Skip to main content

മേഘത്തഴമ്പുള്ള വാങ്ക്

വാങ്കിന്റെ തൂവലിന് താഴെ
പറന്നുവന്ന് തങ്ങിയിരിക്കും
അമ്പളിക്കല

ഭാരത്തിന് താഴെ
ഒരു തൂവലാവും നിസ്ക്കാരം
ഭ്രമണത്തഴമ്പുള്ള ഭൂമി
മിനാരത്തൂവലുള്ള പള്ളി

വിരൽമടക്കുകൾ
നിസ്ക്കാരപ്പായ.
മഴ വകഞ്ഞ്നിസ്ക്കരിക്കും
ഒരു മഴത്തുള്ളി 
ഭ്രമണനിസ്ക്കാരം
മഴത്തുള്ളിത്തഴമ്പ്
മഴ അതിന്റെ മിനാരങ്ങളുള്ള പളളി

കല നിലത്തിട്ട്,
കലയിൽ നിസ്ക്കരിക്കും ചന്ദ്രൻ
കലയുടെ നിസ്ക്കാരപ്പായ
വാക്ക് ഒരു ഭാഷയുടേതും എന്ന്,
വാങ്ക് വരയും ചിത്രം

ഒരു തുള്ളി നിസ്ക്കാരത്തഴമ്പ്
മഴത്തുള്ളിപ്പായ
വാങ്കിന്റെ തഴമ്പുള്ള കാറ്റ്

നിശ്ശബ്ദതയുടെ തുഞ്ചത്ത് ചെന്ന്,
വിരിയും വാങ്കിന്റെ പൂവ് 

മിനാരത്തിന്നരികിൽ 
വിസ്മയത്തിന്റെ വള്ളിച്ചെടിയാവും
മിനാരത്തഴമ്പുള്ള പള്ളി
മിനാരഗന്ധി

പറക്കുന്നതിന്റെ അറ്റത്ത് ചെന്ന്
കിളിവിരിയുമ്പോലെ
വാങ്കിന്റെ അറ്റത്ത് ചെന്ന്
ഒരു നിസ്ക്കാരം വിരിയുന്നു

മേഘനിർവൃതി!

Comments

ജനപ്രിയ പോസ്റ്റുകൾ

കാലം നിശ്ചലം.....

അത്രയും നിശബ്ദമായ കാലം.. സമയം പോലും അനക്കം വല്ലാതെ ദീർഘിപ്പിച്ചു ചലിക്കുന്ന ശബ്ദം നന്നായി നേർപ്പിച്ച് ചലനം അടുത്ത നിമിഷത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി വെയ്ക്കുന്നു അത്രയും ഏകാഗ്രതയോടെ മനസ്സിനെ ധ്യാനിച്ച് ബുദ്ധനായി തിളക്കത്തോടെ ഏതു നിമിഷവും ഇറ്റുവീണേക്കാവുന്ന ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി ആ മഞ്ഞുതുള്ളിയെ ഉണർത്താതെ അത്രയും നിശ്ചലമായി കാലത്തിന്റെ ജലാശയം ഇതിനു രണ്ടിനും ഇടയിൽ ഒരു തുള്ളിയുടെ ഉടലിൽ ആകാശത്തിന്റെ  മനസ്സുമായി അത്രമേൽ മൌനം ചാലിച്ചു ജലമലയാളത്തിൽ ഞാൻ നിന്റെ പേരെഴുതുന്നു എന്ന് നമ്മൾ ഒന്നാകുന്നുവോ അന്ന് നമ്മുടെ ഇന്ന്, എന്ന് സമയത്തിന്റെ ശബ്ദമില്ലാത്ത ഭാഷയിൽ  കാലം നോക്കി വായിക്കുന്നു ....    

നട തള്ളൽ

അമ്മയെ പിഴിഞ്ഞ്; ആദ്യം എടുത്തത്‌ , മുലപ്പാലായിരുന്നു. പിന്നെ പിഴിഞ്ഞപ്പോൾ; കിട്ടിയത്, പിരിഞ്ഞിരുന്നു; എങ്കിലും അത്; വിലപിടിപ്പുള്ള- സ്വത്തായിരുന്നു.. പിഴിഞ്ഞ് പിഴിഞ്ഞ്; പീര പോലെ, കീറി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്; പഴന്തുണി... എന്ന പരിഗണന, കൊടുത്തു തുടങ്ങിയത്.. പിന്നെ അറിയാതെ- എടുത്തു തുടച്ചപ്പോൾ, ഇല്ലാതായത്; സ്വന്തം മുഖമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, കണ്ടത്; കണ്ണുനീരായിരുന്നു.. അത് ഉണങ്ങാനായിട്ടായിരുന്നു... ഏതോ അമ്പലനടയിൽ, വിരിച്ചിട്ടു മറന്നു പോയത്!

നിരപരാധി

ഞാൻ ഓഫീസിന്റെ ഒമ്പതാം നിലയിൽ നില്ക്കുന്നു താഴെ തിരക്കുള്ള തെരുവിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ നിരനിരയായി കടന്നു പോകുന്നു നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം  കടന്നു പോകുന്ന എല്ലാ വാഹനങ്ങളുടേയും മുമ്പിലെ ചക്രത്തിൽ എന്തോ പന്തി കേടു അത് എന്താണെന്നു ഉറപ്പിക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകളെ അവിശ്വസിച്ചു കാലുകളെ ബലപ്പെടുത്തി താഴേക്കിറങ്ങുന്നു കണ്ണ് പരിശോധിക്കുവാൻ ഒരു വണ്ടി വിളിച്ചു വൈദ്യരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നു ആ വണ്ടി ഇടിച്ചാണ് ഞാൻ മരിച്ചു പോകുന്നത് കുഴപ്പം എന്റെ കണ്ണിന്റെ അല്ല വണ്ടിക്കു തന്നെ എന്ന് വൈകി തിരിച്ചറിയുന്നു തെറ്റ് ചെയ്യാത്ത സ്വന്തം കണ്ണുകളെ അവിശ്വസിച്ച അപരാധിയായ ഞാൻ ഇനി വന്നിടത്തേക്കു സമാധാനമായി തിരിച്ചു പോകട്ടെ കൊല്ലുവാൻ ഇനിയും അനേകം കാരണങ്ങൾ അവിടെ എന്നെ കാത്തു നില്ക്കുന്നുണ്ടാവും!