ഇറുക്കാതിരുന്നതിൻ്റെ നാലായിരം നോവ് ആകാശമാവും വിധം

ഇറുക്കാതിരുന്നതിൻ്റെ നാലായിരം നോവ്

ഇറുക്കാതിരിക്കുവാനാകുമോ ആകാശം

അടരുന്നതിൽ കുറച്ച്നേരം തങ്ങിനിന്ന്

നോവിന്നും മേലെ 

പറക്കും പക്ഷികൾ

നിറയേപൂത്ത കുരുക്കുത്തിമുല്ലയായി

നിന്നിലേക്ക് തന്നെ എന്നും 

ചാഞ്ഞുനിന്നു നിൻ്റെ ഏകാന്തത

അടർന്നുവീഴുന്ന ഏകാന്തതയെ നീ പൂവാക്കി ചെടിയിലേക്ക് തന്നെ

തിരികേ വെച്ചു

നിൻ്റെ ഉടലിൽ തട്ടുമ്പോഴെക്കെ

ഏകാന്തതയുടെ പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞ് നിലത്ത് വീണു

എന്നിട്ടും എനിക്ക് പറന്നുവന്നിരിക്കാനുള്ള ഒരു ചില്ല

നീ ഞാത്തി ഇട്ടു

പക്ഷിയാകാതെ വയ്യെന്നായി എനിക്ക്

എന്നെ പക്ഷിയാക്കുന്ന നിൻ്റെ ചില്ല

എന്ന അടക്കം പറച്ചിലായി ഋതുക്കൾ

കുരുക്കുത്തിമുല്ലയിൽ

നഗ്നത സൂക്ഷിക്കും ചെടി

എന്ന് നിന്നെ കാലം

നമ്മൾ ഒരേകാന്തതയേ

പകുത്തുടുക്കുന്നു

നമ്മളോട് പിണങ്ങി നമ്മുടെ നഗ്നതകൾ, ഏകാന്തതയാകുവാൻ പോകുന്നു

പിണങ്ങിയ നഗ്നതയേ,

ഏകാന്തത കാട്ടി നമ്മൾ തിരികേ വിളിക്കുന്നു

പ്രണയത്തിൻ്റെ ആറാമത്തെ താളത്തിനോട് പിണക്കമുള്ള നഗ്നതയേ

നമ്മുടെ കാതിന് ചുറ്റുമുള്ള ഋതു,

അപ്പോഴും ഏകാന്തത എന്ന് പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നു.