കാതുകളുടെ തൊഴുത്ത്

വേനലിന്റെ ഒരു കട്ടയെ

കൊത്തിത്തിന്നുന്നു

കാക്കകൾ

കാക്കകളുടെ ഭാരത്തെ

വെയിലിലേയ്ക്ക് ഇറക്കിവെയ്ക്കും

സൂര്യൻ

ഇടഞ്ഞ കാക്കയെ മെരുക്കും

ആകാശത്തിന്റെ നീല

ഇടയുന്ന കാക്കകൾക്കിടയിലൂടെ

പുനർജ്ജനി നൂഴും ആകാശം

കാക്കകളെ ഇടത്തേയ്ക്ക്

സൂര്യനോടിയ്ക്കുന്നു 

വെയിലിന്റെ ആകൃതി

വീണ്ടെടുക്കുന്നു

കാക്കയുടെ പഴയകറുപ്പ്

കൊത്തിത്തിന്നും

പുതിയ കാക്കകൾ

പുഴയെ കൊത്തിയെടുത്ത്

പറക്കും

ഒഴുക്കിന്റെ കാക്കകാലുകൾ

കാക്കകൾ കറുപ്പ് 

തങ്ങളിൽ നിലനിർത്തുന്നു

ഇലകൾ കടൽത്തീരത്തെ ശംഖുകളാണെന്ന്

വേരുകൾ തിരകളാണെന്ന്

മരം വിചാരിയ്ക്കുന്നു

കടലത് കേൾക്കുന്നു

മണ്ണ് ഉടമ

മരം വളർത്തുനായ

മണ്ണിന്നടിയിൽ വേരുകൾ വാലാട്ടുന്നു

മുട്ടിയുരുമുന്നു

നമ്മുടെ ശവശരീരങ്ങൾ

നമ്മളുടെ വളർത്തുനായകൾ

കോട്ടുവായ്കൾക്കിടയിൽ

നമ്മൾ ശവശരീരങ്ങൾ അടുക്കുന്നു

പുഴ, ഒഴുക്കറുത്ത് തൂക്കും

മാംസക്കട

മഴ ഒരു റാത്തൽ

ഒരു കോട്ടുവായയിൽ റാന്തൽ

തൂക്കിയിടുന്നു

റോഡ്റോളർ മെറ്റലിൽ  

ബുൾഡോസർ മഞ്ഞയിൽ

നിശ്ശബ്ദത ഒരു കല്ലിൽ കയറിയിറങ്ങും

സ്വരം

അവകാശികളില്ലാത്ത 

നോവിന്റെ സമാന്തരത

ഏകാന്തത എന്ന് കുറിച്ചിടുവാനാകാത്തത്

പേറ്റുനോവിന് സമാന്തരമായി

പൂക്കുന്നതിന്റെ നോവിനെ  എടുത്തുവെയ്ക്കും പൂക്കൾ

അസ്തമയവും അതിന്റെ പറ്റുവരവും

കുറിച്ചിടുന്ന

നോവിന്റെ പുസ്തകം

അത് സൂര്യനാവുന്നു

ഒരു കല്ലിൽ,

കാളവണ്ടികയറിയിറങ്ങും സ്വരം, 

വാങ്ങിമടങ്ങും

ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യർ

അവരെ ഞാൻ അനുഗമിയ്ക്കുന്നു

നിശ്ശബ്ദത അവരുടെ ഉടൽ

അഴിച്ചുവിട്ടാൽ പാട്ടുകേട്ടിട്ടുവരും

രണ്ട് കാതുകളുണ്ടായിരുന്നു

എനിയ്ക്ക്

ഞാനിപ്പോൾ പാട്ടുകേട്ടിട്ടുവരും

രണ്ട് കാതുകളുടെ തൊഴുത്ത്.