നിശ്വാസം

ഞാനെന്ന വാക്ക്  എല്ലാ നഗ്നതയിലും പങ്കെടുക്കുന്നത് പോലെ നിങ്ങൾ എല്ലാ കൊള്ളയിലും പങ്കെടുക്കുന്നു വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ നഗ്നത ഒരു ഇലയാണ് ഇലക്ക് മുമ്പ്  കിളിക്ക് പിമ്പേ  അമ്പിനും  അമ്പിന് മുമ്പിരുന്ന കിളിക്കും  അത് കൊള്ളുന്നതിന് മുമ്പേ  കിളിർത്ത വാക്കിനും  അത് കലയായിരിക്കാം പക്ഷേ ഒരു കലക്കും ഇതുവരെ നിങ്ങളേ മനസ്സിലായിട്ടില്ല എന്നേയും നിങ്ങളേ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാൾ ഞാനാണ്  അതിനാൽ ഞാനെന്ന വാക്കിൽ എന്നെ വെക്കുന്നു ഇനി ഞാനെഴുതട്ടെ എന്ന് സകല ഇലയോടും സകല നഗ്നതകളോടും യാചിക്കുന്നു ലോകത്തിൻ്റെ കണ്ണിൽ  കല നഗ്നമാവുന്നു എല്ലാ കലകളും കാലത്തിന് ഒപ്പം കാമത്തിനും കാവൽ നിൽക്കുന്നു കാലം നിയതികളുടെ നീതികളുടെ തൊണ്ടിമുതലുകൾ ഉള്ള ഒരു കൊള്ളക്കാരനാവുകയാണ് അതേ, അതും ആരുമറിയാതെ അത് നിങ്ങളേ ഒരു കാലത്തും അലോസരപ്പെടുത്തുന്നില്ല കാരണം, നിങ്ങൾ തന്നെ ഒരു കൊള്ളമുതലാവണം നിങ്ങൾ പോലുമറിയാതെ ഇനി നിങ്ങളുടെ നഗ്നത ഉദ്ഘനനം ചെയ്തെടുത്ത  സംസ്കൃതിയിൽ ഒരു പക്ഷേ നദീതടം എന്ന വാക്ക് ചേർത്ത് സ്ഫുടം ചെയ്തെടുത്ത സംസ്കൃതിയിൽ എന്ന് തെളിച്ച് തന്നെ പറയേണ്ടിവരും നിങ്ങളുടെ നഗ്നതക്ക്...

ഇറുക്കാതിരുന്നതിൻ്റെ നാലായിരം നോവ് ഇറുക്കാതിരിക്കുവാനാകുമോ ആകാശം അടരുന്നതിൽ കുറച്ച്നേരം തങ്ങിനിന്ന് നോവിന്നും മേലെ  പറക്കും പക്ഷികൾ നിറയേപൂത്ത കുരുക്കുത്തിമുല്ലയായി നിന്നിലേക്ക് തന്നെ എന്നും  ചാഞ്ഞുനിന്നു നിൻ്റെ ഏകാന്തത അടർന്നുവീഴുന്ന ഏകാന്തതയെ നീ പൂവാക്കി ചെടിയിലേക്ക് തന്നെ തിരികേ വെച്ചു നിൻ്റെ ഉടലിൽ തട്ടുമ്പോഴെക്കെ ഏകാന്തതയുടെ പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞ് നിലത്ത് വീണു എന്നിട്ടും എനിക്ക് പറന്നുവന്നിരിക്കാനുള്ള ഒരു ചില്ല നീ ഞാത്തി ഇട്ടു പക്ഷിയാകാതെ വയ്യെന്നായി എനിക്ക് എന്നെ പക്ഷിയാക്കുന്ന നിൻ്റെ ചില്ല എന്ന അടക്കം പറച്ചിലായി ഋതുക്കൾ കുരുക്കുത്തിമുല്ലയിൽ നഗ്നത സൂക്ഷിക്കും ചെടി എന്ന് നിന്നെ കാലം നമ്മൾ ഒരേകാന്തതയേ പകുത്തുടുക്കുന്നു നമ്മളോട് പിണങ്ങി നമ്മുടെ നഗ്നതകൾ, ഏകാന്തതയാകുവാൻ പോകുന്നു പിണങ്ങിയ നഗ്നതയേ, ഏകാന്തത കാട്ടി നമ്മൾ തിരികേ വിളിക്കുന്നു പ്രണയത്തിൻ്റെ ആറാമത്തെ താളത്തിനോട് പിണക്കമുള്ള നഗ്നതയേ നമ്മുടെ കാതിന് ചുറ്റുമുള്ള ഋതു, അപ്പോഴും ഏകാന്തത എന്ന് പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നു. 

പറക്കുന്ന പക്ഷികൾക്ക്  ചില്ലറക്ക് മുറിച്ച് വാങ്ങാവുന്ന സാഷേകളുണ്ടാവുമോ  ആകാശത്തിന് ? കുറവാണ് ചുറ്റുപാടുകളിലേക്കുള്ള അലിയൽ നടത്തത്തിൽ കൊരുത്തിട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നേയുള്ളു തിളയെന്നും കുമിളയെന്നുമാണ് വേർതിരിവുകൾ ഉടലുകൾ സമീപനങ്ങൾ എന്നാവുകിൽ ഞാൻ തന്നെയാവണം  എൻ്റെ പഴക്കത്തിൻ്റെ സാഷേ നടത്തവും നൃത്തവും  എന്നാണ് തിള. വെച്ചിട്ടില്ലാത്ത നൃത്തങ്ങളിൽ, ചുവടുകൾ കുമിളകൾ ശേഖരങ്ങളുടേതാണ്  നിലയും വിലയും നൃത്തത്തിൻ്റെ സാഷേ നടത്തം വകഞ്ഞ്  ചുവടുകളിലേക്കും മുദ്രകളിലേക്കുമുള്ള അതിൻ്റെ കലരൽ എൻ്റേതോ നിൻ്റേതോ എന്നൊന്നുന്നില്ല ചുവടുകൾ ആരുടേതുമല്ലാത്തതുമാകാം എന്നാലും വെച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നാവും ഉടലുകൾ എത്തിനോക്കുക ഒരു പക്ഷേ കുറച്ച് നേരം, ചൂട് തങ്ങിനിൽക്കുമിടം ഉടലാവുന്നതുമങ്ങിനാവാം ചിറക് നൂൽക്കുന്ന പക്ഷി ആകാശം കൊണ്ട് ഒരു, പഴഞ്ചൻ ചർക്കയാണെന്ന അതിൻ്റെ തോന്നൽ ചുറ്റും ഉടയുന്ന ഗാന്ധിജിയേ ഉടുത്തുനിൽക്കും പ്രതിമകൾ അതിൻ്റെ കണ്ണടയിൽ കെട്ടിക്കിടക്കും ഇനിയും ഉടയാത്ത നാളെയുടെ നിശ്ചലത നാളെയുടെ സാഷേകളാണ് കലണ്ടർ നിറയേ ഇന്നലെയിലേക്കുള്ള അതിൻ്റെ അലിയൽ ഇനിയും പൂർണ്ണമായും ചേർത്തിട്ടില്ല ഒരു ഉടലിലേക്കും തീയതികളിലേ...

ഭാവത്തിൽ സ്വരം ലയിപ്പിക്കുന്ന ജയചന്ദ്രനെ ഏറേ ഇഷ്ടമായിരുന്നു ജയചന്ദ്രൻ്റെ സ്വരത്തിനെ  ദൈവമായി കണ്ട് ആരാധിച്ചിരുന്നു എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ ജയചന്ദ്രൻ മരിച്ചുപോയാൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യണമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു കഴിയില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും വെറുതേ ഒരു ഫാൻറസിയായി കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു  അങ്ങിനെയൊരു മോഹം ജയചന്ദ്രൻ മരിച്ചു ജയചന്ദ്രൻ ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല എന്നൊന്നും കരുതിയിരുന്നില്ല എന്നിട്ടും ജയചന്ദ്രൻ മരിച്ചു ഒരു ഗായകന്ന് ചേരുന്ന മരണം എന്നിട്ടും ഞാനാത്മഹത്യ ചെയ്തില്ല ജയചന്ദ്രൻ്റെ മരണത്തിന് ശേഷം ജയചന്ദ്രൻ്റെ ഒരു പാട്ട് പോലും  വെച്ച് കേട്ടില്ല കാരണം ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല എന്നിട്ടും എന്ന വാക്കിൽ പിടിച്ചുനിന്നു ഒരു പക്ഷേ അനാവശ്യമായി ജയചന്ദ്രൻ്റെ സ്വരത്തിനേക്കാൾ ഒരിത്തിരി ഇഷ്ടം ജീവിതത്തിനോട്  കൂടുതൽ തോന്നി പലവട്ടം കുലുക്കി എന്നിട്ടും എന്ന വാക്ക്  ആര് പാടുന്നു എന്ന് നോക്കാതെ കൂടുതൽ പാട്ടുകൾ കേട്ടു മരണത്തിനേക്കാൾ ആത്മഹത്യയോട് ഒരിത്തിരി ഇഷ്ടം കൂടുതൽ തോന്നിയ കാലത്തൊക്കെ ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു അതും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൻ്റെ കാരണങ്ങൾ ആരോടും ബോധ്യപ്പെടുത്താതെ തന്നെ നിൻ്റെ ജീവിതത്തേക്കാൾ എൻ്റെ ജീവ...

എനിക്ക് ഹാ എന്ന വാക്ക് തൂക്കി എനിക്കില്ലാത്ത ജനൽ തുറന്നിടാൻ തോന്നുന്നു. എനിക്കില്ലാത്ത എന്ന വാക്കാണ് ആ ജനൽപ്പാളിയുടെ കണ്ണാടിയായി എന്നേ കൂടുതൽ സുതാര്യമാക്കുന്നത് കടന്ന് വരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ  കാണപ്പെടും കൂടുതൽ കൂടുതൽ വീടുകൾ അതിലേതാണ് എൻ്റെ വീട് എന്ന തിരച്ചിൽ എന്നിൽ  കൂടുതൽ കൂടുതൽ കണ്ണുകളെ നിർമ്മിക്കുന്നു നമ്മൾ കുരുവികളാവും സന്ദേഹങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നു ഏറ്റവും പുതിയ കുരുവികൾ എന്ന് പകലുകൾ 2 തുറന്നിട്ട വീടുകൾ പരിസരങ്ങളിൽ, ജനാലകളേക്കാൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ നമ്മളേ നിർമ്മിക്കുന്നു ഏറ്റവും പുതിയ പകലുകളിൽ ഏറ്റവും പഴയ പകലുകൾ വിരുന്നുകാർ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള പ്രകാശം അപ്പോഴും നമ്മൾ ജനാലകളിലൂടെ വിളമ്പുന്നില്ല നമ്മൾ പഴകിയ പകലുകളാകും വരും കാലങ്ങളിൽ തുറന്നിടാൻ  ഇന്നിലേക്ക് വീണുകിടക്കും  അന്നിൻ്റെ ഒരു നിഴൽ കരുതുന്നു ബുദ്ധനിലെ ഏറ്റവും പഴയ മൃദുവായ പ്രതിമ മാത്രം മുറിയിൽ ബുദ്ധപ്രതിമകളുടെ നിഴലുകൾ ധ്യാനിക്കുന്നില്ല ബുദ്ധനിലേക്ക് അവ തുറക്കപ്പെടുന്നില്ല ധ്യാനിച്ച് പ്രതിമകൾക്കും ബുദ്ധനും ഒരേ സമയം മടുത്തിരിക്കുന്നു ബുദ്ധനിടുന്ന കോട്ടുവായകൾ പ്രതിമകളിൽ തട്ടി ധ്യാനങ്ങളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു കോട്ടുവായിടുന്ന ബുദ്ധൻ ...

പ്രത്യേകിച്ച് ശത്രുതയൊന്നുമില്ലാത്ത കാട്ടുമൃഗത്തിൻ്റെ  ശരാശരി നോട്ടമാവും മനുഷ്യന് മുന്നിൽപ്പെട്ടാൽ കവിത എടുത്തുവെക്കുക മനുഷ്യന് മുന്നിൽപ്പെടുന്ന എന്തും കവിതയാവുന്ന കാലമാണ് ഏത് മൃഗത്തിനും അതറിയാം മനുഷ്യനറിയാമോ? കവിത ഏറ്റവും ലളിതമായി മൃഗമാവുന്നതങ്ങിനാവാം എന്നാലും മുന്നിൽ പെട്ടുപോയ ഇരയുടെ അനുയോജ്യമായ നോട്ടം കവിതയും മനുഷ്യനും  പരസ്പരം വെച്ചുമാറും മാറി നടക്കുവാൻ വഴിയുണ്ടെങ്കിലും കാട്ട് മൃഗങ്ങൾ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കൂസലില്ലായ്മയുടെ ഒരു ഒരുനേർവഴിയുണ്ട് ഏത് മനുഷന് നേരെയും കവിത അത് തിരഞ്ഞെടുക്കാം എവിടെ ഞാനെന്ന വേട്ടമൃഗനോട്ടം  അതിൻ്റെ കാട്ടുമൃഗപ്പരതൽ മനുഷ്യൻ്റെ കണ്ണിൽ മാത്രം കവിത വായിച്ചെടുക്കും അലസനോട്ടങ്ങളുടെ ഓളപ്പരപ്പിൽ ഉടൽ താഴ്ത്തിയാലും ദൃഷ്ടികളിൽ നിന്നും ഉടൽ പിൻവലിച്ചാലും പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നതിൻ്റേയും നടന്ന്, അകന്നുപോകുന്നതിൻ്റേയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിൻ്റെയും സഹജമായ കടുത്തപാടുകൾ മൃഗം അതിൻ്റെ ഉടലിൽ  എടുത്തണിയുമ്പോലെ എഴുതികഴിഞ്ഞ കറുത്ത പാട് കവിത അതിൻ്റെ ഭാഷയുടലിൽ അവശേഷിപ്പിക്കും ഇനിയും കറുക്കാത്ത പാടുകളായി വാക്കുകൾ, കവിയുടലിൽ  അലസനോട്ടം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ ശരീരഭാഷ ഏതുനിമി...

യാത്രയേ വാക്ക്  ഒരു മേഘത്തിൽ എടുത്ത് വെക്കുമ്പോലെ കൂടെ വരുന്ന മേഘം എന്ന്  ചെയ്ത യാത്രയേ ലഘൂകരിക്കുന്നു അമ്പിളിക്കല ഇട്ടുവെക്കും മാനത്തിൻ്റെ ജാർ ഇടക്ക് അകലം ഇട്ട് കൂടേ നക്ഷത്രങ്ങൾ  അടുപ്പം  ജലസ്പർശനം വിരൽത്തുമ്പ് കൊരുക്കുന്നു മുല്ലകൾക്ക് മാത്രമായി വെളുക്കുന്ന നേരം യാത്രയുടെ ഒരു തണുത്ത ഐസ് ക്യൂബ് യാത്രയേക്കാൾ തണുത്ത ജലത്തിൽ ചലനത്തിനേക്കാൾ നേർപ്പിച്ച് യാത്രയിലേക്ക് യാത്രക്കാരൻ അലിഞ്ഞുചേരുന്നു യാത്രയുടെ ഐസ് ക്യൂബുകൾ, അലിയുന്ന രണ്ട് പേരിലേക്ക് ബുദ്ധൻ ശ്വസിച്ചുവെച്ച നിശ്വാസങ്ങളിൽ, ഏറ്റവും ധ്യാനാത്മകമായ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു ശ്വാസത്തിൽ നിന്നിറുക്കാതെ ഏറ്റവും ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഷോക്കേസിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു എന്നെങ്കിലും ബുദ്ധൻ ഒരു നൃത്തം വെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ  അതിലേ അത്യന്തം ഐശ്ചികമായ മുദ്ര പിന്നീട് എന്നെങ്കിലും അത്രയും വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ട  രണ്ട് ചുവടുകൾ എന്ന വണ്ണം ഉടൽ, ചെയ്ത യാത്രയുടെ ഐസ്ക്യൂബുകൾ പൂർവ്വമാതൃകകൾ ഉള്ളതിനാൽ വേനൽക്കാലങ്ങൾ പൂർവ്വസൂര്യനെ തിരഞ്ഞ് അന്നന്നത്തെ സൂര്യനും ഒരു മേഘം ബുദ്ധനിൽ ചെന്ന് തട്ടി തിരിച്ചു പോകും മാനം അത് പെയ്യാതെ എടുത്തുവെക്കും ക...