ഉടൽ എന്ന കോൺഫറൻസിൽ അവതരിപ്പിച്ചേക്കാവുന്ന ഉറക്കം എന്ന പ്രബന്ധം

ഞാനൊരു മരംങ്കൊത്തിയുടെ ഉറക്കം

മോഷ്ടിക്കുന്നു

എന്റെ ഉറക്കം ഒരു മരമാണെന്ന്

സങ്കൽപ്പിക്കുവാൻ

അതിനായിട്ടുണ്ട്.

ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗകൊത്തുപണിയല്ല,

ഉറക്കം

ഞാൻ അതിന് മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന നാടോടിയായ

സന്ദർശകനുമാവുന്നില്ല.

എന്നെങ്കിലും

ഇല്ല എന്ന കവിതാസമാഹാരം

പുറത്തിറക്കിയേക്കാവുന്ന

കവിതയുമായി 

അകന്നകന്നുപോകുന്ന

കവി മാത്രമാകുന്നു

എന്റെ അകൽച്ച തന്നെയാണ്

അടുപ്പങ്ങളിൽ മരങ്കൊത്തി

കൊത്താനുപയോഗിക്കുന്ന

കൊക്കും ചുണ്ടും

അകലങ്ങളിലേയ്ക്കു നടക്കുന്തോറും

തുടർനടപടിയാവുന്ന ചിലങ്കയിൽ

നൃത്തം,

അടുക്കുന്തോറും ചുവടുകളിൽ നിന്നും

എത്തിനോക്കുന്ന മാനാവുന്നു

എങ്കിലും എന്ന വാക്ക്,

മയിലും

വിശ്വസിച്ചേക്കില്ല

നടത്തമൊരു കൊടുങ്കാട്

എന്നിട്ടും

പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ

രാത്രി എടുത്തിട്ടേക്കാവുന്ന 

വാറുപൊട്ടിയ ചെരുപ്പുകളിൽ 

ഏതുനിമിഷവും ഉപേക്ഷിക്കാവുന്ന ഒന്ന്

സ്വതന്ത്രമായ ഉടലാവുന്നു

കൃഷിചെയ്യുന്നുവെന്നേയുള്ളു,

ഉറക്കത്തിന്റെ കൈതച്ചക്ക 

സ്ഥലം, ഉടലിന്റെ പാട്ടം.

നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം

അണ്ണാൻ ഒരു താക്കോൽക്കൂട്ടം

അത് ഓരോ മരവും തുറന്ന് തുറന്ന്

അകത്തേയ്ക്ക്

കയറിപ്പോകുന്നു

ഒരു ഉറക്കംതൂങ്ങലിന്റെ

അനക്കത്തെ 

കാറ്റ് വിളിർച്ചുണർത്തുമ്പോഴെല്ലാം

ഞെട്ടി ഉണരുമ്പോൾ കിട്ടുക

കൂട്ടിയാലും കിഴിച്ചാലും 

ഉറക്കം എന്ന തുക.

ഉടൽ അപ്പോഴും 

ജീവിതം എന്ന ഈടിൻമേൽ

കടം!

ഉറക്കത്തിന്റെ അച്ചടികഴിഞ്ഞ

പ്രിൻറ്റിങ്ങ്പ്രസ് പോലെ

മഴ കഴിഞ്ഞ മേഘത്തിൽ

നനുത്ത അനക്കങ്ങളിൽ

തണുത്ത കാറ്റ്

തൂക്കിയിടുന്ന 

ആടുന്ന ഉടൽ

ഉറക്കം

അപ്പോഴും

അതേ ഉടലിന്റെ കാവൽക്കാരൻ

അതേ ഉറക്കത്തിന്റെ

ഉടമസ്ഥനും!