നമുക്ക് നടത്തം കുരുവികൾ

എനിക്ക് ഹാ എന്ന വാക്ക് തൂക്കി

എനിക്കില്ലാത്ത ജനൽ

തുറന്നിടാൻ തോന്നുന്നു.

എനിക്കില്ലാത്ത എന്ന വാക്കാണ്

ആ ജനൽപ്പാളിയുടെ കണ്ണാടിയായി

എന്നേ കൂടുതൽ സുതാര്യമാക്കുന്നത്

കടന്ന് വരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ 

കാണപ്പെടും കൂടുതൽ കൂടുതൽ വീടുകൾ

അതിലേതാണ് എൻ്റെ വീട്

എന്ന തിരച്ചിൽ എന്നിൽ 

കൂടുതൽ കൂടുതൽ കണ്ണുകളെ നിർമ്മിക്കുന്നു

നമ്മൾ കുരുവികളാവും

സന്ദേഹങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നു

ഏറ്റവും പുതിയ കുരുവികൾ

എന്ന് പകലുകൾ

2

തുറന്നിട്ട വീടുകൾ പരിസരങ്ങളിൽ, ജനാലകളേക്കാൾ

കൂടുതൽ കൂടുതൽ നമ്മളേ നിർമ്മിക്കുന്നു

ഏറ്റവും പുതിയ പകലുകളിൽ

ഏറ്റവും പഴയ പകലുകൾ വിരുന്നുകാർ

ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള പ്രകാശം

അപ്പോഴും നമ്മൾ ജനാലകളിലൂടെ വിളമ്പുന്നില്ല

നമ്മൾ പഴകിയ പകലുകളാകും

വരും കാലങ്ങളിൽ

തുറന്നിടാൻ 

ഇന്നിലേക്ക് വീണുകിടക്കും 

അന്നിൻ്റെ ഒരു നിഴൽ കരുതുന്നു

ബുദ്ധനിലെ ഏറ്റവും പഴയ

മൃദുവായ പ്രതിമ മാത്രം മുറിയിൽ

ബുദ്ധപ്രതിമകളുടെ നിഴലുകൾ

ധ്യാനിക്കുന്നില്ല

ബുദ്ധനിലേക്ക് അവ തുറക്കപ്പെടുന്നില്ല

ധ്യാനിച്ച് പ്രതിമകൾക്കും ബുദ്ധനും

ഒരേ സമയം മടുത്തിരിക്കുന്നു

ബുദ്ധനിടുന്ന കോട്ടുവായകൾ

പ്രതിമകളിൽ തട്ടി ധ്യാനങ്ങളിൽ

തങ്ങിനിൽക്കുന്നു

കോട്ടുവായിടുന്ന ബുദ്ധൻ

ഒരിടത്തും

ഒരു പ്രതിമയുമാവുന്നില്ല

പ്രതിമയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കടക്കണോ

മടുപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കടക്കണോ

എന്ന് സംശയങ്ങളിൽ ധ്യാനിച്ച് നിർമ്മിച്ച

നമ്മുടെ ബുദ്ധശിൽപ്പങ്ങൾ

ഒരിക്കൽ വെച്ച

ധ്യാനത്തിന്നരികിൽ

ചന്ദ്രക്കല കോട്ടുവായകൾ

എൻ്റെ ആകാംക്ഷകളെ

ഉത്കണ്ഠകളേ

ആരുടേതുമല്ലാത്ത വിഷാദങ്ങളെ

അഭിസംബോധന ചെയ്ത്

ആരോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്

ശ്ശ് എന്നത് 

ഒച്ച വെക്കരുത് എന്ന വാക്കാവുകയാണ്

പതിയേ

3

ശാസ്ത്ര പ്രദർശനമേളയിലെ

പകലുകൾ പ്രദർശിപ്പിക്കും

വൈകുന്നേരങ്ങളുടെ സ്റ്റാളുകൾ

വൈകുന്നേരങ്ങളുടെ മ്യൂസിയങ്ങളിൽ

അസ്തമയചുവപ്പുള്ള നമ്മൾ

സന്ദർശകർ

സന്ദർശകനാകും സൂര്യൻ

കടന്നുപോകുന്നതിൻ്റെ രശ്മികൾ

അടയുന്ന വാതിലുകൾ കൊണ്ടാണ്

സാധാരണയായി

വീടുകൾ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്

അറിയില്ല എന്ന വാക്കു തൂക്കുമ്പോൾ

വാതിലുകൾ അടയുന്ന വീടുകൾ

നടത്തം ഒരു ബെഞ്ചാകുമെങ്കിൽ

അത് പിടിച്ചിട്ട് എൻ്റെ മടുപ്പ്

ഇരിക്കുന്നു

അതിൽ പങ്കെടുക്കാത്ത ഉടൽ

കാലുകളിൽ തുടരുന്നു

പാദസരത്തിൻ്റെ 

വാതിൽ കൊതിക്കുന്ന

ഒരു കതക് എന്ന് നീ

നിൻ്റെ കാലിനേ

പകൽ നമ്മൾ അണിഞ്ഞിട്ടില്ല

പറക്കൽ നമ്മൾ തുറക്കുന്നില്ല

തുടരുന്നവരിൽ നമ്മൾ ഇപ്പോഴും

നമുക്ക് നടത്തം കുരുവികൾ !