വിഷാദത്തിൻ്റെ കൊക്കുള്ള നീലപൊന്മാനും ഞാനും

ഭാവത്തിൽ സ്വരം ലയിപ്പിക്കുന്ന

ജയചന്ദ്രനെ ഏറേ ഇഷ്ടമായിരുന്നു

ജയചന്ദ്രൻ്റെ സ്വരത്തിനെ 

ദൈവമായി കണ്ട്

ആരാധിച്ചിരുന്നു

എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ ജയചന്ദ്രൻ മരിച്ചുപോയാൽ

ആത്മഹത്യ ചെയ്യണമെന്ന്

വിചാരിച്ചിരുന്നു

കഴിയില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും

വെറുതേ ഒരു ഫാൻറസിയായി

കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു 

അങ്ങിനെയൊരു മോഹം

ജയചന്ദ്രൻ മരിച്ചു

ജയചന്ദ്രൻ ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല

എന്നൊന്നും കരുതിയിരുന്നില്ല

എന്നിട്ടും ജയചന്ദ്രൻ മരിച്ചു

ഒരു ഗായകന്ന് ചേരുന്ന മരണം

എന്നിട്ടും ഞാനാത്മഹത്യ ചെയ്തില്ല

ജയചന്ദ്രൻ്റെ മരണത്തിന് ശേഷം

ജയചന്ദ്രൻ്റെ ഒരു പാട്ട് പോലും 

വെച്ച് കേട്ടില്ല

കാരണം ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല

എന്നിട്ടും എന്ന വാക്കിൽ പിടിച്ചുനിന്നു

ഒരു പക്ഷേ അനാവശ്യമായി

ജയചന്ദ്രൻ്റെ സ്വരത്തിനേക്കാൾ

ഒരിത്തിരി ഇഷ്ടം ജീവിതത്തിനോട് 

കൂടുതൽ തോന്നി

പലവട്ടം കുലുക്കി

എന്നിട്ടും എന്ന വാക്ക് 

ആര് പാടുന്നു എന്ന് നോക്കാതെ

കൂടുതൽ പാട്ടുകൾ കേട്ടു

മരണത്തിനേക്കാൾ ആത്മഹത്യയോട്

ഒരിത്തിരി ഇഷ്ടം കൂടുതൽ തോന്നിയ

കാലത്തൊക്കെ ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു

അതും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൻ്റെ കാരണങ്ങൾ ആരോടും ബോധ്യപ്പെടുത്താതെ തന്നെ

നിൻ്റെ ജീവിതത്തേക്കാൾ

എൻ്റെ ജീവിതത്തോട് ഒരിത്തിരി ഇഷ്ടം കൂടുതൽ തോന്നിയത് കൊണ്ട് 

നീ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്ന് 

എന്നോട് എന്നോ

വെളിപ്പെടുത്തിയത് പോലെ

വെളിപാടുകളുടെ പകലുകൾ ഉണ്ടായി വന്നു

സന്ധ്യകഴിഞ്ഞ് വന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം

രാത്രികളേ അവഗണിച്ചു

ജീവിച്ചിരിക്കുവാൻ എനിക്കും

എന്നും ഒരു

ഒരു ഫാൻ്റസി വേണമായിരുന്നു

വിഷാദമറുകുള്ളവൾ

കേൾക്കുവാൻ എന്നും ഒരു ഗസൽ തികച്ച് വേണ്ടവൾ

എന്ന് ഞാനും അവളേ

ആശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ എന്നോണ്ണം

അവൾക്കിഷ്ടമുള്ള പാട്ടുകൾ

കൂടുതൽ കേട്ടു

ജീവിച്ചിരിക്കുവാൻ ഒരു കാരണം എന്നോണ്ണം

ആത്മഹത്യയേക്കാൾ

വിഷാദത്തിനോട് 

അവളുടെ വിഷാദവസന്തത്തിനോട് ഒരിത്തിരി ഇഷ്ടം കൂടുതൽ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്

കൊക്കിൽ പാട്ടൊന്നും ഇല്ലാത്ത

നീലപ്പൊന്മാൻ

നീല കൂടുതൽ പുരണ്ട അതിൻ്റെ

കൊക്കോളം എത്തിനിൽക്കും വിഷാദം

വിഷാദികളോട് എന്നും

ക്ഷമിക്കുന്ന ഋതുവിന്

പാട്ടൊന്നും കേൾക്കാതെ

കാതുകൾ തരിശ്ശിട്ട്

കൂട്ടിരിക്കുന്നു!