മേയുന്നത് ഇട്ടുവെച്ചിരിയ്ക്കുന്ന
കുടം ഉടച്ച്
ആട് എടുക്കുന്ന
എന്തും ഇടയനാവുന്ന
ഇടം
ഒരു ഉലച്ചിൽ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന
വളവിൽ
അതിന്റെ കലയുമായി ഇറങ്ങുന്ന
ചന്ദ്രൻ
മിണ്ടുന്നവന്റെ
ഭാരവും വണ്ടിയുമാകുന്ന ഭാഷ
അതിലെ
കവിതയുടെ ലാടം തറച്ച
ഒരു വാക്ക്.
റേഡിയോക്ക് ചുറ്റിലും ഉള്ള ഇരുട്ട് ഉള്ളിൽ നിന്നും വരുന്ന പാട്ടിൻ ശബ്ദത്തിൽ കാതുകൾ നീക്കിയിട്ട് തീ കായുവാനിരിക്കും ശബ്ദങ്ങൾ പാതിസംപ്രേക്ഷണം ചെയ്ത കലയായി മാനത്ത് ചന്ദ്രൻ ഒരു ചന്ദ്രന് സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യുവാൻ കഴിയുന്ന പരിധിയായി അതിന് ചുറ്റം കാണപ്പെടും ആകാശവും കാതുകളുടെ തീ കായലുകൾ പാട്ടിലേക്കുള്ള അതിൻ്റെ ആയലുകൾ തീയിൽ കാണിച്ച ഇരുമ്പ് പോലെ എരിയുന്ന പാട്ടുകൾക്കിടയിൽ പഴുത്ത് കനൽ പോലെ കാണപ്പെടും കാതുകൾ ഉടലിലെ അതിൻ്റെ ഉള്ളടക്കവും ശ്വാസത്തിളക്കവും ഉടലിൻ്റെ ഉല ഈണങ്ങളിൽ നീക്കിയിട്ട് ഓരോ പാട്ടിനും ഒപ്പവും ഓരോ പാട്ടിനും ശേഷവും താളത്തിൽ കാതെരിയുന്നു വിരലുകൾക്ക് താഴേ കായലുകളുടെ തീ തോണി നിറയേ പാട്ടുകൾ കേൾക്കുന്ന പാട്ടുകൾക്കരികിൽ കായലുകൾ നാടുകൾ കടന്നും രൂപപ്പെടും വിധം അതിലെ ഇനിയും രൂപപ്പെടാത്ത ആദ്യഓളം അവളുടെ കാതുകൾ എടുത്തുവെക്കുന്നു അവളേ ഇരുത്തി തുഴയുന്നിടം എന്ന് ചുണ്ടുകൾ അവയിലെ പാട്ടു കഴിഞ്ഞ് വരും മൈനകൾ കാതുകളുടെ തോണി ഉടൽ നിറയേ പാട്ടുകൾ അവളുടെ ഉടൽ നിറയേ പാട്ടുകളുടെ കലവറ ഇനി പാട്ടുകളുടെ മൊട്ടുകൾ കാതുകൾ പൂക്കൾ ഒരേ ഉടലുകൾ വള്ളികളിൽ പിടിച്ചിട്ടാൽ ഇലകൾക്...
വാക്കുകളുടെ ലാടത്താൽ തേയ്മാനം പറ്റാത്ത കവിത
ReplyDeleteആശംസകൾ
ReplyDelete