മഴ അനുഗമനം അനുസരണ ആനന്ദം എന്ന അടുപ്പ്കല്ല്

മഴയെ അനുഗമിയ്ക്കുന്നു

അനുഗമിയ്ക്കുന്നവർ ധരിയ്ക്കും

അനുസരണ ധരിച്ച്

അരക്കെട്ടിലെ തണലുൽപ്പാദിപ്പിയ്ക്കുന്ന

ഇല

അതിലെ പച്ചനിറം മറ്റൊരു നിറത്തിന്റെ

ഭിക്ഷു

ജലം കൊണ്ട് ജലം മലിനമാവുമ്പോലെ

മനുഷ്യത്തം കൊണ്ട് മനുഷ്യത്തം മലിനമായ മനുഷ്യനാവുന്നു

ഇലകൾ കൊണ്ട് ഇല മലിനമായ മരം

എന്നൊരുപമ മരത്തിന്റെ

വേരാവുന്നത് പോലെ

മണ്ണിൽ തൊട്ടു മലിനം

മലിനം എന്ന വാക്കിന്റെ പകരക്കാരനെ

കവിതകൊണ്ടുവരുന്നു

മലിനമാവുന്നില്ല കവിത

മലിനമാവുന്നില്ല വാക്കും

തൂവലുകൾ മലിനമായ

ഇരട്ടവാലൻകിളി തിരയും 

രണ്ടാമത്തെ വാക്ക്

കൂടാവുന്നു

മുന്തിരിക്കുലകൾക്കിടയിൽ

മുന്തിരിയിലയിൽ

മലിനം എന്ന വാക്കിനെ

ഊതനിറം കൊടുത്തു തൂക്കി

കവിതയിലെ ഇലവരി

വാക്കുകുടഞ്ഞു

മാലിന്യത്തിലേയ്ക്കുലഞ്ഞു

മുൾച്ചെടിയിലെ മുള്ളായിതുടർന്നു മലിനം

ഓരോ ഇലകളും കഥയാക്കി

തുടർന്നു ചെടി

മൂളിമൂളി കേട്ടു പെയ്ത്തുതുള്ളികളിൽ മഴ

കവിതകൾ

അനുഗമനം മഴ

എന്നിങ്ങനെയുണ്ടായി താളം

 

ആകൃതികളുടെ വള്ളിയിൽ

മുന്തിരിയിലകളിൽ

മഴ, അനുഗമനം, കവിത

എന്നിങ്ങനെ തുടർന്നു

തുള്ളികൾ

കുലകളിൽ

പെയ്ത്തു നിറങ്ങളിൽ

കുലമണങ്ങളിൽ

മുങ്ങിനിവർന്നു മുന്തിരി

മലിനമായ വള്ളികൾ

ശാസനയുടെ കുരുവുള്ള മുന്തിരി

മലിനം എന്ന വാക്കിന്റെ പകരക്കാരനെ മനസ്സ് കൊണ്ടുവരുന്നു

ഉടൽ അതിനേ മേയ്ക്കുന്നു

മേയുന്ന നിശ്ചലതകളേ

അലയുന്ന കലകളേ 

മേഘങ്ങൾ എന്ന് മേയ്ക്കും ചന്ദ്രൻ

ഡിസംബർ അതിന്റെ 

അലയുന്ന പുള്ളികളുള്ള ആട്

നിശ്ചലതയുടെ കലയുള്ള

പുൽച്ചാടി

അത് ചാട്ടത്തിനെ 

ഉള്ളിൽ മേയ്ക്കുന്നു

ഉടലിന് പുറത്തിരിയ്ക്കുന്നു

കുതിരമുഖമുള്ള അരക്കെട്ടുകൾ

അവയുടെ പുല്ല് തിന്നും

തൊഴുത്ത്

കാലുകളിൽ നിന്നും

കുതിരകൾ പുറപ്പെടുന്നു

കുഞ്ചിരോമങ്ങൾക്ക് താഴെ

അനുസരണകൾക്ക് താഴെ

അവ മേഞ്ഞുനടക്കുന്നു

ലായങ്ങൾ കാലുകൾ

പുല്ലുകൾ കുതിരകൾ

എന്നാണ് താളം

അത് ആദിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നു

പുല്ലുകൾ കാലുകളിൽ 

മുകളിലേയ്ക്ക് കുതിരയേ

നിർമ്മിയ്ക്കുന്നു

താഴേയ്ക്ക് മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളിലേയ്ക്ക് നടത്തുന്നു

ജീനിവളളികൾക്ക് താഴെ

ഓട്ടം എന്ന ലായമണമുള്ള ചതുരത്തിനുള്ളിൽ 

നിലനിർത്തുന്നു

നിശ്ചലതയുടെ 

അറുപത്തിനാലുകലകൾ

എന്ന് ചന്ദ്രൻ കുതിരയ്ക്കരികിൽ

ഒഴുക്കിന്റേയും എന്ന് തിരിച്ച്

കുതിര

അലസരാകുവാൻ മിന്നാംമിന്നികളെ

പഠിപ്പിയ്ക്കുന്ന രാത്രി

ഞാൻ അലസതയുടെ അറ്റത്ത്

നക്ഷത്രങ്ങൾ വരച്ച് തൂക്കുന്നു

പുൽച്ചാടികളെ എഴുന്നെള്ളിയ്ക്കും

ക്ഷേത്രമാവും അരക്കെട്ട്

നിശ്ചലത മലിനമായ പുൽച്ചാടി

മലിനത്തിന്റെ കല ചന്ദ്രനോളം മാനത്ത് 

മലിനം എന്ന വാക്ക് 

കവിതയിലെ കാക്കകൾ വന്ന്

കൊത്തികൊത്തി തിന്നുന്നു

അവ പറക്കുന്നില്ല എന്നുറപ്പിയ്ക്കുന്നു

നടക്കുന്നു

അനുസരണയുടെ കറുത്തനിറത്തിന്റെ

അറ്റത്ത് പറക്കുന്നത്

മറച്ച് കാക്കകൾ

പങ്കെടുക്കലുകളുടെ കായകളുളള

ഭാഷയുടെ നെല്ലിയുലുക്കലുകൾ

അതിലെ

ഒരു പുറം അലസം

മറുപുറം ഇന്നലെ

എന്ന ഒരില

അതിലെ ഇന്നലെയുടെ മിനുസമുള്ള

ഒരിലയുടെ കൊഴിച്ചിലിൽ പങ്കെടുത്തുതുടങ്ങുന്നു

അതും പതിയേ

സാവകാശം എന്ന വാക്ക് കൊണ്ട്

മറച്ചിട്ടുണ്ട് ഇല അതിന്റെ ഇന്നലെ

ആനന്ദം എന്ന വാക്കുകൊണ്ട് നിർത്തുന്നുമില്ല കൊഴിച്ചിൽ

മനുഷ്യൻ എന്ന വാക്കുകൊണ്ടലങ്കരിയ്ക്കുന്നു

മലിനം എന്ന വാക്കിന്റെ പകരക്കാരനാവുന്നു

തിരകൾ മുന്നിലേയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ

പിന്നിലേയ്ക്ക് പോകും 

ഉടലിലെ കടൽമണഗ്രന്ധികൾ പോലെ

പങ്കെടുപ്പുകളാണ് ഉടൽ നിറയേ

ജനാധിപത്യം പോലെ 

അത് നിർവ്വചിക്കപ്പെടുന്നു

നോവുകൾ കൊണ്ട്

നോവുകൾക്ക് വേണ്ടി

നോവുകളാൽ എന്നാണ് താളം

ഏതാണ്ട് 

അങ്ങിനെയൊക്കെ തന്നെയാണ്

മനുഷ്യനും

മാലിന്യവും

ഇടകലർന്ന് തങ്ങളിൽ താളത്തിൽ

ഒരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ

ഓർമ്മയൊഴിച്ച് കത്തിയ്ക്കുകയാണ്

മനപ്പൂർവ്വം

കണക്കുക്കൂട്ടലുകൾ എന്നോ കടലെടുത്ത

നിശ്ശബ്ദകുലത്തിന്റെ

കൃഷ്ണൻ എന്ന 

മയിൽപ്പീലിവെച്ച ട്രാജക്റ്ററി

ഭരണഘടനാഗ്രന്ധികൾ പൂക്കുന്നത് ജനാധിപത്യപരമായി നിർത്തി

കുറ്റം എന്ന വാക്ക് കൂർപ്പിച്ച്

മരത്തിന്റെ തണലിൽ നിന്ന് മരത്തിനെ 

എന്നിങ്ങനെ തുടരാം 

അതും വേണമെങ്കിൽ താളത്തിൽ

നിറങ്ങൾ മലിനമായ ശലഭങ്ങൾ

എന്നാണ് വസന്തവിവക്ഷ

ഭ്രാന്തെന്നെഴുതി ഒപ്പ്

അതാണ് നിർത്തുവാൻ

ഏറ്റവും നല്ലത്

തൊട്ടുകൂട്ടാൻ ഒരിത്തിരി ചുവപ്പ്,

ചുണ്ടിന്റെ അറ്റത്ത്.

പറക്കാൻ ചിറകിന്റെ ഒഴിച്ചുകറികൾ

ഇലകൾക്കിടയിൽ ചില്ലയിൽ

തത്തയെ വിളമ്പിവെയ്ക്കുന്നിടത്ത്

മാലിന്യമെന്തെന്നറിയാത്ത

ആനന്ദത്തിന്റെ വിളമ്പുകാരൻ മരം.

ഞാൻ അത് മാത്രം നോക്കിനിൽക്കുന്നു.