ഒരു കവിൾ കവിത

ജെൻസിബുദ്ധൻ 

വിൻ്റേജ് റഹ്മാനേ കേൾക്കുന്നു

തെറ്റൊന്നുമില്ല

ധ്യാനമുള്ള ബീറ്റുകൾ

പക്ഷേ എങ്ങിനെ കേൾക്കുവാനാകും

ചിന്നച്ചിന്ന ആശൈയോ

ആശൈ ആശൈകളോ ഒക്കെ ഇടക്ക്

പ്ലേലിസ്റ്റിൽ കയറിവരില്ലേ

ചിലപ്പോഴെങ്കിലും 

ആശങ്കകളുടെ ബീറ്റുകൾ ഉള്ള

ബുദ്ധനാണ് ഹൃദയം

എന്ന് തോന്നി

ഒത്തുതീർപ്പുകളുടെ പ്രതിമയായി

ബുദ്ധനേ സങ്കൽപ്പിച്ചുനോക്കി 

നല്ല ചേർച്ചയുണ്ട്

നിശ്ചലതക്കും മേൽ

കാലത്തിനോട് ചേർന്നിരിക്കുവാനുള്ള

ബുദ്ധൻ്റെ കഴിവ്

അതിശയിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്

കാതുകൾ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതിനാൽ

ഒന്നും ചോദിക്കുവാനാകുന്നില്ല

ഞാനന്ന് ഗംഭീരമായി ചായയിടുന്ന കാലമാണ്

ചുണ്ടിലുണ്ട് മൂളിപ്പാട്ടിൻ്റെ 

അനക്കങ്ങൾ

ഓരോ മൂളിപ്പാട്ടിലും ഒളിച്ചിരിക്കും

പൂർണ്ണമായും അഴിയാത്ത

ഏതോ പാട്ടിൻ്റെ ഈണത്തോടൊപ്പമുള്ള അതിൻ്റെ ഒളിച്ചോട്ടങ്ങൾ

കാതുകളിലേക്കുള്ള ഒളിച്ചോട്ടം ഒരു പാട്ടിന്നിടയിൽ ചുണ്ടുകൾ എടുത്ത് വെക്കും പോലെ എന്ന് തോന്നി

കുടിക്കുമ്പോൾ നിശ്ശബ്ദനായിരിക്കണം

എന്നാലും ചായയിടുമ്പോൾ 

ഇളയരാജയേ കേൾക്കണം

അതെനിക്ക് നിർബന്ധമാണ്

ഇളയരാജയേ 

കേട്ടുകഴിഞ്ഞ കാതിന് 

ഏലക്കയും ഗ്രാമ്പുവും ചേർന്ന

കട്ടൻകാപ്പിയുടെ മണമാണ്.

അഥവാ ഒരു കാലത്തിൻ്റെ 

പഴയ അരണ്ട മണം

ഇളയരാജയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ

ഗൃഹാതുരത്വത്തിലേക്കുള്ള

മടങ്ങിപ്പോക്കാണ്

സ്വകാര്യതയിലേക്കുള്ള ഒഴുക്കിൻ്റെ മടങ്ങിപ്പോക്ക് പോലെ

കടലിനേക്കാൾ ചെറിയ സ്വകാര്യം

കാതിലെടുക്കാവുന്ന കടൽ പോലെ

ശംഖുകൾ ഉള്ളിൽ 

കരുതുന്നത്

ചായ കേൾക്കുവാൻ ചുണ്ടുകൾ

കാതുകളാവുന്ന കാലമാണ്

ചൂട്ചായക്ക് മുന്നിൽ

ചുണ്ടുകളും കാതുകളും

വേണമെങ്കിൽ ഉടലിന്

പരസ്പരം വെച്ചുമാറാം

ആവശ്യാനുസരണം കാതുകളും

ചുണ്ടുകളും വിരലുകളും

ഹൃദയമിടിപ്പുകളും

പരസ്പരം കൂട്ടിച്ചേർക്കാം

അങ്ങനെയുള്ള രണ്ട് പേർ

എന്ന് തന്നെ

ഇറുത്ത് വെച്ചിട്ടും

വിളിക്കാത്ത പേരുപോലെ മല്ലിയില

അന്നവൾക്ക് ഞാൻ മല്ലിയില എന്ന 

പേരിട്ട് വിളിച്ച് തുടങ്ങിയിട്ടില്ല

വിളിക്കാത്തപ്പോൾ വാടി

വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ 

അവൾ തളിർത്തു

ചുംബിക്കുന്നവർ

ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടിവെച്ച ഉടലിൽ

അഥവാ ചൂട് ചായയിൽ

ചിലപ്പോൾ ഒരു കടിമാത്രം എടുത്ത്

ചിലപ്പോൾ അത് പോലുമില്ലാതെ

തുടരുന്നത് പോലെ

കടുപ്പമുള്ള ചൂടുള്ള  ചായ

ഉടലിൽ തുളുമ്പുന്നു

ചായ, ചൂടുള്ള തുളുമ്പുന്ന ഉടലിൻ്റെ തുടർച്ചയാവുന്നു

ഇലയപ്പമാവുന്നില്ല

മണമുള്ള വയണയില മടക്കങ്ങൾ

എന്നാലും ഗൃഹാതുരത്വമുള്ള

വിശപ്പിന്നെ പൊതിഞ്ഞെടുപ്പാണ്

ധാരാളമാണത്

മഞ്ഞുള്ള കാലത്തിൻ്റെ അകമ്പടി

മാതൃമഞ്ഞ് എന്ന് പുലരികൾ

ഞാനിടുന്ന ചായയും ഗംഭീരം

കാലവും ഗംഭീരം

ആരുടെ കാതാവാം കാലം എന്നൊരു ഒരാന്തലാവാം അത്

അപൂർണ്ണതയുടെ ഒരു കവിൾ

എത്ര കുടിച്ചാലും

ബാക്കി വന്നേക്കാം

എന്ന് തോന്നുന്നു എന്നാലും

നിശ്ശബ്ദതക്കരികിലാണ് ഞാൻ 

ചൂടുള്ള കട്ടൻകാപ്പി പോലെ

അവളുടെ കാതുകൾ

ഊതിയാറ്റി ഒരു പാട്ടിനേ

ഇപ്പോഴും കേൾക്കുന്നു..