പൊന്മാൻ പൊത്ത് കൊത്തി കവിതയെ ആകാശമാക്കും വിധം

കടപ്പുറത്തു കൂടി സഞ്ചരിയ്ക്കും 

നിറയെ ജാലകങ്ങളുള്ള വണ്ടി

വണ്ടിനിറയെ പൊന്മാനുകൾ

പുറത്ത്

വണ്ടിയ്ക്ക് പുറത്ത്

കൂടെ പറന്ന്

വണ്ടിയിൽ

കൂടുതൽ ജാലകങ്ങൾ കൊത്തുന്ന

പൊന്മാനുകൾ

കൊത്തിത്തീരുമ്പോൾ

വണ്ടി നിറയെ 

പൊത്തുകളുള്ള മരമാകുമോ

എന്ന് സംശയിക്കുവാൻ

ഒരു ഇലയെ പച്ചപുരട്ടി കൂടെ കൂട്ടിയിരുന്നു ഞാൻ

ആ ഇലയാണ് കാറ്റിനെ കൂടെ കൂട്ടിയത്

എന്നിട്ടും ഞാൻ കാറ്റിന്റെ കണ്ണിൽ

പൊന്മാനുകൾ ജാലകം

കൊത്തുന്ന വണ്ടി

അകത്ത് 

പൊന്മാനുകൾ

പൂർത്തിയായ ജാലകത്തിനടുത്ത് വന്നിരിയ്ക്കുന്നു

കാഴ്ച്ചകൾ കാണുന്നു

അപ്പോഴും

മുകളിലിരുന്ന് ഒരു പൊന്മാൻ

മഴ കൊത്തുന്നു

കൊത്തിപ്പൂർത്തിയായ മഴ 

താഴെ വീഴുമ്പോൾ

പെയ്ത്തെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുവാൻ

വേഴാമ്പലിനെ മഴ കരുതുകയായിരുന്നു

സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലിൽ ചേർന്ന് പൂർത്തിയാകാത്ത മഴയിരിയ്ക്കുന്നു 

പൂർത്തിയാകാത്തതിനെയൊക്കെ

നീയെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി ഞാനും

മഴ പെയ്യുമ്പോൾ

അതിലൊരു പൊന്മാൻ പിടിച്ചിടും

ടാർപ്പായ

ജാലകം അപ്പോഴും കടപ്പുറം

പിടിച്ചിടുന്നു

മഴ എന്നെയും

ഞാൻ കൊത്തിത്തീർന്ന ജാലകമാണെന്ന്

കരുതി എനിയ്ക്കരിക്കിൽ

വന്നിരിയ്ക്കും പൊന്മാൻ

മീനിന്റെ അതിഥിയായ ഞാൻ

നീ കാതുകുത്തുന്ന കുഞ്ഞ്,

കൂടെ കൊണ്ടുപോകും കാതാണെന്ന്

കുത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ 

ആ കുഞ്ഞ് കൊണ്ടുവരുന്ന

വാവിട്ട കരച്ചിലാണെന്ന്

ആ കരച്ചിലിന്റെ സുഷിരത്തിൽ

ഇട്ടുകൊടുക്കും ഭംഗിയുള്ള 

സ്വർണ്ണക്കമ്മലാണെന്ന്

കരച്ചിൽ അടക്കിയ കുഞ്ഞിന്റെ

മനോഹരമായ ചിരിയാണെന്ന്

മീനുകൾക്ക് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ഞാൻ 

പറഞ്ഞുതീർന്നിട്ടില്ല

അരികിൽ നീയുണ്ട്

നീയൊരു പൊന്മാനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് മീനുകളെല്ലാം കൂടി

ഇപ്പോ എന്നെ കൊത്തുന്നു.