ഷര ബിനാലേ

ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരാൾ
പലപ്പോഴായി കൂട്ടിവെയ്ക്കാൻ
വിധിയ്ക്കപ്പെട്ട
പൊതുജനകൂട്ടം

ഉണ്ടായിയെന്ന് വരില്ല
എല്ലാ കാത്തുനിൽപ്പുകൾക്കും
തുടക്കവും ഒടുക്കവും

കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ
കാത്തുനിൽക്കുന്നയാൾ
കാത്തുനിൽപ്പിന്റെ ഇടവേളകളിൽ
കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ
കാത്തിരിപ്പിന്റെ തത്തകളെ
പലനിറങ്ങളിൽ വരച്ചും
പാലും പഴവും കൊടുത്ത് വളർത്തിയും
ഒറ്റനിറത്തിൽ കാക്കകളെ
വരച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചും
ഇടങ്ങളെ വരയ്ക്കാതെയും
തരിശ്ശായി ഇടാവുന്ന ഇടങ്ങളാവുന്നു

വരച്ചാൽ
അതിന്റെ കറുപ്പ്
കൂട്ടുകയും കുറയ്ക്കുകയും
ചെയ്യുന്നത്
കാക്കയിലെ കാലത്തിന്റെ ഇഷ്ടം
നിറങ്ങളിലെ വരയവശിഷ്ടങ്ങൾ

കാലം ഇവിടെ
കൂട്ടിവെച്ചമരത്തിന്റെ
പലനിറയിലകൾ

എല്ലാ കൂട്ടലുകൾക്കും
കൂട്ടങ്ങളുടെ കുറവുകൾക്കുമിടയിൽ
ഒറ്റപ്പെട്ടവരുടെ കറുത്ത ഉപമകളാവുകയാണ്
കാക്കകൾ

കറുപ്പ്
ഒറ്റപ്പെടാൻ പുരട്ടിയെടുക്കുന്ന
കാലുകളുടെ കുറച്ചുകൊടുക്കലുകളുടെ മാത്രം
നിറമല്ല

ഏറ്റവും ഭാരമുള്ള
നിറമെന്ന നിലയിൽ
കറുപ്പ് പുരട്ടികൊടുക്കില്ലെന്ന്
പറയാനുള്ള ഉറപ്പുമില്ല

കറുത്തജനങ്ങളുടെ
ഒഴുകുന്ന നട്ടെല്ലുകളുടെ
ഇടയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന
ജനാധിപത്യരാജ്യത്ത്

ഉറപ്പും കറുപ്പുമെല്ലാം
സ്വയം നിറയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ
സ്വയം ഉണ്ടായിപ്പോകുന്നതാവണം
കാക്കകൾ

ഉയരത്തിൽ
ഒരു കൊടിയുടേയും നിറമില്ലാതെ
ഉയർന്നുപറക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം

രക്തമെത്ര പഴകിയാലും
പാഴായിപ്പോയാലും
പാഴായിപ്പോവില്ലായിരിക്കും
കറുപ്പ് കൂട്ടിവെയ്ക്കാൻ
പലപ്പോഴും സ്വയം മറക്കുന്ന
ചുവപ്പ്

എത്തി നോക്കുന്ന
നിറത്തിന് പോലും
നിറം കറുത്തത് കൊടുത്ത്
ശീലിച്ചുപോയതാവണം
കണ്ണുകൾ

ഓരോ കാക്കയ്ക്കിടയിലും
കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും
കാണാവുന്ന
രണ്ടുനിറങ്ങളുടെ കാലങ്ങൾ

മരണത്തിന് മുമ്പുള്ളതും
ജീവിതത്തിന് ശേഷമുള്ളതും

ക്രിയ കർമ്മങ്ങളിൽ കുറച്ചുവെച്ചത്
ഉരുള വെളുപ്പുകളിൽ കൂട്ടിയുരുട്ടിവെച്ചത്

കൈകൊട്ടി
ശബ്ദം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന
ആകാശത്തിൽ
എന്നാലും അവസാനം
സമാധാനത്തിന്റെ പേരിൽ
പറക്കുവാനുള്ള അവകാശം
പറത്തിവിടുന്നവരുടെ
കൈകൾക്ക് കീഴിൽ
പറന്നു നല്ല പരിചയമില്ലാത്ത
പ്രാവുകൾക്ക് മാത്രം സ്വന്തം

4

കറുപ്പ് കാലങ്ങളായി കുറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ
ഒഴുകിപ്പോകുന്ന നരയുടെ
ഭാരം സ്വാഭാവികമായി
ചുമക്കുന്നവയാകും പുഴകൾ

പുഴകൾ
പ്രായമാകുന്ന ഗ്രാമത്തിലെ
വയസ്സായ
താമസക്കാരൻ

വറ്റിപ്പോയ
കാലടികളുള്ള
നടക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ

അത്
നോക്കുവാൻ
ആരോരുമില്ലാത്തിടത്തെത്തുമ്പോൾ
ഇരുവശത്തേയ്ക്കും നോക്കി
ഇരുകരയുണ്ടാക്കി
ഒഴുകാൻ തുടങ്ങുന്നു

ഒരു വശത്ത്
കൂട്ടിവെച്ച എല്ലുകൾ
മറുവശത്ത്
എല്ലുകൾ പൊട്ടി ഒഴുകിപ്പോകുന്ന
ശബ്ദം

ശബ്ദത്തിനും
ശരീരത്തിനും
ഇടയിലാണ്
ഒഴുക്ക്

എത്തേണ്ടയിടം വെച്ച്
അപ്പോഴും പുഴ
സ്വയം കത്തിയെരിയുന്ന ഒരു കത്ത്

കൂട്ടിവെച്ചിരുന്ന
ഏതോ കാലത്തെ
മേൽവിലാസങ്ങളുടെ കാട്

ഒഴിച്ചിട്ടതാവണം
തിരക്കിട്ടെഴുതാൻ ഒരിത്തിരി ഇടം

കാലാവസ്ഥകളിൽ
മഴയുടെ ഉറപ്പുള്ള
ജലത്തിന്റെ മുറുക്ക്

ഇപ്പോൾ
വറ്റിപ്പോയ കാറ്റിന്റെ വറ്റൽ
കൊറിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന
മറ്റൊരു കടൽ

ചുറ്റും
കാഴ്ച്ചകൾ മുരടിയ്ക്കുന്ന ഒച്ചയാണ്

വരുന്നത്
കറുത്ത നടത്തങ്ങളുടെ നൃത്തം
ഈ ഒച്ചയും കടന്നുപോകുമായിരിയ്ക്കും.....

Wednesday, 5 September 2018

കടൽ എന്ന വാക്കിൽ കവിത

അവളെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന
ഇടവേളകളിൽ
ഒരു തിരമാലയുടെ വേഷം കെട്ടി
കടലിൽനിന്നും
പതിവായ് മോഷ്ടിക്കുന്ന നെടുവീർപ്പുണ്ടായിരുന്നു

അത് പാത്തിരുന്ന് കണ്ടുപിടിച്ച
ഒരു കുറുമ്പുപിടിച്ച മീനിനെ
എണ്ണിയെണ്ണി
എന്റെ കവിതയിലെ
വിരൽകണ്ണി വാക്കാക്കിയത്
കടൽ തന്നെയാവണം

ഇപ്പോൾ
അവളുടെ വേഷം കെട്ടി
എന്റെ അടുത്തുവന്നുകിടക്കുന്ന
എല്ലാ നെടുവീർപ്പുകളും
മോഷണം പോയ
കടൽ

കവിത
പതിവെന്ന
ഉപ്പുപുരട്ടിയ വാക്കില്ലാതെ
കാത്തിരിപ്പുകളെല്ലാം
മീനുകളാക്കിയ
സ്വകാര്യകടലായിരിക്കുന്നു

മീനുകളോ
കലാപരമായി
രണ്ടുപേർ മാത്രം
പതിവായി മോഷണം പോകുന്ന
ഒരാൾക്കൂട്ടവും...

Sunday, 2 September 2018

ഒച്ച

നിന്നെ തരംഗിണി
കാസെറ്റായി
ഞാനെന്റെ
വീടിനെ പരിചയപ്പെടുത്തും

വീടൊരു ടേപ്പ് റെക്കോർഡറായി
മാറുന്നത്
കണ്ടുനിൽക്കും...

കേൾക്കുന്നുണ്ടാവുമോ നീ
അകലെ
ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന കലയിലേയ്ക്ക്
നടന്നുപോകുന്ന കാക്ക
എന്റെ ഉടലിലേയ്ക്കുള്ള
മൂന്നാമത്തെ വളവ്
ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഒച്ച..

നോവ്

ആദ്യമായി
ഒരാളുടെ കവിത വായിക്കുന്നയാൾ
ചെയ്യുന്ന
ഒരു പാപമുണ്ട്

അത്
നീ ചെയ്യുവാൻ
കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന
ഒരാളാകുന്നു,
ഞാനും
എന്റെ ഇന്നലത്തെ സൂര്യനും..

എന്നിട്ടും
നീയും
നിന്റെ പാപങ്ങളും മാത്രമറിയുന്നു
എന്റെ ഓരോ കവിതയും
ഇന്നലത്തെ സൂര്യന്റെ ആത്മാവാകുന്ന
നോവ്...