പകൽ ഒരു ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനയിൽ

ആട്ടിൻകുട്ടികളെപ്പോലെ 

നിന്റെ വളർത്തുനക്ഷത്രങ്ങൾ

കൂടെ വരും രാത്രിയിൽ

നീ നിലാവിന്റെ പാലക

ആട്ടിൻകുട്ടികൾ ഓരോന്നും 

ഓരോ പുൽക്കൂടുകളാവും വണ്ണം തുള്ളിച്ചാട്ടം പുരട്ടി

പാട്ടുമായി കൂടെ വരും ഇരുട്ട്

ചെയ്യുന്നമഴയൊരു പിയാനോ ആവുന്ന

വീട്ടിൽ നീ അത് വായിക്കാനിരിയ്ക്കും

പെൺകുട്ടി

നാളെ തുറക്കുവാനുളള ജാലകങ്ങൾ

നീ രാത്രി മുഴുവൻ തൂക്കിയിടുന്നു

നിനക്ക് എന്റെ ഇന്നലെകളുടെ 

ആശംസാകാർഡുകളുമായി വരും പോസ്റ്റ്മാനാകും പകൽ

2

ഒരു തീവണ്ടിയെ ഓമനിച്ചുവളർത്തുന്നു

നിലാവ് അതിന്റെ പേരല്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു

രാത്രി ഒരു നായക്കുട്ടിയാണെങ്കിൽ

ഞാൻ അതിന്റെ യജമാനനല്ലെന്നും

ഇരുട്ട് അതിന്റെ കൺകളിൽ വീണുകിടക്കുന്നില്ലെന്നും 

മഞ്ഞ് അതിന്റെ രോമങ്ങളിൽ

തൊടുന്നില്ലെന്നും

ഉറപ്പ് വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്

എനിയ്ക്ക്

കലണ്ടറിലെ തീയതികളിലേയ്ക്ക്

കൺപോളകളിൽ നിന്നും വീണുകിടക്കും

രോമം മാടിയൊതുക്കി

ഒരു സ്ട്രോബറിപ്പഴത്തിന്റെ

ചുവപ്പിലേയ്ക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന 

അതിന്റെ നാവ്

ഒരു പക്ഷേ

ഓമനിക്കുന്നതിൽ നിന്നും

നിങ്ങളെ തടയുന്നതെന്തും

യാഥാർത്ഥ്യമാവുന്ന സത്യം

അതിന് ഒഴിച്ചുകൊടുത്തേക്കാവുന്ന

പാലിന്റെ വെളുപ്പ് 

കണ്ണിന്റെ വെള്ളയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന കാമുകിയുടെ മടി

ഞാൻ കിടക്കാത്തത് കൊണ്ട്

ശൂന്യത സൂക്ഷിക്കുന്ന അവളുടെ മടി

അതിന്റെ മുകളിലേയ്ക്കാളും ചൂട്

തലോടുന്നതിനിടയിൽ

മടങ്ങിക്കിടക്കും ചെവികളിലേയ്ക്ക്

കടത്തിവെച്ച് 

തിരിച്ചെടുക്കുവാൻ മറക്കും

വിരൽ

ഓരോ വാക്കുകളും നായ്ക്കുട്ടികളാവുന്ന

കവിത അരികിൽഎഴുതിവെയ്ക്കുന്നു

അവ വന്ന് ഉരുമി തൊട്ടുതലോടുന്ന

കവിതയിൽ കിടക്കുന്നു നിങ്ങൾ

മറവി എന്ന നായ്ക്കുട്ടി സ്നേഹിക്കുന്ന

ഉടലിന്റെ ഉടമ

നിന്റെ വളർത്തുതീവണ്ടി 

കടന്നുപോകുമ്പോൾ

കാറ്റത്തുലയുന്ന മാവിലകൾക്കിടയിൽ

അടരുവാൻ മറക്കുന്ന മാമ്പഴങ്ങൾ

നായക്കുട്ടിയിൽ നിന്നും ഒരു തൊട്ടുരുമൽ മോഷ്ടിച്ച്

ഞെട്ടിന് നീളമുള്ള ഒരു മാമ്പഴത്തിൽ

ഉയരത്തിൽ

തൂക്കിയിടുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു

എന്റെ കവിതയിലെ ഭാവന.