വെളുത്തവാവിൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക്

വെളുത്തവാവിൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക്

ചന്ദ്രക്കലകളേ തൊട്ടുകളിക്കുവാൻ

പഴയരാത്രികളുടെ ആകൃതിയുള്ള

കാലടികൾ, പണിഞ്ഞുകൊടുക്കുകയായിരുന്നു

പാകമാകാത്ത പലതും

പകലാകുകയാവണം പതിവായ്

പാകമാകാത്തത് കൊണ്ട്

പകലാകാത്തത് കൊണ്ട്

ഇനിയും തുറക്കാത്ത ജാലകങ്ങൾക്ക് 

ശലഭങ്ങളുടെ ആകൃതിയുള്ള കൊളുത്ത്

നിറം നിഷേധിച്ച് തൂക്കുന്നു

പുറം നിഷേധിക്കുന്ന ജാലകങ്ങളും

ഉണ്ട് 

അപ്പോഴും ജാലകങ്ങൾ പതിയേ അകം നിറക്കുന്നു

പാതിമേഘമാവും പകൽ

മേഘം പോലെ പകൽ മാനത്ത് കൂടി

കടന്ന് പോകും ദിനങ്ങൾ

ഗണിതവിദ്യാലയത്തിലെ

വിദ്യാർത്ഥിയേപ്പോലെ

ഗൃഹപാഠങ്ങളിലേക്കും

ഗൃഹാതുരത്വങ്ങളിലേക്കും 

ഒരേസമയം പടരും ഉടൽവള്ളികൾ

പ്രണയം അതിൻ ഉടൻ തണുപ്പും

ഗണിതമുന്തിരികളുടെ വിത്തുകൾക്ക്

മുളക്കുവാൻ 

ഒരു സമവാക്യം തിരയുന്നത് പോലെ

ഞാൻ എല്ലാ സമവാക്യങ്ങൾക്കും

നിരന്തരം പന്തലിട്ട് കൊടുക്കുന്നു

ഒഴുക്കുള്ള ആഴ്ച്ചകൾ, 

ഇടക്ക് ചുഴികൾ ഉള്ള പ്രവൃത്തിദിനങ്ങൾ 

എല്ലാ നടത്തങ്ങൾക്കും ഇരുത്തങ്ങൾക്കും മുകളിൽ

പന്തലുകളാകണം നൃത്തങ്ങൾ

മുദ്രകളിൽ ചുവടുകളിൽ

ഓരോ ചലനങ്ങൾക്കും  മുകളിൽ നൃത്തപ്പന്തൽ ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നു

ഉടലും സമവാക്യങ്ങളും പരസ്പരം തുടച്ചുമിനുക്കുന്നു

ചാന്ദ്രഇരുത്തം മുകളിൽ

മരങ്ങൾ ഇലകളുടെ കടവാകുന്നിടത്ത്

ഒരു പകലിനും പാകമാകാത്ത

അമാവാസിക്കാലുള്ള രാത്രി

കൊലുസ്സുകൾ നിഷേധിക്കപ്പെടും

ഒച്ചകൾ ചുറ്റിലും  

കാലുകൾ മാത്രം ഐസിട്ട് വെക്കണം

എന്ന് കരുതിയിരുന്നു

ഉടൽ ഐസ്ക്യൂബുകൾ എങ്കിലും

നടത്തങ്ങൾ പോലും സമവാക്യങ്ങൾ

ആദ്യം കാല് നനയാതെ പടവുകളിറങ്ങി പിന്നെ ഉടൽ പുഴയിലേക്കിറങ്ങുന്നു

ഇടക്ക് വസ്‌ത്രം ഉയർത്തുന്നു

ഇടക്ക്  എപ്പോഴോ പുഴയും കാലുകളും

ഒഴുക്കിലേക്ക് പടരുന്നു

ജലത്തിൽ നീന്തലിൻ്റെ പന്തൽ

പുഴ കടക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ 

കരുതുന്ന വാക്കുകളുമായി പകൽ

ഇലകൾ ജലം അതിഥികൾ എന്നിങ്ങനെ

നാവുകളുടെ നാരങ്ങ

ഉപ്പിലിടുന്ന ഇടം ചുറ്റിലും

തൊട്ടുകൂട്ടാൻ പാകത്തിന് പാടുകൾ പാട്ടുകൾ

എന്നിട്ടും കാതിൻ്റെ ഒഴുക്കെടുക്കാത്ത ജലം ജീവിതം

നിലത്ത് തൊടാതെ കാലും

ഇടക്ക് ഉടലും ഉയർത്തുന്നുണ്ടാവണം

കര ഉയർത്തുന്നു അകറ്റുന്നു പുഴകളും

നനഞ്ഞ കാതുകൾ

വരണ്ടനാവ്

ഇടക്ക് തെരുവോരങ്ങൾ

നടുക്ക് തോരണങ്ങൾ

പാകത്തിന് പാലങ്ങൾ

പാകത്തിൻ്റെ കുറുകേ നടപ്പാണ്

വികസനം കഴിഞ്ഞും നടക്കും തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ

നനയുന്നുണ്ടോ 

നുണഞ്ഞ അമാവാസികൾ? 

നാവിൽ കറുത്തവാവ് തട്ടുന്നു

പുറമേ ഇരുട്ട് പുരട്ടുന്നു

മനം എന്ന് അകത്ത് പൊള്ളുന്നു

പിന്നെ എപ്പോഴോ നനഞ്ഞാലും

കുഴപ്പമില്ലെന്ന തോന്നലുള്ള ശരാശരി മനുഷ്യനാവുന്നു 

രസീത് ബുക്കിൻ്റെ കുറ്റിയാവും ദൈവം

കീറലിൻ്റെ പാടുകൾ ഉള്ള

നനഞ്ഞ കാതുള്ള മനുഷ്യൻ

ഞാനാവുന്നു

അതിൽ നീയും പങ്കെടുക്കുന്നു

നനവ് കീറിയുടുക്കുന്നു

മുഖം കാതുടുക്കുന്നു

സംസാരിച്ച ഭാഷ ഉടലുക്ക് ചുറ്റും

പരക്കുന്നു

ഏറ്റവും അവസാനം മിനുങ്ങിയ

മിന്നാംമിനുങ്ങിയേ 

കവിതയിൽ നിന്നിറങ്ങി 

നീയും ഞാനും തൊട്ടുകളിക്കുന്നു 

മിനുക്കമുള്ള വാക്കുകൾ, നിലത്ത് 

വീണ്ചിതറുന്നു

ആത്മാക്കൾ മിനുങ്ങുമിടം എന്ന്

നമുക്ക് മുന്നേ കവിത തുളുമ്പുന്നു!