ഞാൻ എൻ്റെ മറവി കാത്തുനിൽക്കുന്നു

 ഒരു ചുവരിലെ 

ആഡംബരപെയിൻ്റിങ് ആകുവാൻ 

പതിവായ് പോകുന്നുണ്ട്

നിൻ്റെ ഉടൽ

എൻ്റെ ഉടൽ

ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗത്തിൻ്റെ 

പകലാകുവാൻ 

രഹസ്യമായി പോകുന്നു

ഞാനാരോടും പറയുന്നില്ല

ഉടലില്ലായ്മ 

വ്യക്തിത്വമില്ലായ്മ

ഞാൻ പരസ്യമായി കൊണ്ട് നടക്കുന്നു

നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വം നഷ്‌ടമായിട്ടുണ്ട്

എന്ന് രാത്രികൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു

അത് തിരഞ്ഞ് പോകുവാൻ 

ഞാൻ കൂട്ടാക്കിയേക്കില്ല എന്ന 

ഉത്കണ്ഠ എൻ്റെ ഇരുട്ടിനുണ്ട് 

അതിൻ്റെ രാത്രിയ്ക്കുണ്ട്

മിന്നാംമിനുങ്ങികൾക്ക്, 

എന്തിന് 

അവയുടെ മിനുക്കത്തിന് 

പോലുമുണ്ട്

എന്നാലും

നിങ്ങളുടെ ഷോകെയ്സിൽ വേക്കേണ്ട വസ്‌തുക്കൾ

അതിഥികൾ തീരുമാനിക്കുമോ

എന്ന് ഞാൻ ഭയക്കുന്നു

ഉത്കണ്ഠകളുടെ 

ഷോക്കേയ്സ് മാത്രമാണ് ഞാൻ

ഭയത്തിൻ്റെ ഷോക്കേയ്സ് ആയിട്ടില്ല

എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ വന്നെത്തി 

നോക്കുമോ

എന്ന് എനിക്ക്  ഭയക്കാമല്ലോ

ചിലപ്പോൾ ഭയം പോലും

ഒരാശ്വാസമാണ് അല്ലേ?

നിങ്ങളുടെ ജനലുകൾ, 

പകലുകൾ തീരുമാനിക്കുന്നു

എൻ്റെ വാതിൽ ഒരു തീരുമാനമല്ല 

അത് അടയുന്നില്ല

അതിൻ്റെ വീജാവരി ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നില്ല 

ഞാൻ അകത്തായാലും 

പുറത്തായാലും

ഇനി പറയു 

എവിടെയാണ് എനിക്ക് തെറ്റിയത്

ദൈവം സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷയിൽ

നീയാണ് കൂടുതൽ

ഞാൻ ഏറ്റവും കുറവും 

എന്നിട്ടും ദൈവത്തിനോടുള്ള 

ഒരസൂയ

എൻ്റെ മതം സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ?

ദേവാലയത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി 

പതിവായി ദൈവം 

ബസ് കാത്തുനിൽക്കുന്നതായി

എനിക്ക് തോന്നുന്നതെന്ത് കൊണ്ടാണ്

ബസ് നിർത്തി 

ദേവാലയത്തിന് മുന്നിലേ 

ഭണ്ഡാരപ്പെട്ടിയിൽ

കാണിക്കയിടുന്ന ജീവനക്കാരൻ 

ദൈവം എന്തിന് 

ബസ് കാത്തുനിൽക്കണം

എന്ന് ചിന്തിക്കുവാൻ എനിക്ക്

കാരണങ്ങൾ ഇല്ലാതെയാവുകയാണോ

പതിയേ

ദൈവം നിൽക്കുന്നത് ബസ്സുകാർ

കാണുന്നില്ല

ഇനി കാണിക്കയിടുന്നത് ദൈവം

കാണുന്നുണ്ടാവുമോ

ഒരു കാണിക്കയുടെ വീഴ്ച്ചയാണ്

ദൈവം

അല്ലെങ്കിൽ രസീത് കുറ്റിയുടെ കനം

എന്ന് തോന്നിയാൽ എന്ത് ചെയ്യും?

സ്വയം തിരുത്തുവാനെന്ന വണ്ണം

ചോദ്യം ചെയ്യലുകളേ എൻ്റെ ദൈവം

പ്രോൽസാഹിപ്പിക്കുകയാണോ

മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ 

ചോദ്യം ചെയ്യലുകളായി ചുരുങ്ങുകയാണോ ദൈവം

എൻ്റെ മനുഷ്യത്വം

ഭയത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാകുമോ

ഭയക്കുവാനായി നിർമ്മിച്ച മതം ദൈവം

ഒരേ സമയം മതങ്ങളിലും

ഭയങ്ങളിലും നിക്ഷേപമുള്ള മനുഷ്യനാവുമോ

എത്ര നല്ല വാക്കാണ് അഭയം

ഓർമ്മിപ്പിക്കുവാൻ ദൈവം ഇല്ലാതെയാവുകയാണോ

ഞാൻ എൻ്റെ മറവി കാത്തുനിൽക്കുന്നു