മേയുന്നത് ഇട്ടുവെച്ചിരിയ്ക്കുന്ന
കുടം ഉടച്ച്
ആട് എടുക്കുന്ന
എന്തും ഇടയനാവുന്ന
ഇടം
ഒരു ഉലച്ചിൽ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന
വളവിൽ
അതിന്റെ കലയുമായി ഇറങ്ങുന്ന
ചന്ദ്രൻ
മിണ്ടുന്നവന്റെ
ഭാരവും വണ്ടിയുമാകുന്ന ഭാഷ
അതിലെ
കവിതയുടെ ലാടം തറച്ച
ഒരു വാക്ക്.
സൂര്യൻ തന്റെ രശ്മികൾ കൊണ്ട് വെയിൽ വരയ്ക്കുന്നു ഭൂമിയത് വേനൽ എന്ന കവിതയായി തെറ്റിച്ചു വായിക്കുന്നു സൂര്യൻ നാണിച്ചു വെയിൽ നനച്ചു; മായ്ച്ചു കളയുന്നു ഭൂമിയത് മഴ എന്ന ഒരു ചിത്രമായി ആസ്വദിച്ച് കറങ്ങീടുന്നു മരം ഇലകൾ കൊണ്ട് ഈ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു രസിച്ചീടുന്നു ചെടികൾ അതിനെ കാറ്റെന്നു വിളിച്ചു കളിയാക്കുന്നു കാറ്റ് ലജ്ജിച്ചു കടൽ വെള്ളത്തിൽ ഒളിച്ചു കളിച്ചീടുന്നു ശാസ്ത്രം അതിനെ തിരമാല എന്നു വിളിച്ചു, തെളിയിക്കുന്നു ഇതെല്ലാം വിശ്വസിക്കുന്നവരെ സമൂഹം മനുഷ്യരെന്നു കരുതുന്നു നല്ലമനുഷ്യരെ മതങ്ങൾ ദൈവങ്ങൾ എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു ദൈവങ്ങൾ യുക്തി വച്ച് ചെകുത്താനിൽ ഒളിക്കുന്നു... ചെകുത്താൻ അന്ധമായി പുരോഹിതരെ വിശ്വസിച്ചീടുന്നു സുഖിക്കുവാൻ പണം നിർബന്ധമുള്ള പുരോഹിതർ പണത്തിനു വേണ്ടി ചെകുത്താനെ ദൈവം എന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നു!
വാക്കുകളുടെ ലാടത്താൽ തേയ്മാനം പറ്റാത്ത കവിത
ReplyDeleteആശംസകൾ
ReplyDelete