ഓർമ്മ ഒരു ഭാഷ

ഒഴുകുന്ന കിഴക്കെന്ന പുഴയ്ക്കരികിൽ

സൂര്യനൊരു നഗരമാവുന്നു

സൂര്യനാഗരികത

കെട്ടിവെയ്ക്കും മൂന്ന് വരകളിൽ

ഒന്നിന്റെ നൂല് മരമഴിയ്ക്കുമ്പോൾ

പതിയേ ഒരു പതാകയാവും

അണ്ണാൻ

നിലത്തേയ്ക്കിടും ഝില്ലുകളുടെ കല്ലുകൾ

താഴെ നിറയും സ്വരത്തിന്റെ കുടം 

അതിൽ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്ക്

ഒഴുകും ആദ്യസ്വരത്തിൽ

ഒരു പക്ഷേ പതഞ്ഞ്,

ജതി കൈയ്യിലെടുത്ത്

മരം പൂരിപ്പിയ്ക്കും കയറ്റം

ആരോഹണത്തിൽ മൂന്ന് വരവരച്ച് 

അതിൽ രണ്ടുവരകൾ മാത്രം

മരം നിലത്ത് വെയ്ക്കുന്നു

വേരുകൾ ഉലയാതെ

ചില്ലകൾ അനങ്ങാതെ

വള്ളിച്ചെടി ഇലകളുടെ സ്റ്റേഷനുള്ള

തീവണ്ടിയാകുമ്പോലെ

മൂന്ന് ബോഗി അണ്ണാൻതുള്ളികളിൽ മഴ തോർച്ചകളുടെ സ്റ്റേഷനുകളുള്ള മെട്രോ

മഴ ഒരു പെയ്ത്ത് മൃഗം

പിന്തുടരും

തുള്ളികളുടെ അമ്പുകൾ

മഴയെന്ന കാലാൽ

മേഘചതുരംഗത്തിലെ

മഴയെന്ന കറുത്തകരു

ഒരു നീക്കമെടുക്കുന്നു

മൂന്ന് വരകൾ വരയ്ക്കുന്നു

അതിലൊന്ന് തോർച്ച,

മഴ തിരിച്ച് വെയ്ക്കുന്നു

രണ്ടുമിന്നലുകളുടെ ഇടവേളയിൽ

നിറഞ്ഞൊഴുകും മാനം

പിടിച്ചുവെയ്ക്കുവാൻ

വാരിക്കീഴിലേയ്ക്ക് നീക്കിവെയ്ക്കും

കുടമാവുന്നു 

മഴ മറവികളുടെ 

തലമുറയിലെ മൂന്ന് തുള്ളികൾ

പുഴ അതിന്റെ ഉറവയിൽ

ആരുമിടാത്ത വെള്ളത്തിന്റെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ

പതിയേ നിറയും സ്വരം

പുഴയുടെ ഒഴുക്കഴിയ്ക്കും മുമ്പ്

പുഴയിലേയ്ക്ക്

പുഴയുടെ മുമ്പിലേയ്ക്ക് നീന്തിയെത്തും മീൻ

പതിയേ മന്ത്രിയ്ക്കും മന്ത്രം

കടലിന്റെ തിരക്കിനിടകിൽ

പടിഞ്ഞാറ് ഒരു കക്ക

സൂര്യനൊരു മുത്ത്

അവസാനിയ്ക്കാത്ത

അവസാന പീരിയേഡ് പോലെ

അനന്തത

ഏകാന്തത ഒരു കളവ്

നീ അതിന്റെ അളവും

ആക്രമണത്തിന്റെ നീല അയ്ക്കുന്നു സഹനത്തിന്റെ പീലിയും

വിധി, വേട്ടമൃഗത്തിന്റെ 

നാണം കുണുങ്ങിയായ ഇരട്ട

മറവിയിൽ നീല പുരട്ടുന്നു

വിരലിന്റെ വള്ളിയഴിയ്ക്കുന്നു

അതും നീലനിറത്തിൽ

ഉടലിന്റെ നീലപ്പൊന്മാനിനെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ 

മന്ത്രങ്ങളില്ലാതെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നു

മുത്തിലേയ്ക്ക് സുഷിരമൊഴിയ്ക്കുന്നു

മരത്തിലേയ്ക്ക് ഉലച്ചിലും

പുഴ പൊങ്ങുന്ന ഒച്ച

ഓർമ്മയില്ല

ഓർത്തുവെയ്ക്കുവാൻ ഒന്നുമില്ല

പറന്നതും

എന്നോ പഠിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു

അനാദിയിലേയ്ക്ക്

ചേക്കേറുന്നതിന്റെ ഭാഷ.