അതിനിഗൂഢ ഛായാപടങ്ങൾ

നിറങ്ങളിൽ ഇറുത്തുവെച്ച

കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പോൾ 

പൂക്കളിൽ പറന്നുപോകും

മിസ്റ്റിസത്തിന്റെ മണമടിയ്ക്കും

അതിന്റെ വിസ്സർഗ്ഗച്ചരിവുകളിൽ

നീലപ്പൂക്കളിൽ

കുനുകുനെ വിരിഞ്ഞിറങ്ങും

ഒരു പാട്ടിനേ മുറുക്കെ പുണരുകയായിരുന്നു

പാട്ടിന്റെ ഹൂക്കഴിയ്ക്കും വാക്കിൽ

തനിയെ കുരുങ്ങുകയായിരുന്നൂ

വിരൽ

നൃത്തത്തിന്റെ നഗ്നതയുള്ളവൾ

അവൾക്ക് പാട്ടിന്റെ അടിവസ്ത്രം

മഞ്ഞിന്റെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ

അവൾ നനവുകളിൽ ഊരിയിടും പാട്ട്

അയ പോലെ

അരികിൽ 

അതേ ആകൃതിയുള്ള മേഘങ്ങൾ മുകളിൽ 

അടിയിൽ മാനം കിടക്കുന്നു,

അതിന്റെ ഭാരമില്ലായ്മകൾ പൊതിഞ്ഞ്

മുനിഞ്ഞുകത്തും മെഴുതിരി

ഓരോ കോശങ്ങളിലും,

രതി പോലെ തൊട്ടിടും

അരണ്ടവെളിച്ചം

ആദ്യമഴത്തുള്ളി വീഴുമ്പോൾ,

പുഴ എടുത്തുടുക്കുന്ന

ഒഴുക്കിന്റെ തിരിച്ചറിവുകൾ

അന്ധനായ മീനിന്റെ കൈ പിടിച്ച്

വേനൽ കടന്നിട്ടുണ്ടാവണം പുഴ

ഇരുകരകളിലും

ഉരിയാടൽ കൊളുത്തിവെച്ച്

മുനിഞ്ഞുകത്തുന്നതിലേയ്ക്ക്

പിൻവാങ്ങുകയായിരുന്നു

പുഴയിലെ ഒഴുക്കെന്ന വാക്ക്

രതി ഒരു പിൻവാങ്ങലാണ്

അത് മൺചെരാതുകൾ പോലെ

രണ്ട് ഉടലുകളിൽ

കൂടുതൽ രതികൾ കൊളുത്തിവെയ്ക്കുന്നു

രതികഴിഞ്ഞ് ആദ്യമുടുക്കും

പാതിവസ്ത്രം പോലെ

ഒരു പാതി മരണമാവുകയാണ്

കവിത 

ദുഃഖമാണ് ഏറ്റവും നിഷേധിയായ

കവിതയുടെ അടിവസ്ത്രം

അത് ജീവിതത്തിന്

നിഷേധിയ്ക്കുന്ന പാതിയിൽ

ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു

ശൂന്യതയുടെ ചുവരില്ലായ്മകളിൽ തൂക്കുന്നു

തകർന്നവാക്കുകൾ കൊണ്ട് അത്

ഇനിയും ആരേയും അടക്കാത്ത

സെമിത്തേരി 

ദുഃഖത്തിൽ നിർമ്മിയ്ക്കുന്നു

മരണത്തിന്റെ പരിസരങ്ങളിൽ

ഒരു ഛായചിത്രം

അവ്യക്തമായി ഇടപെടും വണ്ണം

മരിച്ചുപോയ ഒരാളുടെ 

ഛായാപടമാവുകയാണ്

അതിനിഗൂഢമായി

കവിത.