കാലം കാനേഷുമാരി എന്ന് കവിതകൾ

വറുത്തമീനുകളുടെ മ്യൂസിയം, പൂച്ചക്കണ്ണുള്ള ഒരാൾ  

സന്ദർശിക്കുന്നത് പോലെ

മൊരിഞ്ഞ നാവ്

അരപ്പ് പുരണ്ട അയാളുടെ വിരലുകൾ 

ചെറുപയർതോരന്റെ ഗ്രന്ഥം 

നഗരം തുറക്കുന്നു

വേനലിന്റെ വിധിയുമായി 

നഗ്നതയുടെ ആഴം കടക്കും

സൂര്യസെൻസസ് എടുക്കുവാൻ വരും എന്യൂമറേറ്ററിൻ നഗ്നത

ഉടൽ അതിന്റെ കാനേഷുമാരിയിൽ

പങ്കെടുക്കുന്നു

ശേഖരിക്കപ്പെട്ട യാതൊരു സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളുമില്ലാതെ

തൊട്ടാവാടി ഇല പോലെ 

മടങ്ങുന്നു

ഭഗവാൻ എന്ന ഇല

അതിൽ വീഴും ജലം പോലെ പ്രാർത്ഥനകൾ

വിളിക്കുവാൻ പേരില്ലാതെ മരം

എന്റെ മൃതദേഹം

അതിന്റെ വേരുകളുമായി പ്രണയത്തിലാവുന്നു

അഴുകുന്ന ഇലയിൽ ചുവക്കുന്ന ദൈവം

മണ്ണുകളുടെ കലാശാല

ചുവക്കുന്നഭ്രാന്തും ജമന്തിയും 

അന്ത:പുരങ്ങൾ വകഞ്ഞ്

ജമന്തിഇതളുകൾ വകഞ്ഞ്

ഹസ്തരേഖകൾ തിരുത്തി

ശരീരമില്ലാത്ത നഗ്നത

പൗരാണികതയുടെ നഗരം കടക്കുന്നു.

കൂണുകളും അവയുടെ ദൈവവും.

ഒരിക്കൽ കൂടി പ്രണയം

വനദേവതകളുടെ ഏകാന്തതയെ തൊട്ടു

പൂക്കളിൽ തേൻ എന്ന പോലെ

പ്രണയിക്കുവാനാവശ്യമായ നാണം

എന്നിൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ടു

ദിശകളുടെ 

കൊത്തുപണികളിൽ പങ്കെടുത്ത്

കാറ്റിലെന്നപോലെ 

മടങ്ങും പൂക്കൾ

കരിയില നിറങ്ങളിൽ

മരിച്ചുപോയവരുടെ പൂത്താങ്കീരിയുടൽ

പച്ചിലകൾ കൊണ്ട് മേഞ്ഞ

മഞ്ഞകോളാമ്പിപ്പൂക്കളിൽ 

ഞാനെന്റെ ഉലച്ചിൽ ഇട്ടുവെക്കുന്നു

ചീന്തിയെടുത്ത കാറ്റ് എന്റെ ശ്വാസത്തിലും

കൂണുകളുടെ പരാഗണത്തിൽ പങ്കെടുത്ത് 

നാണത്തോടെ മടങ്ങും ദൈവം.

ഭാഷ കൊണ്ട് ചിനയ്ക്കപ്പെടും

കുതിരയാവും രതി

അവളുടെ മൂക്കിൻതുമ്പിലെ

നനഞ്ഞമൂക്കൂത്തി പോലെ 

എന്നിലും അവളിലും

ഒട്ടിക്കിടന്നു ഭാഷ

ഞാൻ പറയേണ്ടതൊക്കെ

അവൾ പറഞ്ഞു

അപ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾക്ക്

ഏറ്റവും ഇളം ചൂടുള്ള 

തീ പിടിച്ചു

അതിന്റെ ഏകാന്തതയുടെ 

ടാറ്റുവിന് പിന്നിൽ 

എന്റെ ചുണ്ടിന്റെ ബുദ്ധൻ

അവളുടെ മാറിൽ 

അതിന്റെ ധ്യാനത്തിന്റെ 

കിളിക്കൂട്

എന്റെ കാതുകളിൽ 

തീ നാളങ്ങളുണ്ടായി

അവളുടെ ശരീരം ഒന്നാളി 

അതണച്ചു

അവളുടെ വിരലിൽ 

വന്നിരിക്കും മുമ്പ്

ചിറകുകൾ വരച്ചു 

തുമ്പികൾ

അവ നുകർന്നു

അവളുടെ വിരലിലിലെ 

ശ്രുതിയിടും വീണയുടെ കൊത്തുപണികൾ

അപ്പോൾ പിറന്ന കുഞ്ഞിന്റെ

മയക്കം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ

എന്റെ കാത് 

അവളുടെ കാതിന്റെ കുഞ്ഞായി

ഞങ്ങളേ കടന്നുപോയി

നിശ്ശബ്ദതയുടെ മൃഗങ്ങൾ.

അവധി അഴിച്ചിട്ട കലാലയത്തെ

പൂർവ്വവിദ്യാർത്ഥി സമീപിക്കുന്നത് പോലെ

അവസാനകവിതയെ സമീപിക്കുന്നു.

മഴയുടെ ഉടമയായ ദിവസം

വിദൂരതയിലേക്ക് ഇറ്റി

ജാലകങ്ങൾക്ക് പകരം

വീടുകളിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ

കവിതയിലേക്ക് വരികളുമിറ്റുന്നു

മഴയിൽ അലിഞ്ഞുചേരും ജാലകം

പതിയേ പെയ്യുന്ന മഴയിൽ ലയിക്കുന്നു

നീലയുടെ കാന്തത്തിലേക്ക്

ഒട്ടിപ്പിടിക്കും ആകാശം

ഇന്നലെയിലേക്ക് ഇറ്റുന്ന 

അതിലെ ഒരു തുള്ളി

മഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുള്ള ഒരു പക്ഷി

ഇന്നലെയിലേക്കുള്ള ഒരു തുളുമ്പലിൽ

മിനിയാന്നിന്റെ മേൽവിലാസമെഴുതുന്നു

വിശേഷങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു

കത്താവും കവിത

അന്തരിച്ച വേഴാമ്പലിനെ

സംസ്ക്കരിച്ച് അയാളുടെ

വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും

അയൽക്കാരൻ

അയാളുടെ അകൽച്ചയിൽ

നീല പുരട്ടുന്നു

അയാളുടെ വീട് നീലിക്കുന്നു

ശൂന്യതയെ അരിച്ച 

തരി കൊണ്ട് കളഞ്ഞ് തിരിച്ച്

 ചരിച്ചുവെക്കും ആകാശം

അവസാനത്തെ പക്ഷിയിൽ നിന്നും

ആകാശത്തെ വിടുവിക്കുന്നു

ശൂന്യതയുടെ പക്ഷികൾ എന്ന് കവിതയിൽ വാക്കുകൾ.