സംശയങ്ങളുടെ മ്യൂസിയം

ഞാൻ കവിതയെഴുതുവാനിരിക്കും

അതിനെ നിശ്ചലത ചേർത്ത്

ഡാവിഞ്ചീശിൽപ്പമാക്കും

വാക്ക്

ശിൽപ്പങ്ങളുടെ കമ്പോളത്തിൽ

എൻ്റെ ശിൽപ്പം മാത്രം 

അതിൻ്റെ നിശ്ചലത തിരക്കിയിറങ്ങും

കാണുന്ന നിശ്ചലതകളോടൊക്കെ

വിലപേശിനിൽക്കും

കവിത മറക്കും

മുരടനക്കലുകളുടെ മ്യൂസിയത്തിൽ

നോക്കിനിൽപ്പുകളിൽ,

അതിൻ്റെ ശബ്ദം 

അനക്കം 

വീണ്ടെടുക്കുവാനാകാത്ത

ഒരു വാക്ക് 

പതിയേ എൻ്റെ കവിതയിലേക്ക് 

നടക്കും

അത് 

നിശ്ശബ്ദതകളെ താലോലിക്കും

കവിതയിലേക്ക്

നിശ്ചലതകളേ സന്നിവേശിപ്പിക്കും

ഒന്നും മിണ്ടാതെ

ഓരോ വാക്കിനേയും

സമാധാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും

കാക്ക അതിൻ്റെ വാക്ക് കൊത്തി

കല്ലാക്കി 

ഒരു കുടത്തിലിടുമ്പോൽ

പൊങ്ങിവരും ജലത്തിൽ

തൻ്റെ ദാഹത്തെ കണ്ടെത്തുമ്പോലെ

കണ്ടെത്തലുകളുടെ കല 

പിന്നെയെപ്പോഴോ അതും കല്ലാവും

അപ്പോഴും ദാഹം ബാക്കിയാവും

മാപ്പിളപ്പാട്ടുള്ള ഒരിടത്ത് 

കുണുങ്ങുവാൻ പോകും ജലം

എൻ്റെ പ്രണയിനിയുടെ ദാഹത്തെ

അവളുടെ തൂവാലക്കാലങ്ങൾ

ഒപ്പിയെടുക്കും വണ്ണം

കാക്കകറുപ്പുള്ള കവിതയിലെങ്കിലും

ഒരു കല്ലാവുമോ ദാഹം

കവിത കല്ലാവും കാലത്ത് 

അവളാകുമോ ജലം

ബാക്കിയാവും ദാഹം 

ഒരു ഒപ്പനയിലെങ്കിലും വാക്കാവും വിധം

ഒരു പക്ഷേ കവിതയിലെ

മരങ്കൊത്തി ചൊരുക്കുള്ള വാക്കുകൾ

അവയ്ക്കിരിക്കുവാനുള്ള സ്ഥലം

ശൂന്യതയുടെ സുഷമ്നക്കരികിൽ സുഷിരമായി കണ്ടെത്തുമ്പോലെ

നൃത്തം വെച്ചുള്ള കൊത്താണ്

അങ്ങ് ദൂരെ സൂര്യൻ,

കിഴക്കിൻ്റെ മരങ്കൊത്തിയാവുമ്പോലെ

എന്നിട്ടും മഞ്ഞ് വകഞ്ഞ് അതിൻ്റെ നാലാമത്തെ കൊത്ത് 

ഒരു പക്ഷേ നൂറാമത്തേതും

ഒരു പക്ഷേ എങ്ങും കൊള്ളാത്തത്

പകലാവുമ്പോലെ

സുഷിരങ്ങൾ വകഞ്ഞ് 

വൈകി പടിഞ്ഞാറിൽ 

ആരെങ്കിലും കണ്ടെത്തുമ്പോൽ അതിൻ്റെ വൈകാരികമായ വൈകൽ 

ഇരുട്ടാവുമോ

അതോ മറ്റൊരു പകലാകുമോ?

വൈകാരികമായ പകൽ

അപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യും ഇരുട്ട്?

ഇരുട്ട് അതിൻ്റെ കല്ലാവുമ്പോലെ

ഒരു പക്ഷേ പൊങ്ങിവരും രാത്രി

മിനുക്കങ്ങളിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കും

മിന്നാംമിനുങ്ങുകൾ എന്ന്

അപ്പോഴും തുടർച്ചകൾ

വെളിച്ചം കണ്ടെത്തും പോലെ

അപ്പോഴും ശൂന്യതയിൽ

ഭാഷയുടെ സുഷിരം

ഒരു പക്ഷേ ഭാവനയുടേതും

കവിതയിൽ സ്ഥലകാല മുദ്രയാകും വരെ

അപ്പോഴും

പൊങ്ങിവരും ചന്ദ്രക്കല,

മാനത്ത് നോക്കിയിരിക്കും

ഞാനും എൻ്റെ കവിത നോക്കുന്ന

നോയമ്പും 

2

ഒരു മെരുക്കുകലയും ആനയിൽ

കൊള്ളുന്നില്ല

പാപ്പാനിലേക്ക് തുളുമ്പുമ്പോഴും

കാക്കകൾ മെച്ചം വന്ന കറുപ്പ്

ചുമക്കുവാൻ ഏൽപ്പിച്ചത് പോലെ അവ

കവിതക്ക് പുറത്തേക്ക് നടക്കുന്നു

വാക്കിൻ്റെ പാപ്പാനായി

ഒപ്പം നടക്കുന്നു കവിതയും 

ഒരു മെരുക്കു കലയാവും ആന

അതേയെന്ന വണ്ണം

വാക്കുകൾ കവിതയും ചുമക്കുന്നു

അർത്ഥങ്ങൾ പങ്കിടുന്നു 

വികാരങ്ങൾ പരിപാലിക്കുന്നു

നിശ്ചലതയുടെ നെറ്റിപ്പട്ടം കെട്ടി 

അതേയെന്ന വാക്ക് കവിതയിൽ ചലനാത്മകതയുടെ തിടമ്പെടുത്ത് നിൽക്കുന്നിടത്താണ്

ഏത് നിശ്ചലതകളിലും

അത് പുറത്തേക്ക് എഴുന്നെള്ളിക്കും

ചലനാത്മകതകളുള്ള കവിതകൾ

കാക്കച്ചതുപ്പിൽ കറുപ്പ്

ചുണ്ടുകൾ ഉമ്മകളുടെ പാപ്പാൻ

ഇനി പക്ഷികളുടെ ചതുപ്പാകുമോ

ആകാശം

3

ഇനിയും മെരുങ്ങാത്ത വാക്ക് 

മാനത്ത് ചന്ദ്രക്കലയാവുമ്പോലെ

മാനം ചന്ദ്രക്കലകളുടെ മ്യൂസിയം

ചിറകിൽ കൊള്ളും ആകാശം മാത്രം

എൻ്റെ കാക്കയെടുക്കുന്നു

അതിൻ്റെ വാക്കിലേക്ക് തുളുമ്പുന്നത് മാത്രം ഞാനും

വാക്കുകളുടെ മെരുക്കലാണ്

മെരുങ്ങിയ വിരലുകൾ നടത്തും ഉൽസവം

നാരങ്ങാവെള്ളത്തിൽ

തണുപ്പും മധുരവും തമ്മിൽ 

ഇടകലരും പോലെ 

അപരിചതങ്ങളിൽ പോയി

ഇടകലരും ഉടലുകൾ

ചുണ്ടിൽ ഞെരുങ്ങും വാക്കുകൾ

അതിൽ 

തമ്മിൽ മെരുങ്ങിയ ഒരു വാക്ക്

കാലം ഉമ്മയാക്കും പോലെ

ചുണ്ടിൽ തട്ടി

വാക്കിൽ തട്ടി

ഭാഷയിൽ തങ്ങി നിൽക്കും 

ഉപ്പിൻ്റെ കല

ഒരു പക്ഷേ മധുരത്തിൻ്റേയും

ചുംബനങ്ങളുടെ ഉത്സവത്തിൽ

ചുണ്ടുകൾ അപ്പൂപ്പന്താടികൾ 

ഉടലുകൾ മെരുങ്ങുവാൻ വരുന്ന ഇടം

ഓരോ ഉമ്മയും എടുത്തുവെയ്ക്കുന്നു

വിരലുകൾ

ആനക്കൊമ്പിൽ കൊത്തിവെച്ച് 

ആനയുടെ കാലുകളിൽ 

പാപ്പാൻ നടക്കുമ്പോലെ

കവിതക്കരികിൽ

കവിതക്കൊപ്പം നടക്കുന്നു

ജീവിതത്തിലേക്ക് മെരുങ്ങുന്നു

വിരലുകളുടെ മെരുക്കുകല

എന്നാലും എഴുതുമ്പോൾ കവിതകൾ ഇടയുന്നുണ്ട്

ഉടലുകൾ ചിതറുന്നുണ്ട്

ഓരോ വാക്കിലും തങ്ങി നൽക്കും നിശ്ചലതയുടെ പരതൽ

ഒരു പക്ഷേ തൂവൽ പോലെ

കിലുക്കങ്ങളുള്ള കാലടികൾക്കരികിൽ

വാക്കിന്നരികിലെ പാപ്പാൻ 

കാലടികൾ കൊളുത്തിവെയ്ക്കുന്നു

നടത്തം കെടുത്തുന്നു

മുല്ലപ്പൂവ് നിലത്ത് വീഴുമ്പോലെ

എങ്ങും ചിതറും നിശ്ശബ്ദത

4

പകൽ ഒരു മ്യൂസിയമാകുന്നിടത്താണ് ഇനി നാളങ്ങളുടെ മ്യൂസിയമാകുമോ

പകൽ

വെളിച്ചങ്ങൾ പ്രദർശന വസ്തുക്കൾ

സാധ്യമായ ഒരു നിശ്ചലത

ഓരോ വാക്കിലും 

പരതും കവിതകൾ

നോവ് കല

വിഷാദങ്ങളുടെ മ്യൂസിയം

വിശ്വസിക്കുമോ 

പ്രദർശനവസ്തു പോലെ 

സദാതുടച്ച് തിളക്കിവെയ്ക്കും

അതിലെ വിൻറേജ് വിഷാദം

നോവുകൾക്കുണ്ടാവുമോ മ്യൂസിയം

സന്ദർശകനായ നോവ് 

ബാക്കി വെക്കുന്നതെന്തും ഉടലാവുന്ന കാലത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുന്നു

കൊത്തുപണികളുടെ മ്യൂസിയത്തിൽ

നിശ്ചലതയുടെ പേശികളുള്ള ഒരു വാക്ക്

ശിൽപ്പമാകുമ്പോലെ

നിശ്ചലതകളുടെ മ്യൂസിയത്തിൽ 

പുതിയൊരു വസ്തുവായി 

വാക്കിനെ

കവിത കൊത്തിവെക്കുമോ

ഇനി മറവികൾക്കെന്ന പോലെ 

മറക്കുന്ന കവിതകൾക്കുമുണ്ടാവുമോ

മ്യൂസിയം

ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് 

ഓരോ വാക്കുകളുടെയും മ്യൂസിയമാകുന്നിടത്താണ്

ഒരു പക്ഷേ 

സംശയങ്ങളുടെ മ്യൂസിയമാവണം!