ജലമാകാനുള്ള തുള്ളിയുടെ ശ്രമങ്ങൾ

ജലമാകാനുള്ള ഏറ്റവും കടുത്ത

പരീക്ഷണം

മീനിൽ നിന്നായിരുന്നു തുടക്കം

ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ പാറയായി

അപ്പോഴൊക്കെ മനുഷ്യനായിരുന്നു എന്നത് 

സമർത്ഥമായി 

അതിൽ തന്നെ കൊത്തിയ ശിൽപ്പത്തിൽ ഒളിപ്പിയ്ക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.

കടന്നുപോയി വേരുകളിലൂടെ

ജലമാകാൻ പരിശീലിയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യൻ പല ദിവസങ്ങളിൽ സൂര്യനാവണം

ആയി

വേനലാവണം

ആയി

വെയിലാവണം

ആയി

അതും തണലിന്റെ തരിയറിയാതെ

മരുഭൂമി കടക്കും വിധം

ഒട്ടകത്തിന്റെ ഭാവഹാവാദികൾ ചവച്ച്

വരണ്ടനിറം പുതച്ച്

പലദിവസങ്ങളിലായി ആകാശം

അതിലുമെത്രയോ ദിനം മഴ

പലതവണ പുഴ

ഒരുവട്ടം അതിൽ 

തോണി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട കടവ്

പലവട്ടം ഒഴുക്കിനപ്പുറം

ഒരുവട്ടം ഉടലിനിപ്പുറം

മലിനമായി പലവട്ടം

അനേകം ദിനങ്ങൾ ഉപ്പായി

ഉപ്പന്റെ കണ്ണായി

അവന്റെ കണ്ണിലെ കരടായി

അവന്റെ പെണ്ണായി

മൃഗമായി

പുതിയ മഴയായി 

അതിന്റെ തോർച്ചയുടെ മറവിയായി

അരയോളം പെയ്തു.

അരയ്ക്ക് താഴേയ്ക്ക് തോർന്നു.

പലതവണയായി

അറയ്ക്കുന്ന മാലിന്യങ്ങൾ 

ജീവിച്ചിരുന്ന പലതിന്റേയും ശവമായി.

ഉറപ്പായിരുന്നു ജലമാകുന്നതിനോടടുത്താവണം

ഞാൻ അവളാവുക.

കടന്നുപോയി അവളിലൂടെ

പലതവണ അവളുടെ ഉടലിന്റെ അളവുപാത്രം

ഇപ്പോൾ അവളിലാണ് ഞാൻ

അവൾ,

എന്റെ ചുറ്റളവുള്ള ജലം

ചരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ തുളുമ്പുന്ന 

അവളുടെ അരികുകളുള്ള

കര

നീങ്ങുകയാണ്

മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും

ഞാനിപ്പോൾ പൊങ്ങുന്നതൊളിച്ചുവെച്ച 

ശവം

ലോകം മുഴുവൻ ജലം.

മരിച്ചുപോയാൽ

എന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ നിങ്ങളെന്തു ചെയ്യും

എന്ന ചോദ്യം മാത്രം ചുഴി

മുകളിലേയ്ക്കും താഴേയ്ക്കും

എടുക്കുവാൻ ഒരു കുഴിയുണ്ടെങ്കിൽ ഞാനിപ്പോൾ

അതിൽ മാത്രം അടക്കുവാൻ കഴിയുന്ന ജഡം

കഴിയില്ല ജലമാവാൻ

ഒരു തുള്ളിയിലേയ്ക്ക് പോലും തുളുമ്പുവാൻ

കഴിയുന്നില്ല തിളക്കുവാൻ

കഴിയുന്നില്ല ഉറയുവാൻ

കഴിയുന്നില്ല ഒഴുകുവാൻ

കഴിയുന്നില്ല കെട്ടിക്കിടക്കുവാൻ

ഉയരാനില്ല നീരാവി

കുറയ്ക്കുവാനില്ല ദാഹം

എടുക്കാനില്ല ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ

ഉറങ്ങാത്ത കുട്ടിയെ

ഉറങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത കുട്ടിയെ

താരാട്ടുപാടി 

ഉറക്കുവാൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്നത് പോലെ

മരണത്തിന്റെ ഉപമയെ 

തൽക്കാലം നെഞ്ചിലേയ്ക്ക്

മയക്കികിടത്തുന്നു

അരികിൽ കൊളുത്തിവെയ്ക്കുന്നു  

താരാട്ട് മണക്കുന്ന പാട്ട് പോലെ 

ഉയർന്നു താഴുന്ന ശ്വാസം

ഒരു വവ്വാൽത്തൂക്കം കറുപ്പ്

ഒരു പഴത്തൂക്കം ഇനിപ്പ്

ഒരു പകൽത്തൂക്കം ഇരുട്ട്

ഒരു വെയിൽത്തൂക്കം സൂര്യൻ

ഒരു മരയിതൽ വേരോളം മിന്നൽ

ഒരു മരപ്പച്ച ഇലയോളം ഇടി

വരണ്ടുവറ്റിത്തുടങ്ങിയ

എന്നോ കേട്ടുകഴിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിന് 

ചുനുപ്പിട്ട് 

അതിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് ഓംങ്കാരം

എന്ന് കേട്ടുകിടക്കുന്നു

വിരലുകളുടെ കിടക്കയുള്ള ആശുപത്രി

എങ്ങുമില്ലാ ജലം

ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നുചെന്ന് 

അവിടെ ഞാനന്റെ ഉടലിനെ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നു

മുകളിൽ 

ജലം പോലെ ഇറ്റുന്ന

നിന്റെ എന്ന വാക്ക് മാത്രം

കൊളുത്തിയിടുന്നു.